Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Józefa Oblubieńca
Distinctive emblem for cultural property.svg 222/698/WŁ z dnia 14.12.1978[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Elewacja frontowa
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Miejscowość Międzygórze
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu
Wezwanie św. Józefa Oblubieńca
Wspomnienie liturgiczne 19 marca, 14 września
Położenie na mapie gminy Bystrzyca Kłodzka
Mapa konturowa gminy Bystrzyca Kłodzka, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Międzygórze, kościół św. Józefa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po lewej znajduje się punkt z opisem „Międzygórze, kościół św. Józefa”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Międzygórze, kościół św. Józefa”
Położenie na mapie powiatu kłodzkiego
Mapa konturowa powiatu kłodzkiego, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Międzygórze, kościół św. Józefa”
Ziemia50°13′43,0″N 16°45′52,3″E/50,228611 16,764528

Kościół św. Józefa Oblubieńca w Międzygórzu – drewniany rzymskokatolicki kościół parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca, zbudowany w latach 1740–42, położony w Międzygórzu.

Jest jednym z czterech zachowanych drewnianych kościołów na ziemi kłodzkiej. Pozostałe znajdują się w Kamieńczyku, Nowej Bystrzycy i Zalesiu. Do 2000 był to jedyny w Sudetach kościół drewniany o dachu pokrytym łupkiem[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Drewniany kościółek w Międzygórzu wzniesiono w centrum wsi w latach 1740–1742 jako cmentarny. Zbudowali go lokalni budowniczowie Friedrich Knietig z Wilkanowa i Heinrich Ludwig z Pławnicy z wykorzystaniem wzorów sakralnego budownictwa murowanego Ziemi Kłodzkiej. W latach 1790–1792 odnowiono sygnaturkę, a w drugiej połowie XIX w. przebudowano strop prezbiterium i wykonano obecny dekoracyjny wystrój wnętrza kościoła. W 1924 cieśla Ignatz Herfort prawdopodobnie przebudował strop nawy i zbudował nowy dach[3], który pokryto łupkiem. Użyte płyty łupkowe o powierzchni około 1 m² pochodziły z jedynego w Sudetach kamieniołomu łupka szarogłazowego znajdującego się koło Jarnołtówka . W 2001 usunięto z dachu i z sygnaturki łupek i położono gont[2]. W 2013 wykonano remont elewacji zewnętrznej.

Architektura i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Drewniana budowla konstrukcji zrębowej, nieorientowana. Bezwieżowa, jednonawowa, z węższym zamkniętym trójbocznie prezbiterium, z boczną zakrystią. Przy wejściu kruchta. Kościół nakryty jednokalenicowym gontowym dachem z ośmioboczną sygnaturką o konstrukcji szkieletowej, zwieńczoną cebulastym hełmem z latarnią i krzyżem. Na oszalowanych pionowo ścianach rzędy okien[3].

Wewnątrz nad nawą strop belkowy górnym podciągiem, ze sfazowanymi narożnie belkami i z dekoracyjnym układem wsuwek w jodełkę, bielony, zdobiony złotym, geometrycznym szlakiem. Prezbiterium nakryte kasetonowym stropem z profilowanymi listwami, płaskorzeźbionymi rozetami i z malowaną dekoracją na niebieskim tle. Chór muzyczny i boczne empory połączone balustradą podzieloną na kwatery, wypełnione także płaskorzeźbami[3].

Najważniejsze wyposażenie: rzeźba Świętej Rodziny na belce tęczowej autorstwa Michała Ignacego Klahra; ołtarz główny z lat 1740. z obrazem św. Józefa i małego Jezusa w retabulum w kształcie bukietu liści, które wykonał Hieronim Richter[2]; ołtarz boczny Matki Boskiej z Dzieciątkiem z barokową mensą z drugiej połowy XIX w.; drewniana ambona z malowidłami ewangelistów i barokowym baldachimem, w którego zwieńczeniu tablice z 10 przykazaniami, z 1908; prospekt organowy i chrzcielnica z drugiej połowy XIX w. wykonane w stylu historyzmu[3]; stacje drogi krzyżowej ufundowane w XVIII w. jako wota z prośbą o deszcz, który nie padał wówczas w ogóle przez trzy miesiące[2] oraz liczne rzeźby i obrazy z okresu od XVIII po początek XX w.[3].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Płyty nagrobne w murze okalającym świątynię. Przed kościołem kamienna barokowa figura Ukrzyżowanie z 1781[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo dolnośląskie. 2020-09-30. [dostęp 2018-02-08].
  2. a b c d Przemysław Awdankiewicz, Parafia pw. św. Józefa Oblubieńca NMP. Tygodnik Niedziela, nr 34/2012. [dostęp 2018-02-08].
  3. a b c d e Międzygórze – Kaplica cmentarna pw. Jezusa Marii i Józefa, obecnie kościół par. pw. św. Józefa Oblubieńca. Zabytek.pl, strona internetowa. [dostęp 2018-02-08].
  4. Kościół św. Józefa. Strona internetowa miejscowości Międzygórze. [dostęp 2018-02-08].