Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Jakuba Apostoła
w Wielkim Lubieniu
Distinctive emblem for cultural property.svg A/39 z 1.10.2001[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Widok ogólny z dzwonnicą
Państwo  Polska
Miejscowość Wielki Lubień
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Jakub Apostoł
Położenie na mapie gminy Dragacz
Mapa lokalizacyjna gminy Dragacz
Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu
Kościół św. Jakuba Apostoła
w Wielkim Lubieniu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu
Kościół św. Jakuba Apostoła
w Wielkim Lubieniu
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu
Kościół św. Jakuba Apostoła
w Wielkim Lubieniu
Położenie na mapie powiatu świeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świeckiego
Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu
Kościół św. Jakuba Apostoła
w Wielkim Lubieniu
Ziemia53°30′55,7″N 18°44′02,5″E/53,515472 18,734028

Kościół św. Jakuba Apostoła w Wielkim Lubieniu – zabytkowy katolicki kościół parafialny, znajdujący się we wsi Wielki Lubień (powiat świecki, województwo kujawsko-pomorskie). Funkcjonuje przy nim parafia św. Jakuba Apostoła[2]. Do rejestru zabytków wpisany został 1 października 2001 pod numerem A/39[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W XV wieku była to wieś zakonna. W 1398 parafia jest tu wymieniana po raz pierwszy. W XIV wieku istniał zatem też kościół[4]. W XVI wieku świątynia była czasowo używana przez menonitów pochodzących z Holandii. Obecny kościół wybudowano w 1680, ale zatracił on cechy stylowe w wyniku XIX-wiecznej przebudowy po powodzi z 1855, kiedy to woda we wnętrzach osiągnęła poziom trzech metrów[4] (kataklizm upamiętnia stosowna tabliczka[5]). Powiększono go wówczas i dodano prezbiterium[6]. Ostatniego remontu dokonano w 1999[7].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Obiekt jest bezwieżowy, ceglany, otynkowany, orientowany i jednonawowy. Ma wyodrębnione prezbiterium i jest oszkarpowany. Okna zwieńczono ostrołukowo, a kruchtę dobudowano później[4]. Ściana szczytowa jest zbudowana z muru pruskiego i otynkowana, ale konstrukcja częściowo prześwieca przez tynk[7].

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Wystrój reprezentuje styl barokowy i pochodzi z XVII i XVIII wieku. Ołtarz główny (XVII-wieczny, z katedry w Pelplinie) przetrwał powódź z 1855. Chór muzyczny jest późniejszy (XIX wiek)[6][4]. Obraz Komunia św. Stanisława Kostki, namalowany w XVII wieku, pochodzi także z katedry pelplińskiej[5]. Strop w prezbiterium jest belkowany, płasko deskowany. Chrzcielnica jest wielostylowa w kształcie kielicha. Witraże pochodzą z okresu powojennego[7].

We wnętrzu wisi tablica pamiątkowa ku czci Polaków z Wołynia więzionych, deportowanych i zamordowanych w latach 1939-1945 ufundowana przez byłych mieszkańców Wołynia, kombatantów oraz władze gminne z Dragacza[8].

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

Przy kościele stoi dzwonnica, a w niej znajdują się dzwony pochodzące ze zniszczonego w 1945 ewangelickiego kościoła w Dragaczu[4]. Obok świątyni stoi też grób nieznanych żołnierzy polskich, którzy oddali swe życie z Ojczyznę w walce z najeźdźcą hitlerowskim we wrześniu 1939 roku[9].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

2
Wnętrze z ołtarzami
3
Komunia św. Stanisława Kostki
4
Krucyfiks zewnętrzny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]