Kościół św. Jakuba w Długiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Jakuba w Długiem
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. L-431/A z 30.03.1965
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Długie
Wyznanie katolicyzm
Rodzaj kościół
Wezwanie św. Jakuba
Historia
Data budowy XIII w.
Data zniszczenia 1856
Dane świątyni
Styl gotyk
Stan obecny ruina
Położenie na mapie gminy Szprotawa
Mapa lokalizacyjna gminy Szprotawa
Kościół św. Jakuba w Długiem
Kościół św. Jakuba w Długiem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Jakuba w Długiem
Kościół św. Jakuba w Długiem
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Kościół św. Jakuba w Długiem
Kościół św. Jakuba w Długiem
Położenie na mapie powiatu żagańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żagańskiego
Kościół św. Jakuba w Długiem
Kościół św. Jakuba w Długiem
Ziemia51°39′04,5″N 15°39′49,9″E/51,651250 15,663861
Krzyż pokutny w Długich
Fragmenty chrzcielnicy z kościoła, przechowywane w Muzeum Ziemi Szprotawskiej.

Kościół św. Jakuba – były rzymskokatolicki kościół w Długiem, w powiecie żagańskim, w województwie lubuskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Gotycki kościół wybudowany pod koniec XIII wieku. Został wzniesiony głównie z kamieni polnych. Na początku XVI wieku przeszedł w ręce ewangelików. Większość mieszkańców wsi stanowili protestanci. W 1654 roku kościół ponownie trafił pod opiekę katolików. Z powodu braku wiernych popadał w ruinę, by w 1856 roku ulec zniszczeniu z powodu pożaru[1].

W 2011 roku, w zachodniej części kamiennego muru, od strony wewnętrznej, odkryto kamienny krzyż. W związku z panującą modą na tzw. krzyże pokutne, również ten krzyż uznano za pokutny chociaż na temat pochodzenia ani przeznaczenia krzyża nie ma jednak żadnych informacji. Hipoteza o pokutnym charakterze krzyża jest oparta jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których pochodzeniu nie zachowały się żadne informacje, są krzyżami pokutnymi (pojednania)[2], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takich krzyży może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża[3][4]. Niestety hipoteza ta stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako faktyczna informacja[5], bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźny domysł bez żadnych bezpośrednich dowodów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kościół św. Jakuba (ruina), Długie - dolny-slask.org.pl, dolny-slask.org.pl [dostęp 2017-11-24].
  2. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 
  3. Witold Maisel: Archeologia prawna Polski. Warszawa-Poznań: PWN, 1982, s. 165.
  4. Mieczysław Kuriański. Z historii krzyży kamiennych ze szczególnym uwzględnieniem krzyży pokutnych : dolnośląskie paradygmaty. „Saeculum Christianum : pismo historyczno-społeczne”. 16/1, s. 75-89, 2009. Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego. 
  5. Szlakiem krzyży pokutnych po obu stronach Odry : kamienne zabytki dawnego prawa : informator-przewodnik turystyczny terenu Euroregionu-Sprewa-Nysa-Bóbr. Zielona Góra: Lubuska Regionalna Organizacja Turystyczna „LOTUR”, 2012, s. 30.
  6. Danuta Hanulanka. Recenzja: Andrzej Scheer, Krzyże pokutne Ziemi Świdnickiej.. „Pomniki Dawnego Prawa”. 5, s. 60-69, 2009. Stowarzyszenie Ochrony i Badań Zabytków Prawa. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]