Kościół św. Jana Ewangelisty w Paczkowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół św. Jana Ewangelisty
Distinctive emblem for cultural property.svg 17/50 z dnia 22.05.1950 r.[1]
kościół parafialny
Ilustracja
widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Paczków
ul. Kościelna
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Jana Ewangelisty
Wezwanie św. Jana Ewangelisty
Wspomnienie liturgiczne 27 grudnia
Położenie na mapie Paczkowa
Mapa lokalizacyjna Paczkowa
Kościół św. Jana Ewangelisty
Kościół św. Jana Ewangelisty
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Jana Ewangelisty
Kościół św. Jana Ewangelisty
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Kościół św. Jana Ewangelisty
Kościół św. Jana Ewangelisty
Położenie na mapie powiatu nyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu nyskiego
Kościół św. Jana Ewangelisty
Kościół św. Jana Ewangelisty
Położenie na mapie gminy Paczków
Mapa lokalizacyjna gminy Paczków
Kościół św. Jana Ewangelisty
Kościół św. Jana Ewangelisty
Ziemia50°27′46,93″N 17°00′24,54″E/50,463036 17,006817

Kościół świętego Jana Ewangelistyrzymskokatolicki obronny kościół parafialny należący do dekanatu Paczków diecezji opolskiej.

Budowa świątyni rozpoczęła się w 1350 roku i trwała około 30 lat, a jej fundatorem był zapewne biskup wrocławski Przecław z Pogorzeli, urzędujący w latach 1341-1376.

Obecny kształt budowli to efekt przebudów w stylu renesansowym, barokowym i neogotyckim. W XV wieku do prezbiterium od strony południowej została dobudowana dwuprzęsłowa kaplica pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, w której znajduje się jedyny w Europie Środkowej ołtarz wyrzeźbiony z jednego kawałka piaskowca. Druga kaplica została wybudowana w stylu barokowym w 1701 roku po epidemii, jako wotum dla św. Rocha. Wieża miała po wybudowaniu w 1389 roku 120 m, aktualnie są to 64 metry

W XVI wieku,w obawie przed najazdami Turków, świątynia została przebudowana i ufortyfikowana, tym samym zaczęła spełniać funkcje obronne – dachy zostały przekształcone i zostały dobudowane mury tarczowe zwieńczone attyką. W południowej nawie została ustawiona okrągła kamienna studnia, jedyna studnia w Europie znajdująca się wewnątrz kościoła, która w XIX wieku otrzymała żelazną nadbudowę. Według podań, w studni tej – nazywanej „tatarską” - mieszkańcy nie tylko czerpali wodę, ale również, w przypadku ataku nieprzyjaciela, mogli się w niej schronić.

Wewnątrz kościoła zachowały się cenne zabytki sztuki rzeźbiarskiej (m.in. dzieła wykonane przez Wita Stwosza), ołtarz w stylu neogotyckim i ambona z XIX wieku. Szczególną uwagę należy zwrócić na sklepienia budowli, które znakomicie odzwierciedlają bogactwo gotyckich rozwiązań wszelakich form i typów. Nawa główna jest przesklepiona formami gwiaździstymi, nawy boczne są nakryte sklepieniami trójpodporowymi, natomiast prezbiterium jest nakryte rzadko spotykanymi na Śląsku sklepieniami sieciowymi. Jedna z kaplic jest nakryta bardzo rzadkim wariantem sklepienia sieciowego. Z kolei kruchty nakryte są sklepieniami kolebkowo-krzyżowymi[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]