Kościół św. Trójcy w Nowym Korczynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Distinctive emblem for cultural property.svg A.48/1 z dnia 4.12.1956, 19.02.1966 i 18.09.2013[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół św. Trójcy
Państwo  Polska
Miejscowość Nowy Korczyn
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Trójcy Świętej w Nowym Korczynie
Wezwanie Świętej Trójcy
Położenie na mapie Nowego Korczyna
Mapa lokalizacyjna Nowego Korczyna
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Położenie na mapie powiatu buskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu buskiego
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Położenie na mapie gminy Nowy Korczyn
Mapa lokalizacyjna gminy Nowy Korczyn
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Kościół Świętej Trójcy w Nowym Korczynie
Ziemia50°17′59,87″N 20°48′24,81″E/50,299964 20,806892

Kościół św. Trójcy w Nowym Korczyniegotycko-renesansowy kościół parafialny pw. św. Trójcy, znajdujący się w Nowym Korczynie w województwie świętokrzyskim. Został wzniesiony w XVI w., a przebudowany w 1608.

Jest to budowla jednonawowa. Na piętrze zakrystii dobudowanej do prezbiterium od strony północnej mieścił się kiedyś skarbiec. Do prezbiterium na zewnątrz kościoła przylegają dwa arkadowe ogrójce. We wschodnim znajduje się barokowa rzeźba Chrystusa. Kaplice boczne wzniesione w XVII wieku, przykryte są kopułami zwieńczonymi latarnią. Na fasadzie zachodniej świątyni, wybudowanej w 1630 w stylu manierystycznym, znajdują się rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem, św. Elżbiety, św. Mikołaja oraz św. Wawrzyńca, a także płaskorzeźby z herbami Nowego Korczyna, Krakowa, herbem Korab i Syrokomla.

Do wnętrza świątyni prowadzi manierystyczny portal z 1634. Sklepienia nawy i prezbiterium ozdobione są dekoracją stiukową. Barokowy ołtarz główny pochodzi z 1692. W kaplicy św. Jana Kantego zachowane są fragmenty późnogotyckiego tryptyku przedstawiającego Opłakiwanie Chrystusa. Świątynia posiada wyposażenie barokowe.

Przed kościołem od strony Rynku znajduje się neogotycka dzwonnica z 1889.

Kościół wraz z dzwonnicą oraz dawnym przykościelnym cmentarzem tworzą zespół wpisany do rejestru zabytków nieruchomych (nr rej.: A.48/1-3 z 4.12.1956, z 19.02.1966 i z 18.09.2013)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Jurecki, Grzegorz Matyja, Ponidzie. W świętokrzyskim stepie, Kraków: „Bezdroża”, 2004, ISBN 83-89676-16-8, OCLC 830623047.