Kościół św. Wawrzyńca w Sieciechowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół
pw. św. Wawrzyńca
Distinctive emblem for cultural property.svg 628/A z 28.10.1971 oraz 145/A z 15.03.1982
kościół parafialny
Ilustracja
widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Sieciechów
Adres ul. Rynek 1
26-922 Sieciechów
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Wawrzyńca
Wezwanie św. Wawrzyńca
Położenie na mapie gminy Sieciechów
Mapa lokalizacyjna gminy Sieciechów
Kościół św. Wawrzyńca
Kościół św. Wawrzyńca
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Wawrzyńca
Kościół św. Wawrzyńca
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Kościół św. Wawrzyńca
Kościół św. Wawrzyńca
Położenie na mapie powiatu kozienickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu kozienickiego
Kościół św. Wawrzyńca
Kościół św. Wawrzyńca
Ziemia51°32′26,724″N 21°44′42,737″E/51,540757 21,745205

Kościół Świętego Wawrzyńca w Sieciechowierzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu czarnoleskiego diecezji radomskiej.

Budowa świątyni murowanej rozpoczęła się w 1710 roku dzięki staraniom księdza Józefa Kurdwanowskiego, późniejszego opata benedyktynów. Najpierw zaczęto budować prezbiterium. Prace budowlane zostały zakończone w 1769 roku w czasie urzędowania opata Wawrzyńca Bułharewicza przez budowniczego Andrzeja Janowicza. Budowla została konsekrowana w 1780 roku przez biskupa lubelskiego Jana Lenczewskiego. W 2 połowie XIX wieku świątynia była odnawiana.

Kościół jest orientowany. Składa się z trójprzęsłowej nawy i nieco węższego, prostokątnego, dwuprzęsłowego prezbiterium. Od strony północnej mieści się zakrystia. We wnętrzu ściany są rozczłonkowane zdwojonymi pilastrami, między którymi znajdują się arkadowe wnęki. Wnętrze jest nakryte sklepieniami kolebkowymi z lunetami, na gurtach, ozdobionymi polichromią z 2 połowy XIX wieku. Elewacja zachodnia jest nieco szersza od nawy, ozdobiona pilastrami i posiada szczyt przerabiany w 2 połowie XIX wieku. Elewacje boczne maja podziały ramowe. Świątynia nakryta jest dachem dwuspadowym z wieżyczką na sygnaturkę w formie barokowej.

Do wyposażenia barokowego kościoła należą ołtarz główny malowany iluzjonistycznie, pochodzący z 1768 roku, w stylu rokokowym o formie architektonicznej, posiadający obraz św. Wawrzyńca z XVIII stulecia, częściowo zasłonięty nastawą z lustrami w stylu empire. Dwa ołtarze boczne przy tęczy w stylu rokokowym posiadają rzeźby Archaniołów i obrazy: w lewym Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzący z XVII stulecia w sukience srebrnej z 1687 roku oraz Nawiedzenia, pochodzący z początku XIX stulecia, w prawym św. Anny Samotrzeć, pochodzący z przełomu XVII/XVIII stulecia oraz Świętych Piotra i Pawła, pochodzący z początku XIX stulecia. W nawie we wnękach znajdują się ołtarze pierwotnie malowane iluzjonistycznie, pochodzące z 1768 roku, obecnie są zamalowane; nad mensami są umieszczone obrazy: św. Jana Nepomucena, pochodzący z XVIII stulecia w sukience barokowej oraz św. Benedykta, pochodzący z XVII stulecia w sukience srebrnej z 1696 roku, ufundowany przez prowizora zakonu Dominika Żochowskiego. Dawne tabernakulum z ołtarza jest wybite kurdybanem z początku XVIII stulecia Ambona w stylu rokokowym posiada rzeźby ewangelistów i Salvatora Mundi oraz obraz św. Piotra, datowany na lata 1770—80. Chrzcielnica w stylu rokokowym została zbudowana jako odpowiednik ambony i posiada rzeźbioną na baldachimie grupę Chrztu w Jordanie, na zapiecku jest umieszczony obraz św. Pawła. Chór muzyczny jest drewniany, podparty dwoma filarami, pochodzi z końca XVIII stulecia[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]