Kościół Matki Bożej Różańcowej w Sławatyczach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Distinctive emblem for cultural property.svg A/1365 z dnia 13.10.1993
kościół parafialny
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Polska
Miejscowość Sławatycze
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół katolicki
Parafia MB Różańcowej
Wezwanie Matka Boża Różańcowa
Położenie na mapie gminy Sławatycze
Mapa lokalizacyjna gminy Sławatycze
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Położenie na mapie powiatu bialskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bialskiego
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Kościół Matki Bożej Różańcowej
Ziemia51°45′48,3″N 23°33′14,0″E/51,763417 23,553889

Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Sławatyczachrzymskokatolicki kościół parafialny w parafii Matki Bożej Różańcowej w Sławatyczach.

Na miejscu obecnie istniejącej (2012) świątyni w przeszłości funkcjonował drewniany kościół katolicki św. Michała Archanioła, zbór protestancki i ponownie świątynia katolicka[1][2]. Od 1631 w Sławatyczach istnieje łacińska parafia[1]. W 1887 drewniany kościół funkcjonujący na miejscu obecnego został zamknięty na polecenie administracji rosyjskiej z powodu nielegalnego udzielania posług osobom odmawiającym porzucenia wyznania unickiego na rzecz prawosławia[1][a]. Ponowne otwarcie placówki duszpasterskiej miało miejsce w 1905[2].

W latach 1913-1919, z inicjatywy ks. Józefa Mazurkiewicza, na miejscu drewnianego kościoła wzniesiono świątynię murowaną w stylu neoromańskim z elementami eklektycznymi. We wnętrzu obiektu znalazła się część barokowego wyposażenia poprzednich katolickich świątyń w Sławatyczach[2]. Zmieniono również wezwanie obiektu z św. Michała Archanioła na Matki Boskiej Różańcowej[1].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Likwidacja unickiej diecezji chełmskiej, ostatniej unickiej administratury w Imperium Rosyjskim, miała miejsce w 1875. Wszyscy wierni Kościoła unickiego zostali wówczas administracyjnie włączeni do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, jednak znaczna grupa spośród nich nigdy nie pogodziła się z tą decyzją, bojkotując cerkwie prawosławne i usiłując nielegalnie organizować życie religijne według dotychczasowego obrządku. Por. W. Osadczy: Święta Ruś. Rozwój i oddziaływanie idei prawosławia w Galicji. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 2007, s. 358-362. ISBN 978-83-227-2672-3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]