Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
w Krzeszowie
Distinctive emblem for cultural property.svg A-566 z dnia 6.09.1983 [1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Państwo  Polska
Miejscowość Krzeszów (województwo podkarpackie) Krzeszów
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Wezwanie Narodzenia NMP
Położenie na mapie gminy Krzeszów
Mapa lokalizacyjna gminy Krzeszów
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
w Krzeszowie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
w Krzeszowie
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
w Krzeszowie
Położenie na mapie powiatu niżańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu niżańskiego
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie
Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
w Krzeszowie
Ziemia50°24′24″N 22°20′49″E/50,406667 22,346944

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Krzeszowie – zabytkowy rzymskokatolicki kościół parafialny istniejący od XVIII wieku. Usytuowany na wzgórzu Rotunda, przy ulicy Kościelnej 27. Obok kościoła znajdują się: drewniana kaplica, drewniana dzwonnica z 1898 roku oraz cmentarz przykościelny.

Historia kościoła[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza świątynia istniała w Krzeszowie, najprawdopodobniej w tym samym miejscu już w XV w, jednak spłonęła. Następna, wybudowana w 1642 roku staraniem Katarzyny Zamoyskiej, została rozebrana w roku 1726 z powodu błędów konstrukcyjnych. Budowę świątyni istniejącej do dnia dzisiejszego rozpoczęto w 1727 roku. 11 sierpnia 1744 r. konsekrował ją biskup przemyski Wacław Hieronim Sierakowski. Wezwanie kościoła pozostało takie samo jak poprzednich - Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Około 1744 kościół został gruntownie odnowiony wewnątrz. Ponowna restauracja dzięki pomocy ordynata Maurycego Zamoyskiego odbyła się dopiero w roku 1898. Kościół został uszkodzony w czasie działań wojennych w 1914, odnowiony w 1920. Po roku 1950 rozpoczęto gruntowną restaurację świątyni (m.in. pod koniec r. 1976 przebudowa prezbiterium).

Architektura i wnętrze kościoła[edytuj | edytuj kod]

Drewniany, barokowy kościół jest trójnawowy. W prezbiterium znajduje się drewniany ołtarz główny z obrazem Matki Bożej z Dzieciątkiem (zwaną Loretańską, a przez miejscową tradycję Krzeszowską). Po prawej stronie ołtarza głównego znajduje się ołtarz z kopią obrazu MB Częstochowskiej, na zasłonie obraz Joachima i Anny oraz barokowa ambona; bogato zdobiona. Naprzeciw ambony usytuowana jest chrzcielnica w kształcie kielicha. W transepcie znajdują się ołtarze: Przemienienia Pańskiego, na zasuwie obraz Niepokalanego Poczęcia NMP, św. Anny, św. Nepomucena, Pana Jezusa Ukrzyżowanego. W nawie głównej znajdują się ołtarze: Antoniego Padewskiego, św. Mikołaja, św. Ambrożego, Matki Boskiej z Peregrynacji. Na chórze muzycznym znajdują się 15-głosowe organy (renowacja w r. 1950).

Bogate wyposażenie kościoła w dzieła sztuki to efekt hojnego mecenatu Zamoyskich, o czym świadczą herby tego rodu: Jelita, Rawicz i Korczak.

Kościół obecnie[edytuj | edytuj kod]

Zabytkowy kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Krzeszowie poddawany jest od 2006 roku gruntownej konserwacji, która ma uchronić świątynię przed katastrofą budowlaną. Główną przyczyną tego stanu rzeczy była źle przeprowadzona renowacja świątyni w 1938 roku; w czasie której fundamenty wykonano z szybko wchłaniającej wodę cegły zamiast kamienia. W efekcie fundamenty zgniły, a wraz z nimi najniższe belki wiążące kościół od dołu. W 2006 roku powstało Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Krzeszowskiej ROTUNDA, którego głównym celem jest renowacja zabytkowego kościoła parafialnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]