Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Żmudzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Distinctive emblem for cultural property.svg A/21 z dnia 22.03.1966
Ilustracja
Elewacja świątyni
Państwo  Polska
Miejscowość Żmudź
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół łaciński
Diecezja Archidiecezja lubelska
Wezwanie Podwyższenie Krzyża Świętego
Położenie na mapie gminy Żmudź
Mapa lokalizacyjna gminy Żmudź
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Położenie na mapie powiatu chełmskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu chełmskiego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego
Ziemia51°01′29,0″N 23°40′19,1″E/51,024722 23,671972

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętegorzymskokatolicki parafialny kościół w Żmudzi, wzniesiony jako cerkiew unicka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Cerkiew unicka w Żmudzi została wzniesiona ok. 1753[1]. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej miejscową parafię przemianowano na prawosławną. W dwudziestoleciu międzywojennym, najpóźniej od 1923, cerkiew w Żmudzi była czynna i działała przy niej etatowa parafia wchodząca w skład dekanatu chełmskiego prawosławnej diecezji warszawsko-chełmskiej[2].

Po II wojnie światowej budynek sakralny przejęli katolicy, zaś od 1984 dawna cerkiew jest parafialnym kościołem[1].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Dawna cerkiew w Żmudzi jest budowlą drewnianą o konstrukcji zrębowej, jednonawową. Na wyposażeniu świątyni przetrwała z dawnego wyposażenia cerkiewnego unicka ikona Ukrzyżowania z 1757, wstawiona do głównego ołtarza. W ołtarzach bocznych znajdują się obrazu Matki Bożej z Dzieciątkiem oraz św. Antoniego, oba z XVIII w.[1].

Dzwonnica kościelna jest budowlą wolno stojącą. Znajduje się na niej jeden dzwon z 1643[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Szlak po atrakcjach ziemi chełmskiej
  2. Grzegorz Jacek Pelica, Kościół prawosławny w województwie lubelskim (1918–1939), Lublin: Fundacja Dialog Narodów, 2007, s. 43, ISBN 978-83-925882-0-7, OCLC 177030699.