Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Distinctive emblem for cultural property.svg 725/62 z dnia 05.05.1962[1]
kościół parafialny
Ilustracja
widok ogólny
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miejscowość Bodzanów
Adres pl. Tadeusza Kościuszki 1
09-470 Bodzanów
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowie
Wezwanie Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie gminy Bodzanów
Mapa konturowa gminy Bodzanów, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Położenie na mapie powiatu płockiego
Mapa konturowa powiatu płockiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny”
Ziemia52°30′05,47″N 20°01′47,03″E/52,501520 20,029730

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Bodzanowierzymskokatolicki kościół parafialny należący do dekanatu bodzanowskiego diecezji płockiej. Jedyny rejestrowany zabytek wsi.

Wnętrze

Budowla została wzniesiona zapewne w XV wieku, w czasie urzędowania proboszcza Ścibora z Bielska, pełniącego od 1420 roku godność kanonika płockiego. Około 1598 roku kościół został częściowo zniszczony przez pożar. Remont został rozpoczęty przez Stanisława Gradowskiego, proboszcza w Bodzanowie w latach 1579-1601. Prace zostały ukończone przez Pawła Biedkowskiego, proboszcza w latach 1603-1629. Około 1620 roku świątynia została konsekrowana przez biskupa płockiego Henryka Firleja. W 1652 roku w kościele zostały ufundowane polichromie przez Walentego Lasockiego, podkomorzego ziemi wyszogrodzkiej. W latach 1673 i 1774 świątynia była restaurowana. W 1787 i 1814 informowano o złym stanie dachu kościoła. Remont rozpoczął się dopiero w 1824 roku, w czasie urzędowania proboszcza Mireckiego. Około 1840 roku zasadnicze prace zakończono pod kierunkiem architekta Henryka Marconiego. W kronice parafialnej znajduje się informacja o wybudowaniu w tym czasie wieży, która runęła w 1882 roku i uszkodziła pokrycie świątyni.

Jest to budowla murowana, wybudowana z cegły o wątkach gotyckim i wendyjskim z dodatkiem kamieni polnych, kół młyńskich i kul kamiennych. Świątynia jest otynkowana, salowa, zamknięta trójbocznie i nie posiadająca wydzielonego prezbiterium. Wyposażenie reprezentuje style: barokowy i manierystyczny[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]