Kościół Zbawiciela w Stargardzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Erlöserkirche
Ilustracja
Kościół Zbawiciela, lata 20. XX w.
Państwo  Polska
Miejscowość Stargard
Wyznanie protestanckie
Kościół ewangelicko-augsburski
Imię Zbawiciel
Położenie na mapie Stargardu
Mapa lokalizacyjna Stargardu
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Położenie na mapie powiatu stargardzkiego
Mapa lokalizacyjna powiatu stargardzkiego
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Kościół Zbawiciela w Stargardzie
Ziemia53°20′36″N 15°02′39″E/53,343333 15,044167

Kościół Zbawiciela (niem. Erlöserkirche) – nieistniejąca dziś świątynia ewangelicko-augsburska, wzniesiona na przełomie XIX i XX wieku w Stargardzie,u zbiegu obecnych ulic Środkowej (d. Mittelstr.) i marsz. J. Piłsudskiego (d. Jobststr.).

Rozwój kolei, której konsekwencją był rozwój gospodarczy i przestrzenny miasta spowodował konieczność wydostania się zabudowy mieszkalnej poza średniowieczne mury miasta. Najszybszy rozwój nowo budowanych kamienic był odnotowywany na Przedmieściu Jobsta (ul. Piłsudskiego, Wojska Polskiego i okolice). Spowodowało to konieczność zapewnienia ich mieszkańcom łatwego dostępu do wielu dóbr, w tym również do kościoła.

Pod koniec XIX wieku na skrzyżowaniu Mittelstraße i Jobststraße wzniesiono niewielki, czteroprzęsłowy kościół wymurowany z cegły, bez wydzielonego prezbiterium o prostym zamknięciu. Była to skromna neogotycka budowla bezwieżowa, nieposiadająca nawet sygnaturki. Wnętrze rozświetlało osiem ostrołukowych okien podzielonych laskowaniem na kwatery. Rozmieszczono je pomiędzy niskimi szkarpami opinającymi elewacje boczne. Jedyną ozdobą murów obwodowych była bielona opaska tynkowa zastępująca fryz wieńczący. Kościół nakrywał wysoki, dwuspadowy dach, w połaciach, którego rozmieszczono prostokątne lukarny doświetlające przestrzeń poddasza. Dach osłaniały dwa schodkowane szczyty (motyw charakterystyczny dla budowli stargardzkich), których płaszczyzny ozdobiono systemem ostrołucznych, tynkowanych blend, podzielonych laskowaniem na biforia. Ponad blendą środkową, w zwieńczeniu szczytu umieszczono wnękę w formie krzyża łacińskiego flankowaną niskimi ostrołucznymi blendami. Fasadę kościoła poprzedzała przybudówka mieszcząca przedsionek, nakryta dwuspadowym dachem, na którym wsparto niewielką, mieszczącą dwa małe instrumenty, dzwonnicę nakrytą dwuspadowym daszkiem.

Kościół szczęśliwie dotrwał do roku 1945, przetrwał też powojenne niszczenie budowli na terenie miasta. Wyburzono go dopiero na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych.

Los większości wyposażenia nie jest znany. Znany jest jedynie los dzwonów z kościoła. Dwa stare dzwony (pochodzące najpewniej z jednej z dawnych kaplic) w lutym 1944 wraz z pozostałymi dzwonami z miasta zostały wysłane do Hamburga, gdzie zostały przeznaczone na potrzeby przemysłu zbrojeniowego.