Kościół ewangelicki w Szprotawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Distinctive emblem for cultural property.svg 635 z dnia 5.07.1963 r.[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Ruina kościoła ewangelickiego, stan z 2002 r.
Państwo  Polska
Miejscowość Szprotawa
Wyznanie katolickie
Kościół polskokatolicki
Parafia Zbawiciela Świata w Szprotawie
Wezwanie Zbawiciela Świata
Położenie na mapie Szprotawy
Mapa lokalizacyjna Szprotawy
Kościół ewangelicki w Szprotawie
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół ewangelicki w Szprotawie
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Kościół ewangelicki w Szprotawie
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Położenie na mapie powiatu żagańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu żagańskiego
Kościół ewangelicki w Szprotawie
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Położenie na mapie gminy Szprotawa
Mapa lokalizacyjna gminy Szprotawa
Kościół ewangelicki w Szprotawie
Kościół ewangelicki
w Szprotawie
Ziemia51°33′53,7″N 15°32′21,0″E/51,564917 15,539167
Widok od tyłu, stan z 2007 r.
Herb cyrulików przeniesiony z kościoła do Muzeum Ziemi Szprotawskiej.

Kościół ewangelicki w Szprotawie – został wzniesiony na fundamentach zamku książęcego. Prace budowlane zaczęły się w roku 1744. Gruz po starym zamku został wykorzystany do zasypania starej fosy. Fragmenty średniowiecznych murów zamkowych zostały wykorzystane do budowy nowych ścian świątyni. Zamkową basteję wykorzystano urządzając w niej kryptę, natomiast w wyższej kondygnacji zakrystię. Ściany północne oraz wieżę wzniesiono od podstaw. 27 sierpnia 1747 roku odbyło się uroczyste otwarcie świątyni. W 1821-1822 wieża kościelna została przebudowana, co upamiętniają napisy nad wejściem głównym. Pod koniec XIX wieku wieża zostaje odnowiona. Naprzeciw kościoła wznosi się gmach szkoły ewangelickiej z zegarem słonecznym. Kościół funkcjonuje do roku 1945. Po wysiedleniu ludności niemieckiej po II wojnie światowej systematycznie popada w ruinę. W latach 60. XX wieku zawala się dach oraz miedziana kopuła wieży. Obecnie kościół jest odbudowywany przez parafię polskokatolicką.

W 2000 roku wewnątrz kościoła miały miejsce prace archeologiczne w celu zbadania osadnictwa pradziejowego i historycznego.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Felix Matuszkiewicz, Geschichte der Stadt Sprottau, 1908.
  • Gerhard Kossert, Geschichte der Kirche Zur Burg Gottes in Sprottau, 1997.
  • Maciej Boryna, Sensacje Ziemi Szprotawskiej, 2000.
  • Maciej Boryna, Tajemnice Szprotawy i okolic, 2001.
  • Krzysztof Wachowiak, Zamek i fortyfikacje miejskie w Szprotawie, 2007, praca niepublikowana.
  • Materiały własne Muzeum Ziemi Szprotawskiej, 2006.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]