Kodowanie słownikowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kodowanie słownikowekodowanie danych za pomocą zastępowania kolejnych grup znaków, słów lub całych fraz symbolami opisującymi ich pozycję w słowniku. Kompresję uzyskuję się poprzez zastępowanie długich sekwencji krótkimi kodami adresu. Takie metody dobrze sprawdzają się np. w przypadku tekstów naturalnych (książki, czasopisma itp.) gdzie wiele słów a nawet całych fraz występuje wielokrotnie.

Słowniki[edytuj | edytuj kod]

Algorytmy kompresji słownikowej różnią się strukturą słownika, jego inicjalizacją i aktualizacją oraz techniką adresowania dla sekwencji. Taką koncepcję zapoczątkowali w latach siedemdziesiątych Abraham Lempel oraz Jacob Ziv dlatego nazwy tego typu algorytmów często rozpoczynają się od pierwszych liter ich nazwisk (LZ*).[1]

Słownik statyczny[edytuj | edytuj kod]

Słownik statyczny zawiera stałą liczbę słów. Może zawierać np. najczęściej występujące słowa, akronimy, skróty i frazy z danego języka lub wyrażenia specyficzne używane w publikacjach o określonym profilu. Elementy których brak jest w słowniku nie będą skompresowane.[2]

Słownik dynamiczny[edytuj | edytuj kod]

Słownik dynamiczny składa się z elementów napotkanych na wejściu i modyfikowany jest w trakcie procesu kodowania i dekodowania. Może mieć różną liczbę słów jednak ma zwykle ograniczony rozmiar.[2]

Algorytmy[edytuj | edytuj kod]

Algorytmy oparte na kodowaniu słownikowym to m.in.:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Skarbek: MULTIMEDIA Algorytmy i standardy kompresji. Warszawa: Akademicka Oficyna Wydawnicza PLJ, 1998, s. 80-81. ISBN 83-7101-385-X.
  2. a b Adam Drozdek: Wprowadzenie do kompresji danych. Wyd. II. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2007, s. 76. ISBN 978-83-204-3309-8.