Kolonizacja w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kolonizacja w Polsce – zasiedlanie terenów bezludnych lub słabo zaludnionych. Najwcześniejsza polegała na osiedlaniu jeńców. Od XI w. prowadzona "Obyczajem wolnych gości".

Od XII w. osiedlanie kolonistów pochodzenia flamandzkiego, walońskiego i niemieckiego; nasilenie w końcu XII i I poł. XIII w.; od połowy XVI do XVIII w. kolonizacja holenderska; pod koniec XVIII i XIX w.; planowa kolonizacja niemiecka organizowana przez rządy zaborcze w czasie II wojny światowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Jaślar, Haczów, niezwykła osada szwedzko-niemiecka". Jasło 1938 [Hanshau, eine eigenartige schwedisch-dt. Siedlung] Jessel 1938.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]