Kombinat Budowlany Poznań-Północ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siedziba firmy – biurowiec przy ul. Gronowej w Poznaniu przed 1988
40-lecie Kombinatu w 1987
Alfred Hofman, dyrektor KBPP od 1965

Kombinat Budowlany Poznań-Północ – kombinat budowlany zlokalizowany w Poznaniu, działający od 1947.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jako początek przedsiębiorstwa przyjmuje się rok 1947, kiedy to powstało Kierownictwo Robót Budowlanych, podlegające Wojskowemu Przedsiębiorstwu Budowlanemu z Warszawy. W 1948 nazwę zmieniono na Wojskowe Przedsiębiorstwo Budowlane nr 28 w Poznaniu (podlegało MON). 1 lutego 1952 nastąpiła kolejna zmiana nazwy – na Zjednoczenie Budownictwa Wojskowego nr 28. Odtąd firma podlegała Ministerstwu Budownictwa Miast i Osiedli[1].

W początkowej fazie działania przedsiębiorstwo zajmowało się głównie odbudowywaniem zrujnowanej wojną substancji budowlanej. Z czasem zajęło się budową nowych budynków mieszkaniowych i użyteczności publicznej, głównie w Poznaniu, ale także w Szczecinie, Gorzowie, Gnieźnie, Lesznie, Międzyrzeczu, Skwierzynie, Sulechowie, Szprotawie, Śremie, Wałczu, Wągrowcu i Świnoujściu. Od połowy lat 50. XX wieku kombinat zaliczał się do największych przedsiębiorstw budowlanych w Wielkopolsce. Przodował też w dziedzinie wdrażania nowych technologii[1].

W 1958 nastąpiła reorganizacja budownictwa w Polsce, co zaowocowało kolejną zmianą nazwy – na Poznańskie Przedsiębiorstwo Budowlane nr 3, podporządkowane Ministerstwu Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. 28 czerwca 1978 przemianowano je po raz kolejny – na Kombinat Budowlany Poznań-Północ[1].

Od 1968 firma koncentrowała się na dynamicznej realizacji budownictwa mieszkaniowego (osiedlowego) w Poznaniu i województwie poznańskim, zwłaszcza w Śremie i Wrześni. W tym też roku zapoczątkowano w kombinacie budownictwo wielkopłytowe w postaci realizacji osiedli winogradzkich w Poznaniu. W latach 1974-1979 powstał wieżowiec przy ul. Gronowej, będący siedzibą firmy. Zaprojektowali go Jerzy Buszkiewicz i Mieczysław Drewniak[1].

W celu sprawnej realizacji osiedli winogradzkich zbudowano własną wytwórnię prefabrykatów (fabrykę domów) przy ul. Trójpole (obecny teren galerii handlowych Pestka i Plaza). W 1978 po raz pierwszy zastosowano technologię monolityczną SBM-75 (System Budownictwa Monolitycznego) na terenach osiedli Klinu Dębieckiego (18 budynków 4-, 11- i 13-kondygnacyjnych, 2800 izb mieszkalnych). W fabryce prefabrykatów na Trójpolu po raz pierwszy w Polsce zastosowano fakturę ścian opracowaną w 1968 przez Instytut Techniki Budowlanej. Również w 1968 w tym zakładzie po raz pierwszy w Polsce uruchomiono agregat bateryjny do produkcji ciągłej (z zasypem ciągłym). W 1970 uruchomiono warsztaty kompletnego osadzania oszklonej i konfekcjonowanej stolarki okiennej z jej murarskim wyprawieniem. Tak przygotowane elementy wielkopłytowe transportowano na plac budowy osiedli winogradzkich własną koleją wąskotorową[1].

Do 1988, podczas prac, zastosowano 678 projektów racjonalizatorskich. Zakładowy ruch wynalazczy został odznaczony trzema Gwiazdami Racjonalizatorskimi i trzynastoma odznakami Racjonalizatora Produkcji[1].

W latach 1947-1987 oddano do użytku 1.807 165 m² powierzchni mieszkalnych (42.463 mieszkania), 1450 budynków użyteczności publicznej (32 szkoły, 51 przedszkoli i żłobków, 6 kin, 4 szpitale, 28 pawilonów handlowych, 15 większych obiektów przemysłowych)[1].

Od 1980 realizowano budowy eksportowe w RFN (remonty budynków mieszkalnych) i Bułgarii (motele, hotele)[1].

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych obiektów zrealizowanych przez kombinat należały:

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1953: Złota Kielnia, I miejsce,
  • 1955: Sztandar Przechodni Ministra Budowy Miast i Osiedli,
  • 1955: dyplom za zajęcie II miejsca we współzawodnictwie w Centralnym Zarządzie Budownictwa Wojskowego,
  • 1970: Medal Pamiątkowy Budowy Parku-Pomnika Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej,
  • 1970: II Nagroda Zespołowa za osiągnięcia techniczne (NOT),
  • 1971: Nagroda Zespołowa Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego w dziedzinie budownictwa i architektury (za osiedla winogradzkie),
  • 1972: Odznaka Honorowa Miasta Poznania,
  • 1972: Nagroda Zespołowa II stopnia za montaż wymuszony budynków wysokich (NOT),
  • 1974: Nagroda Zespołowa III stopnia za wyniki w Ogólnopolskim Konkursie Usprawniania Gospodarki Materiałowej,
  • 1974: Nagroda I stopnia Ministra Budownictwa za budowę Hotelu Polonez,
  • 1974: Nagroda Zespołowa Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego (za hotel Polonez),
  • 1975: Dyplom Ministra Budownictwa za zajęcie IV miejsca we współzawodnictwie o tytuł Najlepszego Przedsiębiorstwa Budownictwa Mieszkaniowego w Polsce,
  • 1976: Nagroda Zespołowa III stopnia Ministra Spraw Wewnętrznych za szpital MSW w Poznaniu,
  • 1977: Odznaka honorowa „Za zasługi w rozwoju województwa poznańskiego”,
  • 1977: Dyplom Wojewody Poznańskiego za przedterminowe oddanie do użytku hotelu Poznań,
  • 1978: Nagroda Zespołowa Ministra Budownictwa za realizację hotelu Poznań,
  • 1980: Medal za działalność na rzecz dzieci,
  • 1981: Dyplom Uznania za efektywną działalność społeczną we Froncie Jedności Narodu,
  • 1987: Order Sztandaru Pracy II klasy za wybitne zasługi gospodarcze i kulturalne,
  • 1987: Złota Odznaka Ministerstwa Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej za efektywne realizowanie planów,
  • 1987: Odznaka honorowa Ministerstwa Oświaty i Wychowania Za zasługi dla oświaty[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j Henryk Wolski, Kombinat Budowlany „Poznań-Północ” w latach 1947-1987, w: Kronika Miasta Poznania, nr 3/1988, s.125-145, ISSN 0137-3552