Komedyja Justyna i Konstancyjej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komedyja Justyna i Konstancyjej brata z siostrą, jako im Ociec nauke po sobie zostawiał dając miejsce napirwej uczciwej Starości i jej mistrzyni Mądrości...
Ilustracja
Strona tytułowa pierwszego wydania
Autor Marcin Bielski
Typ utworu moralitet
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Kraków
Język polski
Data wydania 1557
Wydawca Maciej Wirzbięta

Komedyja Justyna i Konstancyjej brata z siostrą, jako im Ociec nauke po sobie zostawiał dając miejsce napirwej uczciwej Starości i jej mistrzyni Mądrości...moralitet Marcina Bielskiego wydany Krakowie w 1557 przez Macieja Wirzbiętę.

Komedyja przedstawia walkę cnót i występków. Głównymi bohaterami utworu są Ojciec oraz jego dzieci: Justyn i Konstancyja. Ojciec przekazuje im doświadczenia życiowe, ale to same dzieci decydują, co wybrać. Niektóre z postaw są cechowane dodatnio (Nadzieja) lub ujemnie (Pomsta), jednak wybór innych nie jest oczywisty. W utworze występuje 35 postaci, zarówno postaci ludzkich (Ociec, Wdowa, Stara Pani, Panna Służebna), jak i personifikacji (Starość, Młodość, Pokora, Pomsta).

Dzieło pisane jest sylabowcem z pełnymi i dokładnymi na ogół rymami żeńskimi. Stosowany jest ośmiozgłoskowiec, dziesięciozgłoskowiec i trzynastozgłoskowiec, a poszczególne typy wiersza przyporządkowane są różnym bohaterom. Utwór uznawany jest, obok Kupca Mikołaja Reja, za najważniejszy polski moralitet doby renesansu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Ziomek: Renesans. Wyd. XI - 5 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012, s. 115-119, 499, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13843-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]