Wersja ortograficzna: Kompania graniczna KOP „Olhomel”

Kompania graniczna KOP „Olhomel”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kompania graniczna KOP „Olhomel”
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Rozformowanie 1939
Organizacja
Dyslokacja Olhomel
Formacja Korpus Ochrony Pogranicza
Podległość baon KOP „Dawidgródek”
Rozmieszczenie batalionu KOP „Dawidgródek” w 1931
Kompania KOP Olhomel w 1934.png

Kompania graniczna KOP „Olhomel”pododdział graniczny Korpusu Ochrony Pogranicza pełniący służbę ochronną na granicy polsko-radzieckiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych nr 1600/tjn./O.de B/25, w drugim etapie organizacji Korpusu Ochrony Pogranicza, w terminie do 1 marca 1925 roku sformowano 17 batalion graniczny [1], a w jego składzie 1 kompanię graniczną KOP. W listopadzie 1936 roku kompania liczyła 2 oficerów, 10 podoficerów, 6 nadterminowych i 120 żołnierzy służby zasadniczej[a]. W 1939 roku 1 kompania graniczna KOP „Olhomel” podlegała dowódcy batalionu KOP „Dawidgródek”[2].

Budynek dowództwa i odwodu kompanii[edytuj | edytuj kod]

Budynek odwodu kompanijnego wybudowany został przez spółkę „Skę Inżynierów Kijowskich” i przekazany w użytkowanie KOP 20 kwietnia 1926 roku. Osadzony był na zrębie fundamentowym z kamienia, ściany z beli sosnowych bez tynków i malowania. Dach pokryty był blachą żelazną ocynkowaną. Podłogi wykonane z desek oheblowanych i pogruntowanych. Okna z okuciami, oszklone, z ramami zimowymi i letnimi. Kominy murowane i otynkowane, ogrzewanie piecowe[3].

Służba graniczna[edytuj | edytuj kod]

Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej i tyłowej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi[4]. Miejscowość, w którym stacjonowała kompania graniczna, posiadała status garnizonu Korpusu Ochrony Pogranicza[5].

1 kompania graniczna „Olhomel” w 1934 roku ochraniała odcinek granicy państwowej szerokości 23 kilometrów 040 metrów[6]. Po stronie sowieckiej granicę ochraniały zastawy „Maleszewo” i „Chylczyce” z komendantury „Turów”[7].

Kompanie sąsiednie:

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Strażnice kompanii w latach 1928 – 1934[8][9][7][13][11][b]

Strażnice kompanii w 1938[12] i 17 września 1939[14]

Dowódcy kompanii[edytuj | edytuj kod]

  • kpt. Mieczysław Tubilewicz (12 X 1929 - 20 III 1931 → 14 pp)[g]
  • kpt. Kazimierz Zaborszczyk (do IX 1939[15] → dowódca 1/97 pp)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz stanów etatowych oficerów, podoficerów i żołnierzy KOP przesłanych przez ppłk. dypl. Franciszka Węgrzyna ze sztabu KOP do I oficera do zleceń GISZ płk. dypl. Kazimierza Glabisza. → Jabłonowski i in. 2001 ↓, s. 367
  2. W 2000 roku Rajmund Szubański napisał, że sformułowania zawarte w artykule „Bataliony, kompanie, strażnice KOP” z 1993 roku, odnoszą się do stanu sprzed 1937 roku → Szubański 2000 ↓, s. 87. Wymienił następujące strażnice: „Jezioro”, „Maleszno”, „Tołmaczewo”, „Lutki” (dwór), „Lutki” (wieś) → Szubański 1993 ↓, s. 277
  3. wieś Maleszewo Wielkie, gmina Chorsk, powiat stoliński, województwo poleskieBaza miejscowości kresowych
  4. wieś Tołmaczewo, gmina Chorsk, powiat stoliński, województwo poleskie → Baza miejscowości kresowych
  5. wieś Łutki, gmina Chorsk, powiat stoliński, województwo poleskie → Baza miejscowości kresowych
  6. folwark Łutki, gmina Chorsk, powiat stoliński, województwo poleskie → Baza miejscowości kresowych
  7. Informacja podana na podstawie materiałów przechowywanych w Archiwum Straży Granicznej w Szczecinie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]