Komunistyczna Partia Polski (2002)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Komunistyczna Partia Polski
Ilustracja
Skrót KPP
Lider Krzysztof Szwej
Data założenia lipiec 2002
Adres siedziby ul. Trzeciego Maja, 41-300 Dąbrowa Górnicza
Ideologia polityczna marksizm, leninizm, antykapitalizm, eurosceptycyzm
Poglądy gospodarcze socjalizm
Liczba członków ok. 300 (2017)[1]
Członkostwo
międzynarodowe
Initiative CWPE[2]
Barwy      czerwień
Obecni posłowie
0 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
0 / 51
Obecni radni wojewódzcy
0 / 552
Strona internetowa

Komunistyczna Partia Polski (KPP) – polska partia polityczna założona w lipcu 2002 (zarejestrowana została 9 października 2002). Partia uważa się za historyczną i ideową spadkobierczynię Komunistycznej Partii Polski, działającej w latach 1918–1938[3] oraz Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Odwołuje się też do tradycji Polskiej Partii Robotniczej i częściowo Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Historia i działalność partii[edytuj | edytuj kod]

KPP została założona w lipcu 2002 w Dąbrowie Górniczej przez działaczy wywodzących się w znacznej części ze Związku Komunistów Polskich „Proletariat” (powołanego przez skrajnie lewicowy nurt dawnej PZPR) po uprawomocnieniu się postanowienia sądu stawiającego tę partię w stan likwidacji. Założycielami partii byli Marcin Adam, Józef Łachut, Marian Indelak (który był sekretarzem krajowego komitetu wykonawczego ugrupowania), Mieczysław Pawela i Krystyna Kowalik[4]. Do ugrupowania przystąpił m.in. Zbigniew Wiktor (wcześniej lider ZKP „Proletariat”). Pierwszy zjazd partii odbył się w grudniu 2002, drugi – w grudniu 2006, trzeci – w grudniu 2010, a czwarty w marcu 2015.

W wyborach parlamentarnych w 2005 i 2007 członkowie ugrupowania startowali z list Polskiej Partii Pracy. W wyborach prezydenckich w 2005 partia udzieliła poparcia Danielowi Podrzyckiemu z PPP[5] (który na krótko przed wyborami zginął w wypadku drogowym). Przed wyborami prezydenckimi w 2010 przewodniczący partii wyraził na Kongresie Porozumienia Lewicy (w ramach którego KPP podjęła w 2007 współpracę z innymi lewicowymi ugrupowaniami politycznymi, takimi jak PPP, ROG, Racja PL i PPS) poparcie dla kandydatury Grzegorza Napieralskiego z Sojuszu Lewicy Demokratycznej[6].

W wyborach parlamentarnych w 2011 członkowie Komunistycznej Partii Polski startowali do Sejmu z ramienia SLD bądź PPP. Partia nawiązała również kontakty z Polską Lewicą. KPP nie wyszła w skład koalicji wyborczej Zjednoczona Lewica i wezwała do bojkotu wyborów parlamentarnych w 2015[7].

Przewodniczący partii[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Adam – od 14 grudnia 2002 do 8 grudnia 2006
  • Józef Łachut – od 8 grudnia 2006 do 11 grudnia 2010
  • Krzysztof Szwej – od 11 grudnia 2010

Program[edytuj | edytuj kod]

Komunistyczna Partia Polski głosi hasła antykapitalistyczne i antyimperialistyczne. Dąży do wprowadzenia socjalizmu i przejęcia władzy politycznej oraz ekonomicznej przez proletariat[1]. Postuluje również zastąpienie własności kapitalistycznej własnością społeczną poprzez nacjonalizację przemysłu, handlu i zasobów naturalnych. Opowiada się również za szerokimi prawami socjalnymi (m.in. bezpłatną i powszechną oświatą oraz bezpłatną służbą zdrowia). Partia jest za równouprawnieniem i pełnym rozdziałem Kościoła od państwa (m.in. niefinansowaniem przez państwo związków wyznaniowych oraz wycofaniem nauki religii ze szkół publicznych). Postuluje też m.in. zaprzestanie prywatyzacji i reprywatyzacji oraz reformę podatkową (progresywny system podatkowy, ograniczenie VAT), a także lustrację majątkową. Krytykuje likwidację PRL i transformację ustrojową. KPP jest także przeciwko uczestnictwu Polski w Unii Europejskiej i NATO[8][9]. Ponadto partia stanowczo sprzeciwia się ustawom dekomunizacyjnym uchwalonym przez rząd PiS i polityce historycznej prowadzonej przez IPN[10][11].

Organ prasowy[edytuj | edytuj kod]

Oficjalnym biuletynem partii jest miesięcznik „Brzask”, dostępny wyłącznie w prenumeracie oraz w internecie[1][12].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

Istnienie partii komunistycznych w Polsce i ich działania są legalne, dopóki odnoszą się do ideologii ustroju komunistycznego, z pominięciem totalitarnych metod i praktyk[13]. KPP nie odnosi się do totalitarnych metod i praktyk w swej deklaracji ideowo-programowej oraz statucie[1].

W 2013 o delegalizację partii z powodu rzekomego propagowania totalitaryzmu wystąpił poseł PiS Bartosz Kownacki. W wyniku śledztwa prokuratura nie dopatrzyła się znamion przestępstwa i umorzyła dochodzenie. W latach 2015–2019 toczył się proces dotyczący rzekomego propagowania przez działaczy KPP na łamach „Brzasku” systemu totalitarnego. W 2017 czynności sprawdzające wobec partii ponadto podjęła Prokuratura Krajowa, rozważane było również wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności statutu KPP z Konstytucją[1]. 18 stycznia 2019 Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej uznał redaktorów pisma „Brzask” za niewinnych zarzucanych im czynów[14][15][16].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Marcin Pietraszewski: Komunistyczna Partia Polski pod lupą prokuratury. wyborcza.pl, 6 lipca 2017.
  2. Participating Parties. initiative-cwpe.org.
  3. Łachut: My komuniści, skrojeni jesteśmy ze „specjalnego” materiału. lewica.pl, 5 listopada 2008.
  4. Krzysztof Łoziński: Sekta komunistów. „Wprost” Nr 24/2003 (1072).
  5. Pękają stereotypy. dyktatura.info, 3 października 2005.
  6. Wybory prezydenckie – batalia o przetrwanie lewicy. rog.com.pl.
  7. Stanowisko KKW KPP w związku z wyborami parlamentarnymi 25 X 2015. kompol.org.
  8. Program Komunistycznej Partii Polski. kom-pol.org.
  9. Manifest polskich komunistów. kom-pol.org, 9 marca 2018.
  10. Pomniki. kom-pol.org.
  11. Wyklęci przez IPN. kom-pol.org.
  12. cpofpolandBRZASK (ang.). scribd.com.
  13. Rozdział I Konstytucji RP, art. 13. sejm.gov.pl.
  14. Komunizm nie ma nic wspólnego z totalitaryzmem. przeglad-socjalistyczny.pl, 21 stycznia 2019.
  15. Sąd uniewinnił redakcję „Brzask”. kom-pol.org, 20 stycznia 2019.
  16. Paweł Jaworski: Komunizm zwycięża. PiS poległ. No pasarán!. strajk.eu, 19 stycznia 2109.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]