Konfederacja Inflancka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konfederacja Inflancka (1228-1560) – luźny związek pięciu państewek na terenie historycznych Inflant, tzn. na terenie dzisiejszej Łotwy i Estonii. Jej członkami byli: zakon kawalerów mieczowych, biskupstwo Ozylii, archidiecezja ryska, biskupstwo Dorpatu i biskupstwo Kurlandii.

Zostało stworzone przez Wilhelma z Modeny jako kompromis pomiędzy kościołem a rosnącym w siłę zakonem kawalerów mieczowych, który stopniowo podbijał ziemie zamieszkiwane przez plemiona Bałtów (Łatgalów, Zemgalów, Zelów i Kurów) oraz ugrofińskie plemię Liwów. Konfederacja istniała do czasu wojen inflanckich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]