Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci
Junior Eurovision Song Contest
Ilustracja
Rodzaj programu konkurs piosenki
Kraj produkcji Lista państw
Język angielski
Wydawca Eurowizja
Data premiery 15 listopada 2003
Lata emisji od 2003
Czas trwania odcinka 2 godziny i 15 minut (2003-13)
2 godziny i 30 minut
(od 2013)
Format nadawania 720i (SDTV) (od 2003)
1080i (HDTV) (od 2006)
4K (UHDTV) (od 2012)
Produkcja
Produkcja Europejska Unia Nadawców (EBU)
Strona internetowa

Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci (ang. Junior Eurovision Song Contest) – coroczny konkurs muzyczny organizowany od 2003 przez Europejską Unię Nadawców (EBU), w którym udział biorą młodzi wykonawcy (w wieku od 9 do 14 lat) reprezentujący kraje członkowskie EBU[1].

Geneza konkursu[edytuj | edytuj kod]

Początki konkursu sięgają 2000, kiedy to duński nadawca publiczny Danmarks Radio zorganizował w kraju konkurs piosenki dla dzieci[2][3]. W 2002 format został rozszerzony do Festiwalu Piosenki Nordyckiej, w którym udział wzięli także reprezentanci Norwegii i Szwecji[4][5].

W 2003 nadawca zrezygnował z udziału w konkursie[6]. Europejska Unia Nadawców (EBU) postanowiła wówczas wykorzystać pomysł duńskiej telewizji, rozważając organizację pan-europejskiego konkursu piosenki dla dzieci, w którym będą mogli wziąć udział aktywni nadawcy wszystkich krajów członkowskich organizacji[7]. Początkowo konkurs miał nosić nazwę Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci (Eurovision Song Contest for Children), która nawiązywała do innej imprezy organizowanej przez EBU – Konkursu Piosenki Eurowizji. Gospodarzem pierwszego Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci był duński nadawca[8][9], który zorganizował konkurs w Forum Copenhagen[10]

Organizatorem drugiego konkursu miał być brytyjski nadawca ITV[11], sam konkurs miał odbyć się w Londynie[12]. Telewizja zrezygnowała jednak z prawa do przygotowań z powodów finansowych i ramówkowych[13] oraz niezadowalających wyników oglądalności kanału w przeszłości[14], dlatego EBU zleciła przygotowanie konkursu nadawcy z Chorwacji, laureatowi pierwszego konkursu piosenki dla dzieci[15]. Pomimo potwierdzenia chęci organizacji, telewizja Hrvatska radiotelevizija (HRT) nie zarezerwowała na czas odpowiedniej hali, przez co prawa do bycia gospodarzem imprezy trafiły do norweskiego nadawcy NRK, który przygotował konkurs w Lillehammer[16].

Od 2004 każdy nadawca publiczny może wziąć udział w przetargu na organizację kolejnych konkursów. Pierwszym nadawcą, który został w ten sposób organizatorem imprezy, została telewizja belgijska.

Zespół Candy, laureat konkursu w 2011

Wszystkie konkursy transmitowane są w rozdzielczości 16:9 oraz w technologii high definition[17]. Rokrocznie wydawana jest także płyta kompaktowa ze wszystkimi konkursowymi propozycjami. W latach 2003-2006 na rynku ukazywały się też płyty DVD z zapisem koncertu finałowego, w 2007 zaprzestano produkcji płyt z powodu słabych wyników sprzedaży[18].

W latach 2007-08 zyski osiągnięte z głosowania telefonicznego były przeznaczone na rzecz UNICEF[19].

Konkurs był tematem filmu dokumentalnego Sounds Like Teen Spirit: A Popumentary z 2008, prezentującego przygotowania organizatorów i uczestników do koncertu finałowego[20]. Dokument został zaprezentowany podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto[21].

Współczesne reguły konkursu[edytuj | edytuj kod]

Zasady konkursu wzorowane są na zasadach Konkursu Piosenki Eurowizji. W konkursie może wziąć udział nadawca publiczny państwa, będącego aktywnym członkiem EBU. Reprezentantem kraju może być wykonawca w wieku od 9–14 (od 2016), posiadający obywatelstwo reprezentującego państwa lub zamieszkujący dany kraj przynajmniej przez dwa lata. Podczas występu na scenie może być maksymalnie osiem wykonawców.

Piosenka konkursowa nie może przekraczać trzech minut (do 2013 – 2:45), a autorem jej słów w języku ojczystym danego państwa lub sztucznym musi być dziecko lub zespół dziecięcy. Tekst danej propozycji może zawierać fragmenty wykonane w języku angielskim, nie mogą one stanowić więcej niż 40% tekstu (do 2016 – 25%).

Do 2015 o wynikach konkursu decydowała komisja jurorska oraz telewidzowie w stosunku głosów 50:50. W 2016 zrezygnowano z głosów widzów i postanowiono zastąpić je dziecięcą komisją jurorską powoływaną w każdym kraju. Punkty tej komisji były podawane osobno. W 2017 zrezygnowano z komisji dziecięcej, zastąpiono ją głosowaniem internetowym. Głosowanie zostanie podzielone na dwie tury: pierwsza ruszyła w piątek 24 listopada, a zakończyła się przed finałem 26 listopada. Druga zaczęła się podczas prezentacji pierwszego utworu konkursowego, a zakończyła się 15 minut po zakończeniu występu ostatniego uczestnika[22]. W latach 2005–2015, przed rozpoczęciem przyznawania punktów przez krajowych sekretarzy każdy uczestnik automatycznie otrzymywał 12 punktów. Na podstawie wyników głosowania ogłaszali liczbę punktów przyznanych najwyżej ocenionym piosenkom w tzw. skali eurowizyjnej (tj. 1-7, 8, 10 i 12 punktów).

W przeciwieństwie do Konkursu Piosenki Eurowizji, w konkursie dla dzieci państwo zwycięskie nie otrzymuje automatycznego prawa do organizacji konkursu w kolejnym roku. W 2013 wprowadzono zasadę, że kraj ma jedynie pierwszeństwo w prawie do organizacji kolejnej imprezy. Zasada ta została anulowana w 2017.

Maksymalna liczba finalistów nie może przekraczać dwudziestu uczestników.

Państwa w Konkursie Piosenki Eurowizji dla Dzieci[edytuj | edytuj kod]

     Państwa, które brały udział

     Państwa, które nie brały udziału, ale mają taką możliwość

Rok Państwa debiutujące
2003 Belgia, Białoruś, Chorwacja, Cypr, Dania, Hiszpania, Holandia, Grecja, Łotwa, Macedonia, Malta, Norwegia, Polska, Rumunia, Szwecja, Wielka Brytania
2004 Francja, Szwajcaria
2005 Rosja, Serbia i Czarnogóra
2006 Serbia, Portugalia, Ukraina
2007 Armenia, Bułgaria, Gruzja, Litwa
2010 Mołdawia
2012 Albania, Azerbejdżan, Izrael
2013 San Marino
2014 Czarnogóra, Włochy, Słowenia
2015 Irlandia, Australia
2018 Walia, Kazachstan

Prowadzący[edytuj | edytuj kod]

Rok Organizator konkursu Miejsce Prowadzący
2003 Dania Kopenhaga Forum Copenhagen Camila Ottesen
Remee
2004 Norwegia Lillehammer Håkons Hall Nadia Hasnaoui
Stian Barsnes Simonsen
2005 Belgia Hasselt Ethias Arena Marcel Vanthilt
Maureen Louys
2006 Rumunia Bukareszt Sala Polivalentă Andreea Marin Bănică
Ioana Ivan
2007 Holandia Rotterdam Ahoy Rotterdam Sipke Jan Bousema
Kim-Lian van der Meij
2008 Cypr Limassol Spyros Kyprianou Athletic Centre Alex Michael
Sophia Paraskeva
2009 Ukraina Kijów Pałac Sportu Ani Lorak
Timur Mirosznyczenko
Dmytro Borodin
2010 Białoruś Mińsk Mińsk Arena Denis Kurjan
Leila Ismaiława
2011 Armenia Erywań Karen Demirchyan Complex Avet Barseghyan
Gohar Gasparyan
2012 Holandia Amsterdam Heineken Music Hall Ewout Genemans
Kim-Lian van der Meij
2013 Ukraina Kijów Narodowy Pałac Sztuki „Ukraina” Timur Mirosznyczenko[23]
Złata Ogniewicz[23]
2014 Malta Marsa Malta Shipbuilding Moira Delia[24]
2015 Bułgaria Sofia Arena Armeec Poli Genowa
2016 Malta Valletta Mediterranean Conference Centre Valerie Vella[25]
Ben Camille[25]
2017 Gruzja Tbilisi Pałac Olimpijski Helen Kalandadze[26]
Lizi „Lizi Pop” Japaridze[26]
2018 Białoruś Mińsk Mińsk Arena Jauhien Perlin[27]
Helena Meraai[27]
Zinaida „Zena” Kuprianowicz[27]
2019 Polska Gliwice Arena Gliwice

Zwycięzcy konkursu w poszczególnych latach[edytuj | edytuj kod]

Rok Organizator Zwycięski kraj Artysta Piosenka Punkty
2003 Dania Kopenhaga  Chorwacja Dino Jelusić „Ti si moja prva ljubav” 134
2004 Norwegia Lillehammer  Hiszpania María Isabel „Antes muerta que sencilla” 171
2005 Belgia Hasselt  Białoruś Ksienija Sitnik „My wmeste” 149
2006 Rumunia Bukareszt  Rosja Siostry Tołmaczowe „Wiesiennij dżaz” 154
2007 Holandia Rotterdam  Białoruś Alaksiej Żyhałkowicz „Se druzyami” 137
2008 Cypr Limassol  Gruzja Bzikebi „Bzz...” 154
2009 Ukraina Kijów  Holandia Ralf Mackenbach „Click clack” 121
2010 Białoruś Mińsk  Armenia Wladimir Arzumanian „Mama” 120
2011 Armenia Erywań  Gruzja Candy „Candy Music” 108
2012 Holandia Amsterdam  Ukraina Anastasija Petryk „Nebo” 138
2013 Ukraina Kijów  Malta Gaia Cauchi „The Start” 130
2014 Malta Marsa  Włochy Vincenzo Cantiello „Tu primo grande amore” 159
2015 Bułgaria Sofia  Malta Destiny Chukunyere „Not My Soul” 185
2016 Malta Valletta  Gruzja Mariam Mamadaszwili „Mzeo” 239
2017 Gruzja Tbilisi  Rosja Polina Bogusiewicz „Wings” 188
2018 Białoruś Mińsk  Polska Roksana Węgiel Anyone I Want to Be 215
2019 Polska Gliwice

Gospodarze Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci[edytuj | edytuj kod]

Lista miast i miejsc gospodarzy Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci[28]

Liczba Państwo Miasto Miejsce Rok
2  Białoruś Mińsk Mińsk Arena 2010
2018
 Holandia Rotterdam Ahoy Rotterdam 2007
Amsterdam Heineken Music Hall 2012
 Malta Marsa Malta Shipbuilding 2014
Valletta Mediterranean Conference Centre 2016
 Ukraina Kijów Pałac Sportu 2009
Narodowy Pałac Sztuki „Ukraina” 2013
1  Armenia Erywań Karen Demirchyan Complex 2011
 Belgia Hasselt Ethias Arena 2005
 Bułgaria Sofia Arena Armeec 2015
 Cypr Limassol Spyros Kyprianou Athletic Centre 2008
 Dania Kopenhaga Forum Copenhagen 2003
 Gruzja Tbilisi Pałac Olimpijski 2017
 Norwegia Lillehammer Håkons Hall 2004
 Rumunia Bukareszt Sala Polivalentă 2006
 Polska Gliwice Arena Gliwice 2019

Kraje zwycięskie[edytuj | edytuj kod]

W całej historii Konkursu Eurowizji dla Dzieci wygrało łącznie 11 krajów. Największą liczbę zwycięstw odniosła Gruzja, której reprezentanci trzykrotnie zajmowali pierwsze miejsce w finałowej klasyfikacji: w 2008 r. 2011 r. oraz 2016 r.

Wygrane Kraj Rok
3  Gruzja 2008
2011
2016
2  Białoruś 2005
2007
 Rosja 2006
2017
 Malta 2013
2015
1  Polska 2018
 Włochy 2014
 Ukraina 2012
 Armenia 2010
 Holandia 2009
 Hiszpania 2004
 Chorwacja 2003

Slogany Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci[edytuj | edytuj kod]

Od 2005 roku każda edycja Konkursu Piosenki Eurowizji dla Dzieci ma swój slogan.

Rok Organizator Miasto-gospodarz Slogan
2005  Belgia Hasselt Let’s Get Loud
2006  Rumunia Bukareszt Let the Music Play
2007  Holandia Rotterdam Make a Big Splash
2008  Cypr Limassol Fun in the Sun
2009  Ukraina Kijów For the Joy of People
2010  Białoruś Mińsk Feel the Magic
2011  Armenia Erywań Reach for the Top!
2012  Holandia Amsterdam Break the Ice!
2013  Ukraina Kijów Be Creative
2014  Malta Marsa #Together
2015  Bułgaria Sofia #Discover
2016  Malta Valletta Embrace
2017  Gruzja Tbilisi Shine Bright
2018  Białoruś Mińsk #LightUp
2019  Polska Gliwice

Krytyka i kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2003 flamandzki ksiądz i polityk Luc Versteylen skrytykował konkurs za wykorzystywanie dzieci w działalności komercyjnej, a samo widowisko porównał do pedofilii, tłumacząc swoje zdanie słowami: (...) dzieci muszą spełnić wszystkie potrzeby swoich rodziców i rodziny. Negatywne zdanie o idei konkursu wyrazili także inni lokalni politycy[29].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Regulamin (ang.)
  2. Sietse Bakker: 12-year old wins Danish Grand Prix for kids (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2002-03-24. [dostęp 2014-07-21].
  3. Sietse Bakker: DR announced Junior MGP for March 23 (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  4. Daniel Ringby: Nordic Song Contest? (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2014-07-21].
  5. Daniel Ringby: Nordic Song Contest – on its way? (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2002-11-28. [dostęp 2014-07-21].
  6. Sietse Bakker: Denmark shoots down Nordic Grand Prix (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  7. http://muzyka.onet.pl/newsy/dzieciecy-konkurs-eurowizji/71p3h (pol.). W: Onet.pl [on-line]. muzyka.onet.pl, 2003-11-15. [dostęp 2014-10-23].
  8. Daniel Ringby: Eurovision Song Contest – for children! (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2002-11-27. [dostęp 2014-07-21].
  9. Sietse Bakker: Copenhagen to host first EMGP (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com. [dostęp 2014-07-21].
  10. Sietse Bakker: Forum to host Eurovision for Children (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2003-01-08. [dostęp 2014-07-22].
  11. Junior Eurovision Song Contest (ang.). W: EBU [on-line]. ebu.ch. [dostęp 2014-07-21].
  12. Sietse Bakker: Second Junior Eurovision to take place in London (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2003-05-12. [dostęp 2014-07-23].
  13. Roel Philips: 'Junior contest not to take place in Manchester' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-05-13. [dostęp 2014-07-21].
  14. Claire Cozens: Russia v Wales scores 7m for BBC1 (ang.). W: The Guardian [on-line]. theguardian.com, 2003-11-17. [dostęp 2014-07-21].
  15. Sietse Bakker: Junior 2004 in Croatia! (update) (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-06-01. [dostęp 2014-07-21].
  16. Sietse Bakker: 'Junior contest moves to Norway' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2004-06-17. [dostęp 2014-07-21].
  17. The new Junior Eurovision Song Contest in high definition (ang.). W: EBU [on-line]. ebu.ch. [dostęp 2014-07-21].
  18. No DVD from JESC 2007 (ang.). W: Oiko Times [on-line]. oikotimes.com, 2008-01-17. [dostęp 201-07-21].
  19. Junior Eurovisie Songfestival live op Nederland 3 (niderl.). W: Medianieuwtjes [on-line]. medianieuwtjes.nl, 2007-12-03. [dostęp 2014-07-21].
  20. Dennis Harvey: Review: ‘Sounds Like Teen Spirit: A Popumentary’ (ang.). W: Variety [on-line]. variety.com, 2008-09-17. [dostęp 2014-07-21].
  21. Sounds Like Teen Spirit (ang.). imdb.com. [dostęp 2014-07-21].
  22. Junior Eurowizja 2017: Powrót Portugalii i zmiany w formacie głosowania! Kolejne kraje potwierdzają udział w ESC 2018! | Dziennik-Eurowizyjny.pl [dostęp 2017-10-24] (pol.).
  23. a b Meet the hosts of Junior Eurovision 2013: Zlata and Timur!, junioreurovision.tv [dostęp 2019-03-29].
  24. Moira Delia to host Junior Eurovision 2014, junioreurovision.tv [dostęp 2019-03-29].
  25. a b Valerie and Ben to host Junior Eurovision 2016, junioreurovision.tv [dostęp 2019-03-29].
  26. a b Paul Jordan: Meet the hosts of Junior Eurovision 2017! (ang.). W: EBU [on-line]. junioreurovision.tv, 2017-10-03. [dostęp 2017-10-29].
  27. a b c Joanna Nowotka, Poznajmy prowadzących Eurowizję Junior 2018!, Polscy Fani Eurowizji, 27 października 2018 [dostęp 2019-03-29] (pol.).
  28. Junior Eurovision Song Contest – Minsk 2018, junioreurovision.tv [dostęp 2019-01-12].
  29. Sietse Bakker: 'Eurosong for Kids is paedophilic!' (ang.). W: ESC Today [on-line]. esctoday.com, 2003-09-10. [dostęp 2015-01-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]