Konstandinos Kanaris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstandinos Kanaris
Κωνσταντίνος Κανάρης
Ilustracja
Konstandinos Kanaris w późnych latach życia jako premier rządu greckiego
Data i miejsce urodzenia 1793 lub 1795
Psara
Data i miejsce śmierci 14 września 1877
Ateny
Premier Grecji
Okres od 11 marca 1844
do 14 września 1877
Faksymile
Odznaczenia
GRE Order Redeemer 1Class.png Royal Guelphic Order.png DNK Order of Danebrog Grand Cross BAR.png

Konstandinos Kanaris, spol. Konstanty Kanaris (gr. Κωνσταντίνος Κανάρης; ur. 1793 lub 1795 na Psarze, zm. 14 września 1877 w Atenach) – bohater walk o niepodległość Grecji, dowódca floty, minister, sześciokrotny premier Grecji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Bojownik o niepodległość[edytuj | edytuj kod]

W czasie wojny o niepodległość Grecji zasłynął bohaterskimi akcjami z wykorzystaniem branderów zapalających okręty tureckie. Największym jego sukcesem było spalenie tureckiego okrętu flagowego w porcie wyspy Chios nocą z 6/7 czerwca 1822 roku – jako grecka odpowiedź na pacyfikację tej wyspy dokonaną przez Turków kilka tygodni wcześniej (tzw. rzeź na Chios).

Atak na turecki okręt flagowy dokonany przez załogę Kanarisa koło wyspy Chios (mal. Nikiforos Lytras, 1783)

Powstańcze dokonania Kanarisa szeroko znane były w Europie i przyczyniały się do wzrostu nastrojów filhelleńskich. Pisał o nim m.in. Juliusz Słowacki w czwartej pieśni poematu Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu, a spotkanie z nim w roku 1874 Władysław Tarnowski opisał w wierszu Odwiedziny u Kanarisa. W swym utworze Admirał Miaulis z cyklu Bohaterowie Grecji, francusko-grecki dyplomata Eugène Yemeniz określił Kanarisa jako prekursora stosowanej przez Greków metody walki z flotą turecką[1].

Polityk niepodległej Grecji[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Kanarisa (rzeźba Lazarosa Fytalisa) na ateńskim placu Kypseli

Po odzyskaniu niepodległości Kanaris rozpoczął karierę polityczną w rządzie Joanisa Kapodistriasa. Za rządów Ottona I był dowódcą i ministrem marynarki wojennej, później działał w opozycji wobec króla, aż do jego abdykacji na rzecz Jerzego I.

Urząd premiera Grecji sprawował sześciokrotnie:

  • Pierwsza kadencja: 11 marca 1844 – 11 kwietnia 1844
  • Druga kadencja: 27 października 1848 – 24 grudnia 1849
  • Trzecia kadencja: 28 maja 1854 – 29 lipca 1854
  • Czwarta kadencja: 17 marca 1864 – 28 kwietnia 1864
  • Piąta kadencja: 7 sierpnia 1864 – 9 lutego 1865
  • Szósta kadencja: 7 czerwca 1877 – 14 września 1877

W lipcu 1877 został po raz ostatni ministrem marynarki wojennej i premierem gabinetu koalicyjnego. Obydwa mandaty sprawował aż do śmierci, jaka nastąpiła kilka miesięcy później.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Ordery greckie[edytuj | edytuj kod]

Ordery zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bohaterowie Grecji w tygodniku „Ruch Literacki” (Lwów), nr 43 z 21 X 1876, s. 265.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]