Konstantin Nikiforow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstantin Nikiforow
Константин Никифоров
major
Data i miejsce urodzenia 31 października 1856
Gabrowo, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1891
Merano, Austro-Węgry
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Księstwa Bułgarii
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-turecka 1877-1878
wojna serbsko-bułgarska
Odznaczenia
Order Waleczności II klasy (Bułgaria)
Konstantin Nikiforow
Константин Никифоров
Pełne imię i nazwisko Константин Никифоров Попконстантинов
Data i miejsce urodzenia 31 października 1856
Gabrowo
Data i miejsce śmierci 1 lutego 1891
Meran
Minister wojny
Okres od 10 września 1885
do 12 sierpnia 1886
Poprzednik Iwan Wejmarn
Następca Olimpi Panow

Konstantin Nikiforow Popkonstantinow (bułg. Константин Никифоров Попконстантинов, ur. 31 października 1856 w Gabrowie, zm. 1 lutego 1891 w Merano[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, major, minister wojny Księstwa Bułgarii (1885-1886).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Gabrowie, był synem nauczyciela Nikifora i Any. Uczył się w Gabrowie, Elenie, a następnie w Mikołajowie na Ukrainie[1]. W 1876 rozpoczął naukę w szkole artylerii w Petersburgu, w tym czasie służył w 26 brygadzie artylerii armii rosyjskiej. Naukę w szkole wojskowej przerwał w 1877 by wziąć udział w wojnie z Turcją. Po wyzwoleniu Bułgarii służył w 1 baterii artylerii. W 1879 powrócił na studia i w 1883 ukończył szkołę wojskową w Petersburgu. Po powrocie do kraju zajął się organizacją artylerii bułgarskiej, prowadził także wykłady w szkole wojskowej w Sofii[1]. W 1885 objął stanowisko ministra wojny, w sytuacji kiedy Rosja nie zgodziła się na zjednoczenie Bułgarii i wycofała swoich doradców wojskowych. Zadaniem Nikiforowa stała się reorganizacja sztabu armii i przygotowanie kraju do wojny z Serbią[2]. Za zasługi w czasie wojny otrzymał Order Waleczności 2 stopnia i uzyskał awans na stopień majora[1].

W 1886 po przewrocie dokonanym przez oficerów prorosyjskich, Nikiforow otrzymał propozycję by po raz kolejny objąć resort wojny, ale odmówił i przeszedł w stan spoczynku[1]. W ostatnich latach życia prowadził wykłady z artylerii w szkole wojskowej i opracowywał podręczniki dla oficerów artylerii[2]. W 1890 pogorszył się stan jego zdrowia i wyjechał na leczenie do Austro-Węgier, gdzie zmarł w 1891. W 1910 jego doczesne szczątki przeniesiono do Sofii.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1881)
  • kapitan (капитан) (1883)
  • major (Майор) (1885)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 322–323.
  2. a b Константин Никифоров (bułg.). history.elena.bg. [dostęp 2020-08-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 322–323.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.