Konstanty Abłamowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Abłamowicz
Tatar, Abdank, Kostek
Ilustracja
Konstanty Abłamowicz podczas służby w legionach
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 27 kwietnia 1884
Nehoreło
Data i miejsce śmierci 11 maja 1944
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1930
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Ułanów Legionów Polskich
7 Pułk Ułanów
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
11 Pułk Ułanów Legionowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941)

Konstanty Abłamowicz ps. „Tatar”, „Abdank”, „Kostek” (ur. 27 kwietnia 1884 w Nehoreło, zm. 11 maja 1944 w Warszawie) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 kwietnia 1884 we wsi Nehoreło (powiat słucki) jako syn Marii i Kazimierza. Przed 1914 był handlowcem. Był działaczem Organizacji „Promień” a od 1901 Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1903 został aresztowany. Brał udział w rewolucji 1905 roku w Królestwie Polskim. Od 1911 był członkiem Związku Strzeleckiego.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 14 Kompanii Strzeleckiej od sierpnia 1914, od września 1914 był zastępcą dowódcy 5 szwadronu, od października 1914 był dowódcą oddziału gospodarczego 1 pułku ułanów. Wraz z tą jednostką odbył kampanię. W 1915 przebywał na leczeniu. Został awansowany do stopnia podporucznika kawalerii. W pułku był oficerem gospodarczym. Po kryzysie przysięgowym w 1917 był internowany w Bieniaminowie od marca 1918. Po zwolnieniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Przejściowo pełnił funkcję adiutanta dla przybyłego z uwięzienia w Magdeburgu Józefa Piłsudskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1920 pełnił służbę na stanowisku zastępcy delegata wojskowego, a od 18 kwietnia 1921 attaché wojskowego przy Poselstwie RP w Rewlu (jego pomocnikiem był kpt. Wiktor Drymmer, który następnie zastąpił go na stanowisku). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk ułanów lubelskich w Mińsku Mazowieckim[1]. Z dniem 15 grudnia 1923 został odwołany ze stanowiska attaché wojskowego[2] i przydzielony do macierzystego pułku[3]. 29 lutego 1924 został przeniesiony w stan nieczynny na 12 miesięcy bez prawa do poborów[4][5]. Z dniem 1 marca 1925 roku powrócił ze stanu nieczynnego do służby czynnej z równoczesnym odejściem do macierzystego 7 puł.[6] 7 września tego roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 4 szwadronu kawalerii[7]. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[8]. W maju tego roku został przeniesiony z KOP do 14 pułku ułanów jazłowieckich we Lwowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9]. W styczniu 1928 został przeniesiony do 11 pułku ułanów legionowych w Ciechanowie na stanowisko dowódcy pułku[10][11]. W grudniu 1929 został zwolniony ze stanowiska dowódcy pułku[12]. W 1930 został przeniesiony w stan spoczynku.

Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej był działaczem Kadry Polski Niepodległej. Został aresztowany przez Niemców 12 kwietnia 1944. Był przetrzymywany na Pawiaku. 11 maja 1944 został rozstrzelany przez Niemców podczas egzekucji w ruinach getta.

Po wojnie jego szczątki zostały ekshumowane i ponownie pochowane na terenie kwatery powstańczej Cmentarza Wolskiego w Warszawie

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 613, 677, 1547.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 80 z 23 grudnia 1923 roku, s. 746.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 18 stycznia 1924 roku, s. 24.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 26 lutego 1924 roku, s. 86.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 599, 608.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 lutego 1925 roku, s. 90.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 90 z 7 września 1925 roku, s. 489.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 117.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 156.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 25.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 300, 338.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 376.
  13. M.P. z 1931 r. nr 251, poz. 335.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]