Konstanty Borozdin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Borozdin
major uzbrojenia major uzbrojenia
Data i miejsce urodzenia 31 maja 1897
Wiazniki gub. włodzimierska
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby przed 1918 –1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Instytut Badań Materiałów Uzbrojenia
Instytut Techniczny Uzbrojenia
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Konstanty Borozdin (ur. 19/31 maja 1897 we Wiaźnikach, gub. włodzimierska, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major uzbrojenia inżynier Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Jana i Marii z d. Makarów. Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, uzyskał tytuł inżyniera.

Uczestnik wojny 1920 r. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku. W 1924 w kadrze 30 pułku artylerii polowej - odkomenderowany na studia na Politechnikę Lwowską[1]. W sierpniu 1924 został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia z równoczesnym wcieleniem do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr VII i przydziałem do Zbrojowni nr 3 w Poznaniu na stanowisko kierownika warsztatu mechanicznego[2][3][4]. 1 grudnia 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 19. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1932 w Departamencie Wojskowym Ministerstwa Przemysłu i Handlu, następnie w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia[5]. 27 czerwca 1935 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia[6]. Od 1938 był w komitecie redakcyjnym Przeglądu Wojsk Pancernych. W 1939 roku był kierownikiem referatu broni maszynowej w Instytucie Technicznym Uzbrojenia

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej 015/2 1940 i liście PCK (AM) 3410.

Konstanty Borozdin był żonaty z Ireną z Welerów, z którą miał dwóch synów.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia podpułkownika[7]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Został również upamiętniony Dębem Pamięci posadzonym przez Starostwo Powiatowe w Łasku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 773, 824.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 86 z 28 sierpnia 1924 roku, s. 491.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1228, 1240, 1247.
  4. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 443, 507.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 299, 847.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 69.
  7. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 443.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]