Konstanty Jakimowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Jakimowicz
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1879
Warszawa
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1960
Warszawa
Zawód, zajęcie architekt
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Konstanty Sylwin Jakimowicz (ur. 17 lutego 1879 w Warszawie, zm. 3 lipca 1960 tamże) – architekt warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początkowo pobierał naukę w szkole rysunków w pracowni Wojciecha Gersona w Warszawie. Następnie studiował na Wydziale Architektury Instytutu Politechnicznego w Warszawie, dyplom uzyskał na Politechnice w Karlsruhe (1906) i w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu (1908–1909). Był członkiem Ligi Narodowej od 1905 roku, członek Narodowego Związku Robotniczego[1].

Po roku 1913 mieszkał w Warszawie i był architektem diecezjalnym, członkiem Prymasowskiej Rady ds. Budownictwa Sakralnego. Pracował jako wykładowca budownictwa w Szkole Mechaniczno-Technicznej Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda, Uniwersytecie Ludowym oraz Wolnej Wszechnicy Polskiej.

Po roku 1916 budowniczy okręgowy i kierownik Wydziału Budowlanego m. Warszawy, 19181926 szef sekcji, a następnie dyrektor departamentu w Ministerstwie Robót Publicznych. W latach 1926–1928 etatowy architekt Banku Gospodarstwa Krajowego.

Pełnił funkcje prezesa Koła Architektów w Warszawie, członka Rady Stowarzyszenia Architektów Polskich, członka wydziału konserwacji Towarzystwa Opieki nad Zabytkami. W okresie okupacji 19401944 zatrudniony w Wydziale Budownictwa Zarządu m. Warszawy, po wojnie pracował w Biurze Odbudowy Stolicy.

W 1924 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

Konkatedra Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku w Warszawie

Według jego projektów budowano głównie w Warszawie i jej okolicy. Spośród jego realizacji należy wymienić:

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem mistrza krawieckiego i kuśnierza Konstantego Jakimowicza i Katarzyny z Rejmentów, najstarszej siostry Władysława Reymonta[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 575.
  2. M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979.
  3. Jerzy S. Majewski. Panny w gorsecie konwenansu. „Gazeta Wyborcza – Gazeta Stołeczna”, s. 11, 2012-06-01. Warszawa. 
  4. Przeczytaj o tych, co budowali kolej. Nasi też tam są. [dostęp 2012-09-09].
  5. Barbara Kocówna. Listy Władysława Stanisława Reymonta do brata. „Pamiętnik Literacki”. 2, 1969. [dostęp 2016-01-26]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Monika Kochańska. Konstanty Sylwin Jakimowicz – życie i twórczość (1879–1960). „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”. XXXV (3–4), s. 229–234, 1990.