Konstantyn (Bułyczow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstantyn
Kiriłł Bułyczow
biskup
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1858
Orłow
Data śmierci lata 30. XX wieku
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 1892
Diakonat 1892
Prezbiterat 7 listopada 1893
Sakra biskupia 29 lipca 1901
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 lipca 1901
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Antoni (Wadkowski)
Współkonsekratorzy Mikołaj (Nalimow), Piotr (Łosiew), Nikander (Mołczanow), Beniamin (Muratowski), Nikon (Sofijski)

Konstantyn, imię świeckie Kiriłł Joakimowicz Bułyczow (ur. 23 grudnia 1858 w Orłowie, zm. w latach 30. XX wieku) – rosyjski biskup prawosławny.

Był synem kupca. W 1881 ukończył studia na wydziale fizyczno-matematycznym Uniwersytetu Petersburskiego, po studiach pracował jako urzędnik bankowy. Dziewięć lat później podjął studia teologiczne na Petersburskiej Akademii Duchownej, zaś cztery lata później uzyskał stopień kandydata nauk teologicznych. W trakcie studiów złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Konstantyn. W tym samym roku (1892) przyjął święcenia diakońskie, zaś 7 listopada 1893 został hieromnichem. Po ukończeniu nauki został zatrudniony jako nadzorca w szkole duchownej przy Ławrze Aleksandra Newskiego. Po dwóch latach przeszedł na stanowisko rektora w seminarium duchownym w Witebsku. Funkcję tę pełnił przez cztery lata, kierując równocześnie radą odpowiedzialną za szkoły duchowne w eparchii połockiej, bractwem św. Włodzimierza w Witebsku oraz sprawując obowiązki cenzora organu prasowego eparchii połockiej i kazań głoszonych przez duchowieństwo w soborze w Witebsku[1]. W 1900 został rektorem seminarium duchownego w Kijowie i pełnił tę funkcję przez rok[1].

W 1901 został wyświęcony na biskupa gdowskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Chirotonię biskupią przyjął w soborze Trójcy Świętej w kompleksie Ławry św. Aleksandra Newskiego w Petersburgu, z rąk metropolity petersburskiego Antoniego. Trzy lata później został ordynariuszem eparchii samarskiej i stawropolskiej. W 1911 został przeniesiony ponownie, tym razem na katedrę mohylewską i mścisławską. W 1915 otrzymał godność arcybiskupią. Brał udział w pracach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918, w czasie którego opowiadał się za restauracją patriarchatu[1]. W 1919 został aresztowany przez Czeka w Homlu, do 1920 przebywał w obozie[1].

W 1922 przeszedł do Żywej Cerkwi i rok później objął w jej strukturach katedrę mohylewską. Po dwóch latach złożył akt pokutny na ręce metropolity krutickiego Piotra i powrócił do kanonicznego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jeszcze w tym samym roku związał się jednak z grigoriewcami, samowolnie objął katedrę tambowską w podległych im strukturach i ponownie został suspendowany. Zastępca locum tenens metropolita niżnonowogrodzki polecił oddać go pod sąd biskupów (który ostatecznie nigdy się w jego sprawie nie zebrał). Jego dalsze losy nie są znane[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]