Konsulat Generalny RP w Kaliningradzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie
Генеральное консульство Республики Польша в Калининграде
Herb Polski.svg
Państwo  Rosja
Data utworzenia 1919, 1992
Data likwidacji 1939
Konsul Generalny Anna Nowakowska
Zatrudnienie 10 (1928), 8 osób (1939)
Adres
aleja Kasztanowa 51
236000 Kaliningrad

Каштановая аллея 51
236000 Калининград
Położenie na mapie obwodu kaliningradzkiego
Mapa lokalizacyjna obwodu kaliningradzkiego
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie
Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie
Ziemia54°43′17,321″N 20°27′51,052″E/54,721478 20,464181
Strona internetowa

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Kaliningradzie (ros. Генеральное консульство Республики Польша в Калининграде, niem. Polnisches Generalkonsulat in Kaliningrad) – polska placówka konsularna działająca w Kaliningradzie. Podległy jej okręg konsularny obejmuje obwód kaliningradzki Federacji Rosyjskiej. Konsulat został utworzony w 1992 roku. Od 30 stycznia 2018 roku placówką kieruje konsul generalna Anna Nowakowska.

W latach 1919-1939 w przedwojennym Królewcu działał Konsulat Generalny RP. Został zlikwidowany wskutek II wojny światowej. Do jego tradycji nawiązuje współczesna placówka w rosyjskim Kaliningradzie.

Kierownicy konsulatu[edytuj | edytuj kod]



Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Urząd konsularny w randze konsulatu został powołany w 1919 roku celem reprezentowania spraw polskich w Prusach Wschodnich (Ostpreußen) w dwóch z trzech rejencji prowincji: królewieckiej i gąbińskiej. Jego pierwsza siedziba mieściła się przy Neue Dammgasse 20 (obecnie Новый вал - jedna z nielicznych w Kaliningradzie, która zachowała swoją przedwojenną nazwę). W 1923 roku kosztem 10 mln marek kupiono kamienicę przy Mittel-Tragheim 24 (obecnie Пролетарская ул.), oddając ją do użytku sześć lat później. W 1923 roku placówce nadano rangę konsulatu generalnego. Od tego czasu podlegały jej urzędy konsularne w Ełku, Kwidzynie i Olsztynie. Do 1938 roku do zadań KG RP w Królewcu należała też opieka nad Polonią w sąsiedniej Litwie. Adres konsulatu nie zmienił się do wybuchu II wojny światowej.

Do koncepcji polskiej placówki konsularnej w obwodzie kaliningradzkim, nawiązującej tradycją do KG RP w Królewcu, powrócono po zakończeniu zimnej wojny. Powołano ją do życia 1992 roku. Początkowo siedziba mieściła się w hotelu „Kaliningrad” (гостиница «Калининград») przy prospekcie Leninowskim 81 (Ленинский пр-т). W 1994 roku konsulat zlokalizowano w budynku dotychczasowego urzędu miasta (здание горисполкома) przy ul. Kutuzowa 43-45 (ул. Кутузова). Obecną siedzibę wybudowano w latach 1995-1998 przy al. Kasztanowej 51 (Каштановая аллея)[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konsulat Generalny RP w Kaliningradzie ukończył 20 lat, Głos znad Pregoły Nr 6 (191) czerwiec 2012, s. 1, [w:] [1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik służby zagranicznej RP, MSZ, Warszawa 1938.
  • Edward Kołodziej: Inwentarze akt konsulatów polskich w Niemczech 1918-1939, Instytut Śląski, Opole 1983, s. 119.
  • Edward Kołodziej: Źródła do dziejów Polaków na Warmii, Powiślu i Mazurach oraz IV Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech w okresie międzywojennym przechowywane w Archiwum Akt Nowych, Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 1 1883, s. 99-107.
  • Małgorzata Szostakowska: Konsulaty polskie w Prusach Wschodnich w latach 1920-1939, Pojezierze, Olsztyn 1990, s. 270, ​ISBN 83-7002-341-X​.
  • Henryk Chałupczak, Edward Kołodziej (opr.): Zjazdy i konferencje konsulów polskich w Niemczech, protokoły i sprawozdania, 1920–1939, Wyd. Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 1999, s. 375, ​ISBN 83-227-1354-1​.
  • Marek Masnyk, Ryszard Kaczmarek: Konsulaty na pograniczu polsko-niemieckim i polsko-czechosłowackim w latach 1918-1939, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2004, s. 206, ​ISBN 83-226-1334-2​.
  • Wojciech Skóra, Służba konsularna Drugiej Rzeczypospolitej. Organizacja, kadry i działalność, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2006, s. 953, ISBN 83-7441-410-3, ISBN 978-83-7441-410-4, OCLC 169574100.
  • Stosunki dyplomatyczne Polski. Informator. Tom I. Europa 1918-2006, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Archiwum/Wydawnictwo Askon, Warszawa 2007, s. 584, ​ISBN 978-83-7452-019-5​.
  • Marian Kałuski: Polacy w Królewcu, część 7, Głos znad Pregoły, nr 10 (147), październik 2008, s. 4, [w:] [2]
  • Wojciech Skóra: Polskie placówki konsularne w Niemczech we wrześniu 1939 roku, [w:] Z morza i Pomorza. Spojrzenie na wrzesień 1939. Polityka i wojna, Toruń 2011, s. 432-457, [w:] [3]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]