Konwencja genewska o Górnym Śląsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Konwencja genewska o Górnym Śląsku (Konwencja niemiecko-polska dotycząca Górnego Śląska, podpisana w Genewie 15 maja 1922 roku)[1]. Ratyfikowana ustawą z 24 maja 1922[2]. Umowa międzynarodowa pomiędzy Polską a Niemcami regulująca kwestie z zakresu gospodarki i ochrony praw mniejszości narodowych na obszarze plebiscytowym Górnego Śląska po jego podziale decyzją Rady Ligi Narodów i Rady Ambasadorów w październiku 1921[3]. Wedle wymogów ustalonych przez Traktat Wersalski w art. 18 zarejestrowana w Sekretariacie Ligi Narodów 21 czerwca 1922 r.[4].

Konwencja została zawarta na 15 lat. Miała na celu ochraniać rynek górnośląski, do tej pory jednolity organizm przemysłowy, który został podzielony granicą. W konsekwencji granica podzieliła kopalnie i zakłady przemysłowe wchodzące w skład jednego koncernu, rozdzieleni zostali kooperanci, odbiorcy, źródła zaopatrzenia i finansowania. Rozcięto system wodociągowy, sieć energetyczną i gazową. Konwencja miała regulować zasady współpracy transgranicznej rozdzielonych części Górnego Śląska, a także gwarantować prawa cywilne i obywatelskie jego mieszkańców. Konwencja rozstrzygała te kwestie w 606 artykułach. Tworzyła organy: Górnośląską Komisję Mieszaną i Górnośląski Trybunał Rozjemczy, o mieszanym składzie polsko-niemieckim pod przewodnictwem międzynarodowym, dla rozstrzygania w trybie arbitrażu sporów związanych z wykonywaniem konwencji.

Obowiązywała do 1937. W zakresie praw mniejszości narodowych - niemieckiej w Polsce i polskiej w Niemczech - została wówczas zastąpiona wspólną deklaracją polsko-niemiecką[5], obowiązującą do agresji III Rzeszy na Polskę 1 września 1939.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]