Kopanica (Piława Górna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopanica
Część miasta Piławy Górnej
Ilustracja
Krzyż w dzielnicy Kopanica
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat dzierżoniowski
Miasto Piława Górna
W granicach Piławy Górnej 1 stycznia 1956
SIMC 0984500
Nr kierunkowy (+48) 74
Kod pocztowy 58-240
Tablice rejestracyjne DDZ
Plan Kopanicy
Plan Kopanicy
Położenie na mapie Piławy Górnej
Mapa lokalizacyjna Piławy Górnej
Kopanica
Kopanica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopanica
Kopanica
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kopanica
Kopanica
Położenie na mapie powiatu dzierżoniowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu dzierżoniowskiego
Kopanica
Kopanica
Ziemia50°40′19″N 16°46′50″E/50,671944 16,780556
Portal Portal Polska

Kopanica (niem. Haunold[1]) – dzielnica miasta Piława Górna w województwie dolnośląskim, w powiecie dzierżoniowskim.

Położenie i nazwa[edytuj | edytuj kod]

Kopanica leży w południowo-wschodniej części Piławy Górnej na wysokości ok. 310-320 m. n.p.m., u zachodniego podnóża Wzgórz Gumińskich. Wiedzie do niej ul. Stefana Okrzei, a także ul. Bolesława Chrobrego. Od centrum miasta dzielnicę oddziela, otwarta w 1858, linia kolejowa Dzierżoniów-Ząbkowice Śląskie. Przez Kopanicę wiedzie także nieczynna już trasa Kobierzyce-Piława Górna.

W średniowieczu stykały się tu historyczne granice księstw: świdnickiego, ziębickiego i brzeskiego. Obecnie blisko tego obszaru przebiega granica powiatu dzierżoniowskiego i ząbkowickiego. Z tej części miasta można udać się do Przerzeczyna-Zdroju, a także do Brodziszowa, Zwróconej i dalej do Ząbkowic Śląskich.

Polska nazwa Kopanica wywodzi się prawdopodobnie od słowa kopa, oznaczającego górę czy wzniesienie. Podobną etymologię ma niemiecka nazwa Haunold. Dzielnica ta jest najwyżej położoną częścią miasta.

Kopanica

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o wsi Haunold pochodzi z 1375. Była to mała osada, granicząca z dużym majątkiem Oberhof. Przez setki lat wieś przechodziła z rąk do rąk, zmieniając swoich właścicieli. Wśród nich byli m.in. Friedrich von Seydlitz czy Konrad von Burgsdorf. Od 1825 Haunold był częścią majoratu w Kleutsch. W tym czasie rozwijał się jako osada tkacka.

Po II wojnie światowej wsi nadano polską nazwę Kopanica.

W październiku 1954 Kopanica (wraz z Kośminem, Kalinowem i Piławą Górną) weszła w skład nowo utworzonej gromaday Piława Górna[2]. 1 stycznia 1956 gromadzie Piława Górna nadano status osiedla[3], co oznaczyło że Kopanica stała się częścią tej skonsolidowanej jednostki, a więc w praktyce została włączona do Piławy Górnej[4]. 18 lipca 1962 osiedle Piława Górna otrzymało status miasta[5].

Przemysł[edytuj | edytuj kod]

Na początku XX wieku wybudowano tu fabrykę maszyn i narzędzi rolniczych, przekształconą w czasie wojny na fabrykę konserw jarzynowych. Obecnie, oprócz kilku gospodarstw, funkcjonują tu zakłady kamieniarskie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://web.archive.org/web/20171103075303/http://www.verwaltungsgeschichte.de:80/reichenbach.html - archiwalne niemieckie urzędowe zestawienie miejscowości przedwojennego powiatu dzierżoniowskiego
  2. Uchwała Nr 12/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 2 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady powiatu dzierżoniowskiego; w ramach Zarządzenia nr 13 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia dnia 2 października 1954 r. dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 1954 r., Nr. 9, Poz. 71)
  3. Dz.U. z 1955 r. nr 45, poz. 299
  4. Dz.U. z 1955 r. nr 45, poz. 299
  5. Dz.U. z 1962 r. nr 41, poz. 188

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Z nami czy obok nas. Wielokulturowość Ziemi Dzierżoniowskiej., Ewa Chabros (red.), Beata Gil (red.), Janina Rząsa (red.), Dzierżoniów: „Edytor”, 2003, ISBN 83-915840-5-4, OCLC 749317288.
  • Gerhard Meyer: Gnadenfrei. Eine Herrnhuter Siedlung des schlesischen Pietismus im 18. Jahrhundert. Hamburg 1950.
  • Max Moritz Meyer: Berufen zur Verkündigung: Ein Herrnhuter Beitrag aus Peilau, Gnadenfrei, Niesky u. Gnadenfeld zur Geistes- u. Kulturgeschichte Schlesiens, München 1961 - autor opisuje swoje dzieciństwo w Piławie Górnej (Gnadenfrei) pod koniec XIX wieku.
  • Richard Schueck: Vergangenheit und Gegenwart von Peilau-Gnadenfrei, Reichenbach in Schlesien, 1911.
  • Birgit A. Schulte: Die schlesischen Niederlassungen der Herrnhuter Brüdergemeine Gnadenberg, Gnadenfrei und Gnadenfeld – Beispiele einer religiös geprägten Siedlungsform. Insingen bei Rothenburg o.d.T. 2005, ​ISBN 3-7686-3502-3​.
  • Strona UM Piława Górna