Kopytów (województwo lubelskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopytów
wieś
Ilustracja
Główna ulica Kopytowa, widoczna kopuła cerkwi prawosławnej św. Jana Teologa
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat bialski
Gmina Kodeń
Liczba ludności (III 2011) 225[1][2]
Strefa numeracyjna 83
Kod pocztowy 21-509[3]
Tablice rejestracyjne LBI
SIMC 0013899[4]
Położenie na mapie gminy Kodeń
Mapa lokalizacyjna gminy Kodeń
Kopytów
Kopytów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kopytów
Kopytów
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubelskiego
Kopytów
Kopytów
Położenie na mapie powiatu bialskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu bialskiego
Kopytów
Kopytów
Ziemia51°58′00″N 23°32′57″E/51,966667 23,549167

Kopytówwieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Kodeń[4][5].

Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w hrabstwie kodeńskim w powiecie brzeskolitewskim województwa brzeskolitewskiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bialskopodlaskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 225 mieszkańców[2] i była czwartą co do wielkości miejscowością gminy Kodeń. We wsi mieszkają zarówno prawosławni jak i katolicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Kopytowie pochodzą z początku XVI wieku. Tereny po obu stronach Bugu zasiedlała wówczas niezamożna szlachta. Kopytowo – późniejszy Kopytów, od trzech pokoleń pozostawało w rękach rodziny zwanej Kopytowskimi. W tych okolicach osiadł też Iwan Sapieha, który prowadził wykup okolicznych majątków. Kopytowo wykupił w 1512 roku. Po śmierci Jana Sapiehy Kopytów jako część posiadłości kodeńskich dziedziczyli kolejno: Paweł Sapieha Nestor, Mikołaj Sapieha, Mikołaj Sapieha Pius, Paweł Franciszek Sapieha, Jan Fryderyk Sapieha. Żona Jana – Elżbieta z Branickich Sapieżyna ufundowała w 1772 roku cerkiew unicką dla ludności rusińskiej w Kopytowie. Cerkiew ta spłonęła podczas I wojny światowej. Ostatni właściciel Kopytowa z Sapiehów to Kazimierz Nestor, którego niegospodarność i rozrzutność doprowadziły na przełomie XVIII i XIX w. fortunę Sapiehów do upadłości.

W XIX w. folwark Kopytów należał do Sarneckich, później do Świdrygiełłów–Świderskich, a następnie do hrabiego Sołtyka. W XIX w. Kopytów leżał na 4870 morgach obszaru, liczył 380 mieszkańców i 77 domów. Należał do gminy Kostomłoty. We wsi była szkoła początkowa (rosyjska). W 1915 r., w obawie przed zbliżającym się frontem, mieszkańcy Kopytowa opuszczali domy. Przesiedlono ich w głąb Rosji, do Omska. Powracające po czterech latach rodziny mieszkały w ziemiankach, gdyż wieś była doszczętnie zniszczona.

W okresie I wojny światowej przez Kopytów przemaszerowało wojsko I Brygady Legionów. Kamień, na którym odpoczywał marszałek Józef Piłsudski, ogrodzono i umieszczono na nim pamiątkowy napis. W czasach Polski Ludowej kamień został usunięty, a ogrodzenie zburzone. Ponownego odsłonięcia pomnika dokonano w 1991.

Wieś ostatecznie odbudowano po pożodze wojennej 1920-21. W latach 1922-25 został pobudowany kościół rzymskokatolicki, który stał się kościołem parafialnym w parafii Zmartwychwstania Pańskiego. W 1921 rozpoczęła działalność w budynku dawnego folwarku na terenie Kopytowa–Kolonii szkoła powszechna. Dnia 13 maja 1945 wskutek nalotu spłonęła znaczna część (około 70%) zabudowań Kopytowa. W dwudziestą rocznicę tego zdarzenia (13 maja 1965), kolejny pożar zniszczył dokładnie tę część wsi, która ocalała z pożogi w 1945.

Oprócz kościoła rzymskokatolickiego, we wsi znajduje się prawosławna cerkiew pod wezwaniem św. Jana Teologa, będąca siedzibą miejscowej parafii, a także prawosławny cmentarz z pochodzącą z lat 30. XX w. kaplicą.

W Kopytowie urodził się Aleksandr Bojarski, duchowny prawosławny i jeden z przywódców tzw. ruchu odnowicielskiego w Rosyjskim Kościele Prawosławnym[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]