Korneliusz Wijk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Korneliusz Wijk OFM
męczennik
Ilustracja
Męczennicy z Gorkum
Data i miejsce urodzenia 1548
Utrecht, Holandia
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1572
Brielle, Holandia
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 14 listopada 1675
Rzym
przez Klemensa X
Kanonizacja 29 czerwca 1867
Rzym
przez Piusa IX
Wspomnienie 9 lipca
Atrybuty habit franciszkański
Szczególne miejsca kultu klasztory franciszkańskie

Korneliusz Wijk (ur. 1548 w Dorestat w pobliżu Utrechtu, zm. 9 lipca 1572 w Brielle w Holandii) – franciszkański brat zakonny z nurtu Obserwantów, jeden z męczenników z Gorkum, święty Kościoła katolickiego.

Jako chłopiec wstąpił do zakonu franciszkańskiego. Nie szedł drogą do kapłaństwa, ale chciał być bratem zakonnym. Zanim został pojmany przez kalwinistów należał do wspólnoty minoryckiej w Gorkum. Jego gwardianem, tzn. przełożonym, był Mikołaj Pick.

W 1572 rozpoczęły się prześladowania katolików w Holandii. Gezowie schwytali grupę franciszkanów i innych duchownych, wśród nich Korneliusza Wijka. Chciano torturami zmusić ich do odstępstwa od wiary. Oprawcy wyśmiewali osobę Matki Bożej, świętych i papieża. Następnie przewieziono ich do Brielle.

Korneliusz Wijk, pozostali zakonnicy i duchowni zostali powieszeni w spichlerzu augustiańskiego klasztoru św. Elżbiety[1]. Według relacji naocznych świadków: Egzekucja została przez oprawców przeprowadzona bardzo niedbale. Nie zatroszczyli się o to, aby sznury dobrze zaciskały gardła skazańców i by w ten sposób szybko skonali (...). Przeprowadzenie egzekucji trwało około dwóch godzin. Rozpoczęło się około godziny drugiej w nocy, a zakończyło się około godziny czwartej[2]. Ciała zabitych zostały przez gezów poćwiartowane[3]. W nocy z 10 na 11 lipca wrzucono je do dwóch wykopanych dołów i zasypano.

Męczennik został kanonizowany 29 czerwca 1867 przez papieża Piusa IX. Męczennicy z Gorkum, wśród nich św. Korneliusz Wijk, czczeni są w liturgii Kościoła katolickiego 9 lipca, przede wszystkim w kościołach i parafiach franciszkańskich[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Józef Wiesław Leon Rosłon: Rozważania o świętych zakonu franciszkańskiego: na podstawie Mszału Serafickiego. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej, 1981, s. 169.
  2. Tadeusz Słotwiński, Maksymilian Damian: Święci franciszkańscy na każdy dzień. Wrocław: Wydaw. Św. Antoniego, 2003, s. 248. ISBN 83-88598-38-4.
  3. Liturgia Godzin. Teksty własne zakonów franciszkańskich w Polsce. Tom III/IV. Katowice Panewniki: Kuria Prowincjalna Franciszkanów, 1989, s. 259. ISBN 83-7014-142-0.
  4. Mszał franciszkański. Wrocław: Wydaw. Św. Antoniego, 1998, s. 174-177. ISBN 83-85880-48-8.