Kotlina Mirska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kotlina Mirska
Ilustracja
Megaregion Pozaalpejska Europa Środkowa
Prowincja Masyw Czeski
Podprowincja Sudety z Przedgórzem Sudeckim
Makroregion Pogórze Zachodniosudeckie
Mezoregion Pogórze Izerskie

Kotlina Mirska – rozległa przedgórska kotlina, stanowiąca wschodnią część mikroregion Pogórza Izerskiego (332.26)[1]. Jest to obszar płaskodenny z niewielkimi deniwelacjami, przecięty doliną Kwisy, którego centralną część stanowi miasto Mirsk.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kotlina Mirska jest położona we wschodniej części Pogórza Izerskiego. Jej granice stanowią od północy Wzniesienia Radoniowskie, od wschodu Przedgórze Rębiszowskie, od południa Grzbiet Kamienicki (północny grzbiet Gór Izerskich), a od zachodu Przedgórze Izerskie[2][3].

Administracyjnie Kotlina Mirska położona jest w województwie dolnośląskim, w przeważającej części w powiecie lwóweckim, w gminie Mirsk. Centralna część Kotliny Mirskiej zajmuje miasto Mirsk[4].

Ukształtowanie powierzchni[edytuj | edytuj kod]

Kotlina Mirska ma charakter płaskodennej, pofalowanej kotliny, nachylonej w kierunku północnym. Obejmuje ona obniżenia dolinne Kwisy i jej dopływów. Średnia wysokość Kotliny Mirskiej wynosi 345 m n.p.m.[2][5]

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Pod względem budowy geologicznej cały obszar Kotliny należy do metamorfiku izerskiego[6]. Na budowę geologiczną Kotliny wpływ miały różne wydarzenia w historii geologicznej. Są to[4]:

  • ruchy górotwórcze w prekambrze i paleozoiku,
  • długotrwałe wietrzenie skał podłoża,
  • ruchy trzeciorzędowe i związanymi z nimi erupcje wulkaniczne,
  • działalność lądolodu skandynawskiego, klimatu peryglacjalnego oraz działalności wód polodowcowych.

Kotlina Mirska zbudowana jest z proterozoicznych łupków łyszczykowych, wzbogaconych w granit i porfiroblastów biotytu (pas od Krobicy do Kwieciszowic), amfibolitów i gnejsów (rejon Rębiszowa i Mirska), trzeciorzędowych bazaltów, utworów piaszczysto-żwirowych, kambryjskich leukogranitów oraz czwartorzędowych piasków, żwirów i glin zwałowych[1][3]. Utwory czwartorzędowe stanowią pozostałości po zlodowaceniach sanu i odry, gdzie osady wypełniły zagłębienia terenu, którą stanowiła omawiana kotlina, przykrywając starsze osady[7].

W obrębie wypełnionej utworami polodowcowymi kotliny skały podłoża krystalicznego wychodzą na powierzchnię jedynie na wzgórzu Wyrwak[8].

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Klimat Kotliny Mirskiej cechuje się dużym wpływem czynników klimatycznych związanymi z sąsiedztwem gór (w tym przypadku Gór Izerskich). Średnia roczna temperatura powietrza dla całego Pogórza Izerskiego, w tym Kotliny Mirskiej, wynosi tu 6–7°C. W styczniu, najzimniejszym miesiącu średnia temperatura wynosi między –1,5 a –2°C, a w lipcu 15–17°C. Średnie roczne opady wynoszą tu 700–900 mm, gdzie najwięcej jest w miesiącach letnich (lipiec–sierpień)[9].

Hydrologia[edytuj | edytuj kod]

Obszar Kotliny Mirskiej jest położony w dorzeczu Odry, głównie w zlewni Kwisy. Na wysokości Mirska do rzeki wpadają dwa większe dopływy: Długi Potok i Czarny Potok[4]. Główne akweny w Kotlinie Mirska to Stawy Rębiszowskie, położone na wschód od Mirska[10].

Wody podziemne w kotlinie przeważają w formie wód szczelinowych w utworach krystalicznych o niewielkich wydajnościach, natomiast w utworach czwartorzędowych miąższość wody jest niewielka i waha się w przedziale 3–15 m na wysokości Mirska[4].

Ochrona środowiska[edytuj | edytuj kod]

Duża część Kotliny Mirskiej podlega ochronie przyrody. Są to obszary Natura 2000[11]:

Kompleksy leśne na obszarze Kotliny Mirskiej przynależą do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu, do Nadleśnictwa Świeradów[12].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Plan urządzenia lasu dla Nadleśnictwa Świeradów na okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2017 r., Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych we Wrocławiu, Brzeg, 2007, s. 15 (pol.).
  2. a b Ukształtowanie powierzchni (pol.). Związek Gmin „Kwisa”. www.kwisa.pl. [dostęp 2014-02-04].
  3. a b Zmiana Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta i gminy Mirsk. Załącznik Nr 1 Do Uchwały Rady Miejskiej Gminy Mirsk Nr XL/284/06 z dnia 24 lutego 2006 r., Urząd Miasta i Gminy Mirsk, luty 2006 (pol.).
  4. a b c d Beata Nowicka. Z przeszłości geologicznej Mirska. „Geografia w Szkole”. 3, 2006. Warszawa. Wyd. Edupress (pol.). 
  5. Prognoza oddziaływania na środowisko "Aktualizacji Programu Ochrony Środowiska i Planu Gospodarki Odpadami dla Powiatu Lwóweckiego na lata 2010-2013 z perspektywą na lata 1014-2017", Albeko, 2010, s. 14 (pol.).
  6. Kamila Reczyńska: Łąki Gór i Pogórza Izerskiego (pol.). Natura 2000 na Dolnym Śląsku i Opolszczyźnie. natura2000-dolnyslask.pl. [dostęp 2014-02-04].
  7. Geologia. Dzieje geologiczne obszaru ZG „Kwisa” (pol.). Związek Gmin „Kwisa”. www.kwisa.pl. [dostęp 2014-02-04].
  8. Strategia zrównoważonego rozwoju gminy Mirsk, „{{{czasopismo}}}”, Mirsk, Urząd Miasta i Gminy Mirsk, 2004 (pol.).czasopismo
  9. Klimat (pol.). Związek Gmin „Kwisa”. www.kwisa.pl. [dostęp 2014-02-04].
  10. Geoportal. Mapa topograficzna. Skala 1:10 000 (pol.). [dostęp 2014-02-04].
  11. Geoserwis GDOŚ (pol.). Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2014-02-04].
  12. Lasy Państwowe. Mapa (pol.). [dostęp 2014-02-04].