Kozia Grań

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jagnięcy Szczyt i Kozia Grań z Doliny Białych Stawów
Widok z Doliny Jagnięcej (Żółte Kopki, Kozia Kopka i Kozia Turnia)
Widok na Kozią Grań z Jagnięcego Szczytu. W tle Rakuska Czuba

Kozia Grań (słow. Kozí hrebeň, niem. Gemsengrat, węg. Zerge-gerinc[1]) – długa boczna grań odchodząca od Jagnięcego Szczytu początkowo w południowo-wschodnim kierunku, a potem skręcająca na północny wschód. Grań ta oddziela Dolinę Białych Stawów od Doliny Jagnięcej[2]. Kolejno od Jagnięcego Szczytu znajdują się w niej (słowackie nazwy według czterojęzycznego słownika[1])[3]:

Po stronie Doliny Białych Stawów leżą u stóp Koziej Grani trzy kotliny: Żółta Kotlina, Wyżnia Rzeżuchowa Kotlina i Niżnia Rzeżuchowa Kotlina[3][5]. W dole grań przekształca się w szeroki grzbiet pokryty kosodrzewiną, oddzielający od siebie Dolinę Białych Stawów i Dolinę Zieloną Kieżmarską[6].

Dawniej na mniej urwistych stokach często polowano na kozice zwykle przebywające w tej okolicy, od nich też pochodzi nazwa grani[7]. Najwybitniejszym szczytem jest Kozia Turnia, często wspinają się na niej taternicy. Dla turystów normalnie cała grań jest niedostępna, nie prowadzi przez nią żaden szlak turystyczny. Można jednak wejść na nią w towarzystwie uprawnionego przewodnika.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2014-01-22].
  2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  3. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 183–233. ISBN 83-217-2472-8.
  4. a b Tatry Wysokie i Bielskie polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:30 000. Warszawa: ExpressMap, 2012. ISBN 978-83-88112-92-8.
  5. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
  6. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 435. ISBN 83-01-13184-5.
  7. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.