Królestwo Obojga Sycylii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Regno delle Due Sicilie
Królestwo Obojga Sycylii
1816-1861
Flaga Obojga Sycylii
Godło Obojga Sycylii
Flaga Obojga Sycylii Godło Obojga Sycylii
Położenie Obojga Sycylii
Język urzędowy sycylijski, neapolitański
Stolica Neapol
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa król Obojga Sycylii Franciszek II
Powierzchnia
 • całkowita

111 900 km²
Liczba ludności (1860)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
b.d.. na świecie
8 703 000
77,8 osób/km²
Data powstania 12 grudnia 1816
Zjednoczenie Włoch 12 lutego 1861

Królestwo Obojga Sycylii – państwo istniejące w latach 1816-1860 na terenie Sycylii i południowej części Półwyspu Apenińskiego.

Państwo powstało z przekształcenia się Królestwa Neapolu po kongresie wiedeńskim. Koronę sycylijską otrzymał ród Burbonów, z którego później oddzieliła się cała gałąź – Burbonowie Sycylijscy. Niecodzienna nazwa państwa ma swój rodowód z XIII wieku – gdy w wyniku tzw. nieszporów sycylijskich doszło do podziału Królestwa Sycylii na część wyspiarską i kontynentalną ze stolicą w Neapolu – zaś władcy obu państw utrzymali i używali tytułu Królów Sycylii.

Kres państwa nadszedł w 1861, kiedy Giuseppe Garibaldi zajął cały obszar królestwa i włączył je do zjednoczonych Włoch.

Królowie Obojga Sycylii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Władcy Neapolu i Sycylii.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Najlepiej rozwiniętą gałęzią gospodarki był przemysł. Jednym z najważniejszych kompleksów przemysłowych w królestwie była stocznia Castellammare di Stabia, która zatrudniała 1800 pracowników. Fabryka w Pietrarsie, w której wyrabiano m.in. lokomotywy, trakcję kolejową i armaty, była największym zakładem przemysłowym na Półwyspie Apenińskim. W skład kompleksu wchodziła także szkoła dla maszynistów i inżynierów marynarki wojennej, dzięki czemu królestwo mogło obejść się bez angielskiego personelu w branży kolejarskiej powszechnego w innych regionach włoskich. Dużym sukcesem inżynierii królestwa okazało się zbudowanie i zwodowanie pierwszego na świecie okrętu parowego z napędem śrubowym „Giglio delle Onde”. Podjął służbę 17 maja 1847 r., łącząc stolicę Neapolu z portami Kalabrii, Mesyny, Gallipoli i Tarentu.

W Kalabrii, największą fabryką była odlewnia żeliwa Fonderia Ferdinandea. Żelazo w niej produkowane pozwalało m.in. na samodzielną produkcję broni w pobliskiej fabryce Mongiana zatrudniającej ponad 1600 pracowników. Na Sycylii (niedaleko Katanii i Agrigento) wydobywano siarkę w celu wytworzenia prochu. Sycylijskie kopalnie były w stanie zaspokoić większość światowego zapotrzebowania na siarkę. Produkcja jedwabnych tkanin koncentrowała się w San Leucio (niedaleko Caserty). W regionie Basilicata było także kilka młynów w Potenza i San Chirico Raparo, w których przetwarzano bawełnę, wełnę i jedwab. Przetwarzanie żywności było szeroko rozpowszechnione, szczególnie w pobliżu Neapolu (Torre Annunziata i Gragnano).

Łączna wartość kapitałów, znajdujących się w obiegu, przed najazdem Garibaldiego, wynosiła 443,3 mln lirów w różnych walutach, głównie (424 mln lirów) srebrnych. Odpowiadało to niemal dwóm trzecim całego kapitału Półwyspu Apenińskiego[1].

Podział terytorialny kraju[edytuj | edytuj kod]

Prowincje Królestwa Obojga Sycylii
 
Prowincja Stolica
1 Coat of Arms of Abruzzo Ultra (wings inverted).svg Abruzzo Ultra L’Aquila
2 Coat of Arms of Abruzzo Citra.svg Abruzzo Citra Chieti
3 Coat of Arms of Terra di Lavoro.svg Terra di Lavoro Neapol
4 Coat of Arms of Contado di Molise.svg Contado di Molise Campobasso
5 Coat of Arms of Principato Ultra.svg Principato Ultra Benevento
6 Coat of Arms of Principato Citra.svg Principato Citra Salerno
7 Coat of Arms of Capitanata.svg Capitanata Foggia
8 Coat of Arms of Basilicata.svg Basilicata Potenza
9 Coat of Arms of Terra di Bari.svg Terra di Bari Bari
10 Coat of Arms of Terra d'Otranto.svg Terra di Otranto Lecce
11 Coat of Arms of Calabria Citra.svg Calabria Citra Cosenza
12 Coat of Arms of Calabria Ultra.svg Calabria Ultra Catanzaro
13 Sycylia Palermo

Głowy Królewskiej Rodziny Burbonów Sycylijskich[edytuj | edytuj kod]

Po zajęciu Królestwa Obojga Sycylii wielu władców nadal utrzymywało stosunki dyplomatyczne z wygnanym sycylijskim dworem, byli to np.: cesarz Austrii, królowie Bawarii, Wirtembergii i Hanoweru, królowa Hiszpanii, car Rosji oraz papież. Potomkowie ostatniego króla Obojga Sycylii nadal roszczą sobie prawa do utraconego tronu.

Po śmierci Ferdynanda Piusa, dwóch członków rodziny uznało się za głowy rodziny i powstały dwie oddzielne linie.

Linia Kalabria[edytuj | edytuj kod]

Następcy:

  1. Pedro, książę Noto (ur. 1968)
  2. Jaime, książę Capui (ur. 1993), syn Pedro
  3. Juan Sycylijski (ur. 2003), drugi syn Pedro
  4. Pablo Sycylijski (ur. 2004), trzeci syn Pedro
  5. Pedro Sycylijski (ur. 2007), czwarty syn Pedro
  6. Karol, książę Castro (ur. 1963)
  7. Antoni Sycylijski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  8. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  9. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  10. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  11. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  12. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  13. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Linia Castro[edytuj | edytuj kod]

Następcy:

  1. Antoni Sycylijski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  2. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  3. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  4. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  5. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  6. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  7. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kingdom of the Two Sicilies, Reggia di Caserta Unofficial [dostęp 2020-01-10] (ang.).