Królewska Marynarka Wojenna Omanu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Królewska Marynarka Wojenna Omanu البحرية السلطانية العمانية
Państwo  Oman
Data utworzenia 1970
Bandera Naval Ensign of Oman.svg
Najwyższe dowództwa
Cywilne (stan na 2016 r.) Sułtan Kabus ibn Sa’id (głównodowodzący oraz minister obrony)[1]
Badr bin Saud bin Harin al Busaidi (minister odpowiedzialny za sprawy obronności)[2]
Wojskowe (stan na 2016 r.) kadm. Abdullah Bin Khasim Bin Abdullah Al Rais[1]

Oman ma bardzo długą (ok. 2900 km) linię brzegową oraz współdzieli z Iranem wody cieśniny Ormuz, jednej z najbardziej strategicznych dróg wodnych świata – przez którą przechodzi znaczna część ropy naftowej eksportowanej przez państwa Zatoki Perskiej. Zadaniem Królewskiej Marynarki Wojennej Omanu (arab. البحرية السلطانية العمانية) są: obrona wybrzeża, ochrona omańskiej strefy ekonomicznej (w szczególności łowisk ryb) i zapobieżenie próbom przerwania transportu przez cieśninę Ormuz. Marynarka omańska jest stosunkowo dobrze wyposażona i wyszkolona, ma znaczny potencjał bojowy, aczkolwiek nie jest w stanie samodzielnie pokonać najsilniejszych flot w regionie jak np. irańskiej. Może jednak liczyć na wsparcie Royal Navy i United States Navy, z którymi utrzymuje bliskie kontakty i często uczestniczy we wspólnych ćwiczeniach[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Oman ma długą tradycję morską, lecz w latach 60. XX wieku jego siły morskie zredukowane były do niewielkiej liczby pomocniczych jednostek typu dau, prowadzących przybrzeżne patrole antyprzemytnicze. W 1970 roku Królewska Marynarka Wojenna została oficjalnie powołana do życia, jako jeden z głównych rodzajów sił zbrojnych Omanu. Pierwszą jednostką zbudowaną dla floty był „Al Said”, przewidziany jako jacht królewski, ale wykorzystywany w czasie konfliktu w Zufarze[4].

W latach 70. nastąpiła szybka budowa floty: w 1973 roku pozyskano trzy szybkie okręty patrolowe („Al Bushra”, „Al Mansur” i „Al Najah”) oraz przeniesiono główną bazę floty do Chaur al-Mukalla w Maskacie. Dwa lata później do służby weszły dwa trałowce, przebudowane na patrolowce; kolejnymi jednostkami były trzy okręty desantowe („Sulhafat Al Bahr”, „Al Sansool” i „Al Doghs”). Pod koniec dekady, w 1978 roku w Sur zostało otworzone centrum treningowe marynarki[4]. Początkowo kadra oficerska składała się głównie z Brytyjczyków, a podoficerska – z Pakistańczyków, ale dzięki rozwojowi szkolenia morskiego, w latach 80. ograniczano obcy personel do specjalizacji technicznych[5].

W następnych dekadach marynarka szybko się rozwijała. Personel zwiększył się z 2000 w latach 80. do 3200 w 1992 i 4200 w 1995 roku[6]. Oprócz bazy w Maskacie, stworzono kolejne: na wyspie Al-Ghanam, w Mina Rajsut koło Salali, Wuzam Alwa i Chasab; główną bazą, zbudowaną w latach 1977–1988, stała się Al-Masna'a al-Wuzam[7].

W latach 80. podstawową siłą uderzeniową były cztery szybkie jednostki rakietowe typu Dhofar, zbudowane w Wielkiej Brytanii przez Vosper Thornycroft, wypierające ok. 400 ton, uzbrojone w armatę OTO Melara 76 mm, podwójne działo Breda kal. 40 mm i 6–8 pocisków rakietowych MM-40 Exocet. W latach 1996–1997 dołączyły do nich dwie pełnomorskie korwety typu Qahir, także produkcji Vosper Thornycroft. Były to odpowiednio „Qahir Al Amwaj” i „Al Mua'zzar”, o wyporności pełnej ok. 1500 ton, przenoszące oprócz pocisków Exocet także rakiety bliskiej obrony przeciwlotniczej Crotale i mające możliwość przyjęcia na pokład helikoptera. Ze względu na koszty remontu zrezygnowano natomiast z leasingu fregaty „Oliver Hazard Perry”[8].

W latach 90. większość personelu floty składała się z Omańczyków, aczkolwiek marynarka wciąż była uzależniona od brytyjskich specjalistów ds. technicznych. Oprócz współpracy z Brytyjczykami, Oman zawarł też porozumienia o współpracy z Francją w 1989 roku i w następnych latach zamówił tam serię trzech szybkich, 450-tonowych patrolowców (pierwsze, „Al-Bushra” i „Al-Mansour”, dostarczono w 1995 roku), które miały zastąpić używane dotąd cztery przybrzeżne patrolowce typu Al Wafji. Dwa z tych ostatnich, dostarczonych z końcem lat 70. przez stocznię Brooke Marine, przenosiły pociski Exocet[9].

W pierwszej dekadzie XXI w. Oman nie zakupił większych jednostek[3], złożył jednak zamówienia[10], które poskutkowały dostarczeniem w latach 2013–2014 dużych korwet typu Khareef, zbudowanych w Wielkiej Brytanii[11], oraz czterech pełnomorskich okrętów patrolowych, zbudowanych w Singapurze w latach 2014–2016[12]. W tym ostatnim roku do marynarki Omanu dołączyły też dwa szybkie katamarany transportowe[13].

Okręty[a][edytuj | edytuj kod]

Numer taktyczny Nazwa[b] Typ Stocznia, kraj pochodzenia Klasa Wyporność Wejście do służby Wyposażenie Uwagi, grafika
Korwety
Q40 Al Shamikh (Asz-Szamich) Khareef (Charif) BAE Systems korweta 2660 ton 2013 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm, 8 MM-40 Exocet, 12 VLS MBDA MICA Portsmouth korvet Al-Shamikh Oman 18-10-2011 15-15-51.png
Q41 Al Rahmani (Ar-Rahmani) Khareef (Charif) BAE Systems korweta 2660 ton 2014 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm, 8 MM-40 Exocet, 12 VLS MBDA MICA ONS Al Rahmani-10a.jpg
Q42 Al Rasikh (Ar-Rasich) Khareef (Charif) BAE Systems korweta 2660 ton 2014 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm, 8 MM-40 Exocet, 12 VLS MBDA MICA Royal Navy of Oman corvette Al-Rasikh (Q42) underway in the Arabian Gulf on 6 February 2018 (180206-N-TB177-0896).JPG
Q31 Qahir Al Amwaj (Kahir al-Amwadż) Qahir (Kahir) Vosper Thornycroft korweta 1185 ton 1996 1 × 76 mm plot., 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet, 1 × 8 Crotale plot., 6 × 324 mm wt
Q32 Al Mua'zzar (Al-Mu'azzar) Qahir (Kahir) Vosper Thornycroft korweta 1185 ton 1996 1 × 76 mm plot., 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet, 1 × 8 Crotale plot., 6 × 324 mm wt
Okręty patrolowe
Q30 Al Mubrukah (Al-Mabruka) Brooke Marine okręt patrolowy 785 ton 1971 1 × 40 mm, 2 × 20 mm, lądowisko dla helikoptera Dawny jacht królewski, przebudowany na okręt szkolny
B10 Dhofar (Zufar) Dhofar (Zufar) Vosper Thornycroft mały okręt rakietowy 390 ton 1982 1 × 76 mm plot., 2 × 40 mm, 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet
B11 Al Sharquiyah (Asz-Szarkijja) Dhofar (Zufar) Vosper Thornycroft mały okręt rakietowy 390 ton 1983 1 × 76 mm plot., 2 × 40 mm, 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet
B12 Al Bat'nah (Al-Batina) Dhofar (Zufar) Vosper Thornycroft mały okręt rakietowy 390 ton 1984 1 × 76 mm plot., 2 × 40 mm, 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet
B14 Mussandam (Musandam) Dhofar (Zufar) Vosper Thornycroft mały okręt rakietowy 390 ton 1989 1 × 76 mm plot., 2 × 40 mm, 2 × 20 mm, 8 MM-40 Exocet
Z1 Al Bushra (Al-Buszra) Al Bushra (Al-Buszra) Francja patrolowiec 450 ton 1995 1 × 76 mm plot., 2 × 20 mm
Z2 Al Mansoor (Al-Mansur) Al Bushra (Al-Buszra) Francja patrolowiec 450 ton 1995 1 × 76 mm plot., 2 × 20 mm
Z3 Al Najah (An-Nadżah) Al Bushra (Al-Buszra) Francja patrolowiec 450 ton 1996 1 × 76 mm plot., 2 × 20 mm
Z20 Al-Seeb (As-Sib) Al-Ofouq (Ufuk) ST Marine, Singapur okręt patrolowy 1100 ton 2015 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm RNOV Al-Seeb in Goa.JPG
Z21 Al-Shinas (Szinas) Al-Ofouq (Ufuk) ST Marine okręt patrolowy 1100 ton 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm Duże okręty patrolowe do ochrony strefy ekonomicznej, oparte o powiększony projekt singapurskich patrolowców typu Fearless
Z22 Sadh (Sadh) Al-Ofouq (Ufuk) ST Marine okręt patrolowy 1100 ton 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm
Z23 Khassab (Chasab) Al-Ofouq (Ufuk) ST Marine okręt patrolowy 1100 ton 2016 1 × 76 mm plot., 2 × 30 mm
Okręty desantowe
L3 Fulk al Salamah (Fulk as-Salama) Bremer Vulkan okręt desantowy 10 864 ton 1987 Wielozadaniowy okręt desantowy i logistyczny, mogący pomieścić 270 żołnierzy. Przydzielony do jednostki morskiej Gwardii Królewskiej
L2 Nasr al Bahr (Nasr al-Bahr) Brooke Marine okręt desantowy 2500 ton pełna 1985 4 × 40 mm plot., 2 × 20 mm, 2 × 12,7 mm km Okręt desantowy z pokładem dla śmigłowca, możliwy przewóz 7 czołgów lub 400 t zaopatrzenia, 240 żołnierzy
Jednostki pomocnicze
A2 Al Sultana Conoship, Holandia 1380 ton 1975
S11 Al Mubshir (Al-Mubaszszir) Al Mubshir (Al-Mubaszszir) Austal szybki okręt transportowy 325 ton 2016 Szybki (ponad 35 węzłów) katamaran mogący przewieźć 260 żołnierzy
S12 Al Naasir (An-Nasir) Al Mubshir (Al-Mubaszszir) Austal szybki okręt transportowy 325 ton 2016

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Kompilacja wg stanu z 2016 roku na podstawie: Royal Navy of Oman (RNO) Equipment, GlobalSecurity.org, 2016, http://www.globalsecurity.org/military/world/gulf/oman-navy-equip.htm; Oman, The Institute for National Security Studies, 2016; R. Ridzwan, ST Marine delivers Oman's final Al-Ofouq patrol vessel, 2016; Austal delivers second High Speed Support Vessel to Royal Navy of Oman, 2016
  2. Nazwy podane są w angielskiej transkrypcji języka arabskiego, z transkrypcją polską w nawiasach pod spodem, ze względu na bardzo częste stosowanie transkrypcji angielskiej w literaturze, także polskojęzycznej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Oman (ang.). The Institute for National Security Studies, 2016-03-01. [dostęp 2017-03-17].
  2. Denise Youngblood Coleman. Political Overview. „Oman Country Review”, s. 60-63. CountryWatch, Inc.. ISSN 1-60523-893-5. OCLC 2016 (ang.). 
  3. a b Anthony Cordesman: Gulf military forces in an era of asymmetric wars. Westport, Conn: Praeger Security International, 2007, s. 132-134. ISBN 0-275-99399-X. (ang.)
  4. a b About Royal Navy of Oman (ang.). Ministry of Defence Oman, 2014. [dostęp 2017-03-17].
  5. John Pike: Royal Navy of Oman (RNO) (ang.). GlobalSecurity.org, 2013-01-11. [dostęp 2017-03-17].
  6. Cordesman 1997 ↓, s. 186.
  7. Cordesman 1997 ↓, s. 186-187.
  8. Cordesman 1997 ↓, s. 187.
  9. Cordesman 1997 ↓, s. 190.
  10. Tomasz Grotnik: Projekt Khareef – korwety dla Omanu. W: Nowa Technika Wojskowa [on-line]. Magnum-X, 2011-12. [dostęp 2017-04-05].
  11. New Warship Handed Over To The Royal Navy Of Oman (ang.). BAE Systems, 2014-05-28. [dostęp 2017-03-17].
  12. Ridzwan Rahmat: ST Marine delivers Oman's final Al-Ofouq patrol vessel (ang.). IHS Jane's Defence Weekly, 2016-06-27. [dostęp 2017-04-05].
  13. Austal delivers second High Speed Support Vessel to Royal Navy of Oman (ang.). Austal, 2016-08-16. [dostęp 2017-04-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]