Krążowniki lekkie typu Capitani Romani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krążowniki lekkie typu
Capitani Romani
Ilustracja
Kraj budowy  Włochy
Użytkownicy  Włochy
 Francja
 Marina Militare
Wejście do służby 1942–1943
Planowane okręty 12
Zbudowane okręty 4
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 3745 t (standardowa)
5420 t (pełna)
Długość 142,9 m
Szerokość 14,4 m
Zanurzenie 4,1 m
Napęd 4 kotły, 2 zespoły turbin parowych o łącznej mocy 110 000 KM, 2 śruby
Prędkość 41 węzłów
Zasięg 4250 mil morskich przy 18 w.
Załoga 418
Uzbrojenie 8 dział kal. 135 mm (4 x II)
8 działek plot. kal. 37 mm (8 x I)
8 działek plot. kal. 20 mm (4 x II)
8 wyrzutni torpedowych kal. 533 mm (2 x IV)
2 miotacze i zrzutnie bomb głębinowych
do 136 min morskich

Krążowniki lekkie typu Capitani Romaniwłoskie krążowniki lekkie, zbudowane w latach 1939-1943. Z planowanej serii 12 okrętów, 8 jednostek zwodowano, a tylko trzy okręty zostały całkowicie ukończone i wprowadzone do służby przed kapitulacją Włoch. Wszystkie okręty przetrwały II wojnę światową i służyły po wojnie w Marina Militare, dodatkowo jeden z nieukończonych krążowników „Giulio Germanico” został po wojnie wydobyty i wcielony do służby. Ostatnia jednostka była w składzie floty aż do 1971 roku[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Holicki. Włoskie krążowniki lekkie typu Capitani Romani. „Nowa Technika Wojskowa”, s. 75-82. Magnum-X. ISSN 1230-1655.