Krzysztof (Smirnow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof
Fiodor Smirnow
biskup ufijski i mienzeliński
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data urodzenia 8 lutego 1842
Data śmierci 1921
biskup ufijski i mienzeliński
Okres sprawowania 1903–1908
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 27 marca 1883
Diakonat 13 kwietnia 1883
Prezbiterat 14 kwietnia 1883
Sakra biskupia 25 maja 1887
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 maja 1887
Miejscowość Siergijew Posad
Miejsce Ławra Troicko-Siergijewska
Konsekrator Joannicjusz (Rudniew)

Krzysztof, imię świeckie Fiodor Aleksiejewicz Smirnow (ur. 8 lutego 1842, zm. 1921) – rosyjski biskup i teolog prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem prawosławnego diakona. Ukończył seminarium duchowne w Smoleńsku, a następnie, w 1869, Kijowską Akademię Duchowną. W 1870 uzyskał stopień magistra nauk teologicznych. W 1871 został docentem ze specjalnością w zakresie liturgiki i archeologii cerkiewnej. W 1877 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego[1].

27 marca 1883 złożył wieczyste śluby mnisze, zaś 13 i 14 kwietnia tego samego roku był kolejno wyświęcany na hierodiakona i hieromnicha. W czerwcu 1883 objął stanowisko rektora seminarium duchownego w Tambowie, zaś w lipcu został podniesiony do godności archimandryty. W 1885 przeniesiono go na analogiczne stanowisko w Wifańskim Seminarium Duchownym. W latach 1886–1887 był rektorem Moskiewskiej Akademii Duchownej[1].

25 maja 1887 w Ławrze Troicko-Siergijewskiej został wyświęcony na biskupa wołokołamskiego, wikariusza eparchii moskiewskiej, nadal pozostając rektorem Akademii. W 1890 został zwolniony zarówno z tego stanowiska, jak i z obowiązków biskupa wikariusza i mianowany przełożonym monasteru Nowe Jeruzalem[1]. W latach 1892–1897 był wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej z tytułem biskupa kowieńskiego. Następnie przez trzy lata był ordynariuszem eparchii jekaterynburskiej, zaś od 1900 do 1903 – podolskiej. W latach 1903–1908 był biskupem ufijskim. Z urzędu odszedł na własną prośbę, motywowaną chorobą. Zamieszkał w monasterze św. Jana Chrzciciela we Wiaźmie[1]. Wziął udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918. Trzy lata później zmarł[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Ireneusz (Orda)
Biskup podolski
1900 – 1903
Następca
Klemens (Wiernikowski)