Krzysztof Głowacki (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Głowacki
Pseudonim Sowa, Główka, Głowa
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1986
Wałcz
Obywatelstwo Polska Polska
Wzrost 183 cm
Styl walki leworęczny
Kategoria wagowa junior ciężka
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 33
Zwycięstwa 31
Przez nokauty 19
Porażki 2(1KO)
  1. Bilans walk aktualny na 15 czerwca 2019.

Krzysztof Głowacki (ur. 31 lipca 1986 w Wałczu) – polski bokser, były dwukrotny mistrz świata World Boxing Organization w wadze junior ciężkiej (do 200 funtów). Były młodzieżowy mistrz Polski oraz medalista mistrzostw Polski seniorów w kategorii super ciężkiej[1].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jako amator[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Głowacki na amatorskim ringu stoczył 125 walk, z czego 102 wygrał, 20 przegrał i 3 zremisował. W latach 2003, 2004 i 2005 zdobywał złoty medal w młodzieżowych mistrzostwach Polski w boksie amatorskim. W 2007 roku został wicemistrzem Polski seniorów w kategorii super ciężkiej, a rok później zdobył brązowy medal. W latach 2006–2008 był zawodnikiem kadry olimpijskiej[1].

Początki na zawodowym ringu i droga na szczyt[edytuj | edytuj kod]

Głowacki zadebiutował na zawodowym ringu podczas gali boksu zawodowego, która odbyła się w hotelu "U Pietrzaków" w podwarszawskiej Zielonce. Po sześciu rundach, pokonał na punkty rodaka Mariusza Radziszewskiego[2].

7 listopada 2008 na gali w swojej trzeciej walce zmierzył się z Polakiem Dariuszem Ballą. Odbyła się ona w kopalni soli w Wieliczce. Głowacki wygrał przez techniczny nokaut w drugiej rundzie. Było to jego pierwsze zwycięstwo przed czasem[3].

Swój pierwszy pas na zawodowym ringu zdobył 20 września 2009. Głowacki zdobył wówczas wakujący pas International mało znaczącej w świecie boksu organizacji BBU, pokonując po sześciu rundach Łukasza Rusiewicza[4][5].

20 grudnia 2009 w 3 rundzie pokonał przez techniczny nokaut, byłego rywala Tomasza Adamka, Josipa Jalusicia[6].

2 kwietnia 2011 Głowacki stoczył pierwszą walkę po operacji łokcia z Levanem Jomardashvilim. Po trzeciej rundzie Gruzin został poddany przez narożnik[7].

Swój drugi pas w karierze zdobył 18 sierpnia 2011. Głowacki zwyciężył wówczas w walce z Czechem Romanem Kracikiem. Stawką pojedynku był wakujący pas Międzynarodowego Mistrza Polski. Polak pokonał Czecha przez nokaut techniczny w dziewiątej rundzie.

17 marca 2012 Krzysztof Głowacki pokonał po sześciu rundach jednogłośnie na punkty Ismaila Abdoula[8].

18 sierpnia 2012 Głowacki pokonał w szóstej rundzie przez techniczny nokaut Meksykanina Felipe Romero. Była to pierwsza obrona tytułu Międzynarodowego Mistrza Polski w kategorii junior ciężkiej. Stawką pojedynku był także wakujący pas WBO Inter-Continental[9].

17 listopada 2012 Głowacki po raz pierwszy obronił pas WBO Inter-Continental. Na gali w warszawskim Hilton Warsaw Hotel and Convention Centre pokonał nokaut w jedenastej rundzie Brytyjczyka Matty'ego Askina.

Po walce z Askinem Głowacki stoczył dwie walki rankingowe na krótszych, ośmiorundowych dystansach. Pierwszym rywalem Głowackiego był bokser pochodzący z Gabonu, Taylor Mabika. Polak zmierzył się z nim 20 kwietnia 2013 na gali odbywającej się w rzeszowskiej hali Podpromie. Walka zakończyła się jednogłośnym zwycięstwem na punkty Głowackiego w stosunku 78:73, 80:72 i 78:73. Drugim rywalem Główki był Jamajczyk Richard Hall, były mistrz świata federacji WBA w wadze półciężkiej. 19 października 2013 na gali zorganizowanej w kopalni soli Wieliczka, Głowacki pokonał po trzech rundach przez techniczny nokaut Jamajczyka[10].

14 grudnia 2013 Głowacki po raz drugi obronił pas WBO Inter-Continental. Na gali w rodzinnym Wałczu pokonał przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie Niemca Varola Vekiloglu.

28 czerwca 2014 w Rzeszowie pokonał jednogłośnie na punkty (80:74, 79:74 i 80:72) Belga Ismaila Abdoula (54-28-2), w rewanżowym ośmiorundowym pojedynku.

18 października 2014 po raz trzeci obronił pas WBO Inter-Continental. W walce wieczoru na gali zorganizowanej Nowym Dworze Mazowieckim pokonał przez techniczny nokaut w piątej rundzie Francuza Thierry'ego Karla.

31 stycznia 2015 na gali Wojak Boxing Night w Toruniu Głowacki zmierzył się z Albańczykiem Nurim Seferim (36-6-0) w eliminatorze do tytułu mistrza świata federacji WBO. Po dwunastu rundach wygrywając jednogłośnie na punkty 118:110, 118:110 i 120:108[11].

Zdobycie tytułu mistrza świata WBO i jego utrata[edytuj | edytuj kod]

14 sierpnia 2015 na gali w Prudential Center w Newark pokonał przez nokaut w jedenastej rundzie broniącego pasa po raz czternasty Marco Hucka i zdobył pas mistrza świata federacji WBO[12]. Polak w szóstej rundzie leżał na macie, podniósł się i przetrwał ją. Podjął dalszą walkę, nie ustępując prowadzącemu nieznacznie na punkty niemieckiemu mistrzowi, i znokautował go w jedenastej rundzie. Głowacki przegrywał u wszystkich sędziów (u jednego jednym punktem, a u dwóch pozostałych trzema).

Pierwsza walkę w obronie tytułu stoczył 16 kwietnia 2016 na nowojorskim Brooklynie. Jego rywalem był Amerykanin Steve Cunningham (28-7-1, 13 KO), który w przeszłości był dwukrotnie mistrzem świata federacji IBF w wadze junior ciężkiej. Polak wygrał pojedynek jednogłośnie na punkty 116:108 i dwukrotnie 115:109. Ponadto Cunningham w przeciągu walki aż cztery razy padał na deski (dwa razy w drugiej rundzie oraz po jednym razie w dziesiątej i dwunastej rundzie).

W drugiej obronie tytułu zmierzył się z Ołeksandrem Usykiem. Walka odbyła się 17 września 2016 podczas gali w gdańskiej Ergo Arenie. Głowacki przegrał z Ukraińcem jednogłośnie na punkty (119:109 i dwukrotnie 117:111). Podczas walki Ukrainiec nie tylko wyprowadził więcej ciosów, ale też większa ilość jego ciosów doszła celu, zaś dzięki przewadze szybkości był w walce nieuchwytnym celem dla Polaka.

24 czerwca 2017 roku stoczył pojedynek na gali Polsat Boxing Night z Hiznim Altunkayą (29-0, 17 KO). Głowacki wygrał to starcie przez RTD w 5 rundzie.

30 września 2017 w Rydze, jako rezerwowy w turnieju World Boxing Super Series pokonał przez nokaut techniczny w piątej rundzie Włocha Leonardo Damiana Bruzzese (18-4, 6 KO).

10 lutego 2018 w Nysie pokonał jednogłośnie na punkty (77-74 x3) Ukraińca Siergieja Radczenkę (6-0, 1 KO).

12 maja 2018 na gali KnockOut Boxing Night 1 w Wałczu znokautował w pierwszej rundzie Kolumbijczyka Santandera Silgado (28-5, 22 KO).

Turniej World Boxing Super Series[edytuj | edytuj kod]

29 sierpnia 2018 roku ogłoszono, że Głowacki weźmie udział w drugim sezonie prestiżowego turnieju World Boxing Super Series[13]. Jego rywalem w ćwierćfinale tej imprezy został ogłoszony Maksim Własow (42-3, 25 KO). Do walki doszło 10 listopada 2018 roku w Chicago. Polak wygrał jednogłośnie na punkty (118:110, 117:110 i 115:112) awansując w ten sposób do półfinału turnieju i zdobywając pas tymczasowego mistrza świata organizacji WBO[14].

15 czerwca 2019 w Rydze przegrał przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie z Łotyszem Mairisem Briedisem (26-1, 19 KO) i tym samym został wyeliminowany z turnieju. Pojedynek wzbudził wiele kontrowersji - Głowacki w drugiej rundzie, w ferworze walki, nieprzepisowo uderzył Briedisa w tył głowy, a ten, w ramach odwetu, wymierzył mu prosto w szczękę cios łokciem. Następnie sędzia ringowy Robert Byrd nie usłyszał gongu oznamiającego koniec drugiego starcia i pozwolił, by Polak przyjął kilka kolejnych mocnych ciosów. W międzyczasie na ringu pojawili się też sekundanci Łotysza, co jest jednoznacznie zabronione przez przepisy. Po walce obóz Głowackiego zadeklarował oprotestowanie przebiegu walki i chęć zmienienia jej rezultatu na nieodbytą.

Pozycje w rankingach[edytuj | edytuj kod]

Głowacki po zwycięstwie z Marco Huckiem w rankingu BoxRec, awansował z czternastego na drugie miejsce[15], w rankingu Magazynu The Ring na trzecie miejsce[16]. W Serwis BoxingScene rankingu Polak w limicie kategorii cruiser zajmuje pierwsze miejsce. Wyprzedza go tylko uważany za championa Yoan Pablo Hernandez a w prestiżowym rankingu stacji ESPN został sklasyfikowany na trzecim miejscu[17]

Po zwycięstwie nad Steve'em Cunninghamem, Głowacki awansował na pierwsze miejsce w rankingu serwisu Boxrec.com wśród pięściarzy z kategorii junior ciężkiej, po porażce z Ołeksandrem Usykiem spadł na szóste miejsce w tymże rankingu.

Lista walk na zawodowym ringu[edytuj | edytuj kod]

Wynik Rekord Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda/Czas Data Miejsce Uwagi
Demokratyczna Republika Konga Ilunga Makabu Wikiprojekt:Szablony flag Pojedynek o mistrzostwo świata WBC w wadze junior ciężkiej
Przegrana 31-2 Łotwa Mairis Briedis TKO 3 15.06.2019 Łotwa Arēna Rīga, Ryga Półfinał turnieju World Boxing Super Series w wadze junior ciężkiej
Wygrana 31-1 Rosja Maksym Własow UD 12 10.11.2018 Stany Zjednoczone UIC Pavilion, Chicago Zdobył tymczasowy pas mistrza WBO w wadze junior ciężkiej, Ćwierćfinał turnieju World Boxing Super Series w wadze junior ciężkiej
Wygrana 30-1 Kolumbia Santander Silgado KO 1 12.05.2018 Polska Hala Sportowa MOSiR, Wałcz
Wygrana 29-1 Ukraina Serhii Radchenko UD 8 10.02.2018 Polska Hala widomiskowo-sportowa w Nysie, Nysa
Wygrana 28-1 Włochy Leonardo Bruzzese KO 5 30.09.2017 Łotwa Arēna Rīga, Ryga
Wygrana 27-1 Turcja Hizni Altunkaya TKO 6 24.06.2017 Polska Ergo Arena, Gdańsk/Sopot
Przegrana 26-1 Ukraina Ołeksandr Usyk UD 12 17.09.2016 Polska Ergo Arena, Gdańsk/Sopot Stracił pas mistrza WBO w wadze junior ciężkiej
Wygrana 26-0 Stany Zjednoczone Steve Cunningham UD 12 16.04.2016 Stany Zjednoczone Barclays Center, Nowy Jork Obronił pas mistrza WBO w wadze junior ciężkiej
Wygrana 25-0 Niemcy Marco Huck KO 11 14.08.2015 Stany Zjednoczone Prudential Center, Newark Zdobył pas mistrza WBO w wadze junior ciężkiej
Wygrana 24-0 Albania Nuri Seferi UD 12 18.01.2015 Polska Arena Toruń, Toruń Zdobył pas mistrza WBO European w wadze junior ciężkiej
Wygrana 23-0 Francja Thierry Karl KO 5/12, 2:37 18.10.2014 Polska NOSiR, Nowy Dwór Mazowiecki Obronił pas mistrza WBO Inter-Continental w wadze junior ciężkiej
Wygrana 22-0 Belgia Ismail Abdoul UD 8 28.06.2014 Polska Hala Podpromie w Rzeszowie, Rzeszów
Wygrana 21-0 Niemcy Varol Vekiloglu TKO 4/8 19.10.2013 Polska Hala Sportowa MOSiR, Wałcz Obronił pas mistrza WBO Inter-Continental w wadze junior ciężkiej
Wygrana 20-0 Jamajka Richard Hall TKO 9/12, 2:21 14.12.2013 Polska Kopalnia soli Wieliczka, Wieliczka
Wygrana 19-0 Gabon Taylor Mabika UD 8 20.04.2013 Polska Hala Podpromie w Rzeszowie, Rzeszów
Wygrana 18-0 Wielka Brytania Matty Askin KO 11/12, 1:16 17.11.2012 Polska Hilton Hotel and Convention Centre, Warszawa Obronił pas mistrza WBO Inter-Continental w wadze junior ciężkiej
Wygrana 17-0 Meksyk Felipe Romero TKO 6/12, 2:59 18.08.2012 Polska Amfiteatr, Międzyzdroje Obronił pas międzynarodowego mistrza Polski w wadze junior ciężkiej, zdobył wakujący pas mistrza WBO Inter-Continental w wadze junior ciężkiej
Wygrana 16-0 Belgia Ismail Abdoul UD 6 3.12.2011 Polska Hala Lodowa MOSiR, Krynica Zdrój
Wygrana 15-0 Bułgaria Konstantin Semerdjiev TKO 2/6, 0:41 3.12.2011 Polska Hilton Hotel and Convention Centre, Warszawa
Wygrana 14-0 Gruzja Paata Berikashvili RTD 6 14.11.2011 Polska Kopalnia soli Wieliczka, Wieliczka
Wygrana 13-0 Czechy Roman Kracik TKO 9/10, 2:15 18.08.2011 Polska Amfiteatr, Międzyzdroje Zdobył wakujący pas międzynarodowego mistrza Polski w wadze junior ciężkiej
Wygrana 12-0 Gruzja Levan Jomardashvili RTD 3/6, 3:00 2.04.2011 Polska Hala sportowo-widowiskowa Łuczniczka, Bydgoszcz
Wygrana 11-0 Austria Patrick Berger TKO 3/6, 0:59 12.06.2010 Polska Hala Lodowa MOSiR, Krynica Zdrój
Wygrana 10-0 Litwa Remigijus Ziausys UD 6 7.03.2010 Polska Hilton Hotel and Convention Centre, Warszawa
Wygrana 9-0 Niemcy Jonathan Pasi TKO 3/6, 1:38 6.02.2010 Polska Hala Podpromie w Rzeszowie, Rzeszów
Wygrana 8-0 Chorwacja Josip Jelušić TKO 3/6, 1:37 20.12.2009 Polska Hala Sportowa OSiR, Grodzisk Mazowiecki
Wygrana 7-0 Polska Łukasz Rusiewicz PTS 6 20.09.2009 Polska Hala ICSiR, Józefów Zdobył wakujący pas mistrzowski BBU International w wadze junior ciężkiej
Wygrana 6-0 Łotwa Kaspars Ozoliņš KO 1/4, 3:00 18.08.2009 Polska Amfiteatr, Międzyzdroje
Wygrana 5-0 Łotwa Jevgenijs Andrejevs PTS 4 31.05.2009 Polska Centrum Sportu i Rekreacji, Warka
Wygrana 4-0 Słowacja Anton Lascek KO 1/4, 1:23 14.12.2008 Polska Hala Włókniarza, Białystok
Wygrana 3-0 Polska Dariusz Balla TKO 2/4, 1:20 7.11.2008 Polska Kopalnia soli Wieliczka, Wieliczka
Wygrana 2-0 Łotwa Klaids Kristapsons UD 4 26.10.2008 Polska Hala Sportowa AON, Rembertów
Wygrana 1-0 Polska Mariusz Radziszewski PTS 6 3.10.2008 Polska Hotel "U Pietrzaków, Zielonka

Legenda: TKO – techniczny nokaut, KO – nokaut, UD – jednogłośna decyzja, SD- niejednogłośna decyzja, MD – decyzja większości, PTS – walka zakończona na punkty, RTD – techniczna decyzja sędziów

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b babilonpromotion.com: Krzysztof Głowacki (pol.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  2. boxrec.com: Głowacki vs. Radziszewski (ang.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  3. boxrec.com: Głowacki vs. Balla (ang.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  4. bokser.org: Głowacki wypunktował Rusiewicza (pol.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  5. boxrec.com: Głowacki vs. Rusiewicz (ang.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  6. bokser.org: Krzysztof Głowacki nokautuje (pol.). [dostęp 2 czerwca 2010].
  7. boxrec.org: Krzysztof Glowacki vs. Levan Jomardashvili (ang.). [dostęp 14 października 2012].
  8. ringpolska.pl: Głowacki pokonał Abdoula (pol.). [dostęp 17 marca 2012].
  9. bokser.org: Głowacki wygrywa przed czasem (pol.). [dostęp 9 września 2012].
  10. ringpolska.pl: Głowacki zastopował Halla (pol.). [dostęp 19 października 2013].
  11. bokser.org: Perfekcyjny Głowacki wypunktował Seferego (pol.). [dostęp 1 lutego 2015].
  12. Łukasz Furman: Krzysztof Głowacki znokautował Hucka!!! (pol.). bokser.org, 2015-08-14. [dostęp 2015-08-14].
  13. Marcin Olkiewicz, OFICJALNIE: GŁOWACKI I MASTERNAK W TURNIEJU WBSS!, www.bokser.org [dostęp 2018-11-12].
  14. Łukasz Furman, WBSS: WOJNA DLA GŁOWACKIEGO - AWANS DO PÓŁFINAŁU I PAS WBO INTERIM!, www.bokser.org [dostęp 2018-11-12].
  15. BoxRec a Polska waga junior ciężka (pol.). bokser.org, 15 sierpnia 2015. [dostęp 16 sierpnia 2015].
  16. Krzysztof Głowacki debiutuje w zestawieniu The Ring (pol.). bokser.org, 17 sierpnia 2015. [dostęp 17 sierpnia 2015].
  17. Ranking ESPN Głowacki trzeci, Włodarczyk i Fonfara na szóstkę (pol.). bokser.org, 25 sierpnia 2015. [dostęp 25 sierpnia 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]