Krzysztof Jacek Hinz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Jacek Hinz
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1955
Warszawa
Ambasador RP w Brazylii
Okres od 2001
do 2005
Poprzednik Bogusław Zakrzewski
Następca Paweł Kulka Kulpiowski
Ambasador RP w Wenezueli
Okres od 27 października 2007
do 2012
Poprzednik Adam Skrybant
Następca Piotr Kaszuba
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Krzyż Wielki Orderu Rio Branco (Brazylia)

Krzysztof Jacek Hinz (ur. 1 grudnia 1955 w Warszawie[1]) – polski dyplomata, dziennikarz, iberysta i tłumacz. Od 2007 do 2012 ambasador RP w Wenezueli, w latach 2001-2005 ambasador RP w Brazylii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Absolwent klasy o profilu matematyczno-fizycznym w XVII Liceum Ogólnokształcącym im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie (1970-1974)[2]. W 1980 ukończył studia na Wydziale Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując magisterium w dziedzinie iberystyki[1].

Działalność dziennikarska[edytuj | edytuj kod]

W latach 1983-1997 pracował dla Polskiej Agencji Prasowej w Warszawie, Hawanie i mieście Meksyk. Współpracował z „Gazetą Wyborczą”, „Wprost”, „Polityką”, Radiem Wolna Europa i z Radiem Zet[3], a także z meksykańską telewizją „Televisa”; był szefem działu zagranicznego meksykańskiego miesięcznika „GenteSur” (1995-1996); publikował w prasie meksykańskiej i kolumbijskiej[1].

Kariera dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1998-2001 był radcą ambasady RP w Hawanie[1]. W 2001 wyjechał jako ambasador do Brasilii[4][5]. Po powrocie do kraju objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Ameryki w MSZ[6]. W latach 2007-2012 był ambasadorem RP w Wenezueli[7] z dodatkowymi akredytacjami na Grenadzie, Jamajce, w Surinamie[8], Barbadosie, Gujanie, na Saint Vincent i Grenadynach[9] oraz na Trynidad i Tobago[10] i na Dominice, gdzie był pierwszym ambasadorem RP po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z tym krajem[11]. Po powrocie do kraju pracował w Departamencie Współpracy Rozwojowej MSZ, a od września 2014 jako radca-minister w Departamencie Ameryki.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Literatura faktu: Kuba. Syndrom wyspy – wydawnictwo Dowody na Istnienie, Warszawa 2016, ​ISBN 978-83-943118-7-2
  • Tłumaczenie z j. hiszpańskiego: Filozofia dziejów amerykańskich, Leopoldo Zea, wydawnictwo CESLA, Warszawa 1993, ​ISBN 83-85620-15-X

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 3699/III z 16 stycznia 2001 r.
  2. XVII LO : Poznaj Frycza : Historia : Nauczyciele - frycz.edu.pl
  3. Krzysztof Jacek Hinz | Instytut Reportażu, instytutr.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  4. M.P. z 2001 r. nr 17, poz. 279
  5. M.P. z 2005 r. nr 36, poz. 488
  6. Rocznik Polskiej Polityki Zagranicznej, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 2006, s. 370; Rocznik Polskiej Polityki Zagranicznej, Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 2007, s. 394; Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 2195/V z 4 lipca 2007 r.
  7. M.P. z 2007 r. nr 74, poz. 788
  8. M.P. z 2007 r. nr 74, poz. 789
  9. M.P. z 2007 r. nr 82, poz. 866
  10. M.P. z 2008  r. nr 53 , poz. 473
  11. M.P. z 2011 r. nr 104, poz. 1052
  12. DECRETO S/Nº, DE 30/08/2005 - DOU 31/08/2005. [dostęp 2017-03-09].
  13. Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 2195/V z 4 lipca 2007 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ambasadorowie. Czego nie powie ci królowa – Łukasz Walewski, Marcin Pośpiech, Wydawnictwo: Sine Qua Non, Kraków 2016, ​ISBN 978-83-7924-707-3