Krzysztof Jaworski (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Krzysztof Jaworski (ur. 18 lutego 1961 we Włocławku) – polski samorządowiec, dwukrotny wicewojewoda włocławski, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował od 1980 na Uniwersytecie Łódzkim, ukończył w 1989 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

W 1980 wstąpił do Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Po wprowadzeniu stanu wojennego współorganizował na Wydziale Prawa i Administracji UŁ strajk studencki, później współtworzył niejawną Grupę „Niepodległość”, działającą we Włocławku. W styczniu 1982 został tymczasowo aresztowany, w marcu tegoż roku skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po uzyskanym w marcu 1983 zwolnieniu współpracował z podziemnymi organizacjami opozycyjnymi.

W 1990 został przewodniczącym komisji zakładowej NSZZ „Solidarność” w Urzędzie Wojewódzkim we Włocławku. Pracował tam jako inspektor wojewódzki, kierownik oddziału paszportów i dyrektor wydziału. W latach 1993–1994 pełnił funkcję wicewojewody włocławskiego[1], później wykonywał zawód doradcy podatkowego. W 1998 powrócił na stanowisko wicewojewody[2], był ostatnim wicewojewodą w historii województwa włocławskiego. Później pracował w Zachodniopomorskiej Szkole Businessu, jako zarządca komisaryczny, specjalista i koordynator w różnych przedsiębiorstwach.

Działał w Kongresie Liberalno-Demokratycznym, Unii Wolności (pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego zarządu regionalnego[3]) i Platformie Obywatelskiej. W 1994, 1998 i 2002 wybierany w skład rady miejskiej. W 2006 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję, tym razem z ramienia lokalnego komitetu wyborczego[4]. Później przystąpił do Stronnictwa Demokratycznego[5]. W 2014 kandydował do rady miasta z ramienia PiS[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wykaz wicewojewodów z lat 1973–2011 r.. e-gmina.pl. [dostęp 24 kwietnia 2020].
  2. Kolejni wicewojewodowie, „Gazeta Wyborcza” nr 17 z 21 stycznia 1998, s. 4.
  3. Władze Unii W Komplecie, „Gazeta Wyborcza” Toruń nr 125 z 31 maja 1999, s. 3.
  4. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 13 maja 2010].
  5. Informacje na stronie Stronnictwa Demokratycznego. [dostęp 16 maja 2010].
  6. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 18 listopada 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]