Krzysztof Kaczmarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Kaczmarski
Ilustracja
Krzysztof Kaczmarski (Sanok, 2015)
Data i miejsce urodzenia 25 lipca 1965
Sanok
Zawód, zajęcie historyk
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor habilitowany
Edukacja I Liceum Ogólnokształcące im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko naczelnik Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej IPN w Rzeszowie
Pracodawca Instytut Pamięci Narodowej
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Krzysztof Jakub Kaczmarski (ur. 25 lipca 1965 w Sanoku) – polski historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku z 1984[1] (w tym samym roku szkołę ukończył Andrzej Romaniak, także historyk, współpracujący z K. Kaczmarskim)[2]. Studia historyczne ukończył na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[1]. Został nauczycielem historii w macierzystym I LO w Sanoku[1]. Z tej posady przeszedł do pracy w Oddziale Instytutu Pamięci Narodowej w Rzeszowie, gdzie 9 listopada 2000 objął stanowisko naczelnika Oddziałowego Biura Edukacji Publicznej[3][4][1]. Rozprawę doktorską pt. „Stronnictwo Narodowe i jego organizacje wojskowe w okręgu rzeszowskim w latach 1939-1944”, napisał na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Specjalizacja dotyczyła historii najnowszej Polski, dziejów Stronnictwa Narodowego i Narodowej Organizacji Zbrojnej oraz Narodowych Sił Zbrojnych w regionie rzeszowskim. W 2015 otrzymał stopień doktora habilitowanego, nadany przez Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[5].

Działał w Zjednoczeniu Chrześcijańsko-Narodowym; w marcu 1991 został przewodniczącym sanockiego koła ZChN[6] i pełnił tę funkcję w kolejnych latach[7], a 17 kwietnia 1994 został wybrany członkiem zarządu Regionu Podkarpackiego ZChN[8]. Kandydował do Sejmu RP I kadencji w wyborach parlamentarnych w 1991 w okręgu wyborczym nr 30 z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej[9]. W wyborach samorządowych 1998 uzyskał mandat radnego Rady Powiatu Sanockiego startując jako członek ZChN z listy Akcji Wyborczej Solidarność[10][11][12][13]. Po podjęciu pracy w IPN pod koniec 2000 ustąpił z funkcji prezesa sanockiego koła ZChN, jednocześnie rezygnując z członkostwa w partii oraz wystąpił z klubu radnych AWS w Radzie Powiatu[3][14][15].

W 2000 został członkiem zarządu reaktywowanego stowarzyszenia Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku[16][17][18]. Zasiadł w radzie historycznej Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych[19]. Udzielił wypowiedzi autorskich w wyprodukowanym w 2016 przez Telewizję Trwam reportażu pt. Historia Antoniego Żubryda[20][21].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Podziemie narodowe na Rzeszowszczyźnie 1939-1944. Instytut Pamięci Narodowej, 2003 ​ISBN 83-89078-26-0​.
  • Agresor – Ks. prałat Adam Sudoł w dokumentach Służby Bezpieczeństwa i Urzędu do Spraw Wyznań w latach 1957-1989, opracowanie: Krzysztof Kaczmarski i Andrzej Romaniak, ​ISBN 83-60380-07-4​.
  • Powiat sanocki w latach 1944–1956 (praca zbiorowa), redakcja: Krzysztof Kaczmarski i Andrzej Romaniak; w tym rozdział autorski: Kadra kierownicza sanockiej bezpieki w latach 1944–1956. Próba charakterystyki; Muzeum Historyczne w Sanoku / Instytut Pamięci Narodowej / Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Oddział w Rzeszowie, Sanok – Rzeszów 2007, ​ISBN 978-83-60380-13-0​.
  • Viva Cristo Rey. Powstanie cristeros w Meksyku 1926-1929. „Glaukopis”. 2/3, s. 37-59, 2005. .
  • Sprawa pisma „Jestem Polakiem”. Przyczynek do dziejów prasy polskiej na wychodźstwie w czasie II wojny światowej (1940–1941). „Glaukopis”. 9/10, s. 193-230, 2007/2008. .
  • Poczet starostów sanockich XIV-XVIII w., Sanok 2009, ​ISBN 978-83-60380-25-3​.
  • Studia i szkice z dziejów obozu narodowego, Rzeszów 2010.
  • Polska Partia Robotnicza, Gwardia Ludowa/Armia Ludowa na ziemiach polskich 1942-1944/1945, Rzeszów 2013.
  • O wielką Polskę na wojennym wychodźstwie: Stronnictwo Narodowe wobec rządu gen. Władysława Sikorskiego (1939-1943), Rzeszów 2013.
  • Studia nad działalnością aparatu bezpieczeństwa wobec polskich ruchów i środowisk politycznych w latach 1944–1989, Rzeszów 2015 (red. Krzysztof Kaczmarski, Robert Witalec)[22].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 551, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  2. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 2012-01-01].
  3. a b Maria Boczar. Krzysztof Kaczmarski naczelnikiem BEP. Z liceum do Instytutu Pamięci. „Tygodnik Sanocki”. Nr 45 (470), s. 1, 9 listopada 2000. 
  4. Oddziały IPN. Rzeszów. ipn.gov.pl. [dostęp 27 grudnia 2014].
  5. Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Informacja o działalności 1 stycznia 2015 r. – 31 grudnia 2015 r.. senat.gov.pl, 2016. s. 75. [dostęp 2016-10-23].
  6. Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974-1994, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 961.
  7. Krzysztof Kaczmarski. List. „Tygodnik Sanocki”, s. 4, Nr 27 (191) z 7 lipca 1995. 
  8. Marcin Kandefer. Polityczna mapa Sanoka. Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe. „Echo Sanoka”, s. 3, Nr 16 z 2 maja 1994. 
  9. Kto z kim. Wyborcze vademecum. „Kurier Podkarpacki”, s. 3, Nr 1 z 25 września 1991. 
  10. Kandydaci do Rady Powiatu Sanockiego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 38 (358), s. 10, 18 września 1998. 
  11. Jak głosowaliśmy? Kandydaci do Rady Powiatu Sanockiego. „Tygodnik Sanocki”. Nr 42 (362), s. 10, 16 października 1998. 
  12. Strona wyborcza. sokolsanok.pl. [dostęp 2017-01-24].
  13. Franciszek Oberc. Zeszyt Nr 1. Starostwo sanockie 1999-2000. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 24-25, Sanok: 2001. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  14. Maria Boczar. Nowe władze ZChN. „Tygodnik Sanocki”. Nr 2 (479), s. 1, 12 stycznia 2001. 
  15. Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 232, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  16. Bartosz Błażewicz. Walne „Sokoła”. „Tygodnik Sanocki”. Nr 24 (449), s. 10, 16 czerwca 2000. 
  17. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 367, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  18. Krajowy Rejestr Sądowy: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, numer KRS 0000057928
  19. Władze ZŻ NSZ. nsz.com.pl. [dostęp 1 stycznia 2014].
  20. Reportaż: Historia Antoniego Żubryda (cz. I). youtube.com, 2016-03-04. [dostęp 2016-03-07].
  21. Reportaż: Historia Antoniego Żubryda (cz. II). youtube.com, 2016-03-06. [dostęp 2016-03-07].
  22. Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Informacja o działalności 1 stycznia 2015 r. – 31 grudnia 2015 r.. senat.gov.pl, 2016. s. 263, 295. [dostęp 2016-10-23].
  23. Nominacje i odznaczenia w Narodowym Dniu Pamięci Żołnierzy Wyklętych. prezydent.pl, 2016-03-01. [dostęp 2016-03-01].
  24. M.P. z 2016 r. poz. 343

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 551, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.