Krzysztof Karwicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Dunin-Karwicki
Data i miejsce urodzenia 1757
Mizocz
Data i miejsce śmierci 1813
Chmielnik
Przebieg służby
Lata służby 1774-1777, 17891792
Siły zbrojne Armia koronna
Stanowiska generał lejtnant

Krzysztof Dunin-Karwicki (ur. 1757 w Mizoczu, zm. 1813 w Chmielniku, woj. kieleckie) – polski generał lejtnant wojsk koronnych.

W latach 1774-1777 służył w armii koronnej. Następnie złożył dymisję i dopiero w 1789 odkupił od Adama Szydłowskiego szefostwo 1 pułku straży przedniej koronnej i patent generała. Ze swoim pułkiem wziął udział w wojnie 1792 przeciwko Rosji i odznaczył się w bitwie pod Dubienką. Po zwycięstwie targowiczan podał się do dymisji. Tadeusz Kościuszko liczył na jego aktywny udział w powstaniu 1794 i awansował go na generała lejtnanta. Wzywany bezskutecznie do służby, nie wyruszył z zajętego przez Rosjan Wołynia.

Żo­naty z Franciszką z Małachowskich, kanclerzanką wielką koronną[1].

Krewny i przyjaciel Tadeusza Czackiego, współpracował z nim na polu oświatowym w swoich rozległych dobrach na Wołyniu i w Kieleckiem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XI. Warszawa: 1880-1902, s. 493.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. P. Kosk – Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998