Krzysztof Michałkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Krzysztof Michałkiewicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 września 1953
Oborniki Śląskie
Minister pracy i polityki społecznej
Okres od 31 października 2005
do 5 maja 2006
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Poprzednik Jerzy Hausner
Następca Anna Kalata
Odznaczenia
Krzyż Wolności i Solidarności

Krzysztof Stefan Michałkiewicz (ur. 26 września 1953 w Obornikach Śląskich) – polski polityk i socjolog. W latach 2005–2006 minister pracy i polityki społecznej, poseł na Sejm V, VI, VII i VIII kadencji, w latach 2015–2019 sekretarz stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, od 2019 prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1979 rozpoczął pracę zawodową jako referent w Spółdzielni Pracy Rękodzieła Artystycznego w Lublinie, a następnie jako socjolog w Zakładzie Remontowym Energetyki w Lublinie (1979–1981). W 1980 wstąpił do NSZZ „Solidarność”. W 1981 pracował w zarządzie Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ „Solidarność” w Lublinie, był redaktorem biuletynu informacyjnego związku.

Za udział w strajku WSK Świdnik został tymczasowo aresztowany i skazany na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. W latach 1982–1983 przebywał w zakładach karnych w Lublinie, Łodzi, Łęczycy i Hrubieszowie. W 1983 w trakcie przerwy w odbywaniu kary więzienia otrzymał paszport z prawem jednokrotnego przekroczenia granicy polskiej. Wspólnie z rodziną wyjechał do Australii.

Po powrocie do kraju w 1992 pracował na różnych stanowiskach w Lublinie. Został kierownikiem Rejonowego Urzędu Pracy. W latach 1992–1998 sprawował funkcję dyrektora Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej, a w latach 1999–2002 dyrektora Wydziału Spraw Społecznych Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego. W latach 2002–2003 był zastępcą dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, a w latach 2003–2004 dyrektorem domu pomocy społecznej. W 2003 ukończył studia socjologiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Od 2004 pełnił funkcję zastępcy prezydenta Lublina.

Działał w regionalnych organizacjach społecznych m.in. w Lubelskim Towarzystwie Dobroczynności, Lubelskim Stowarzyszeniu Organizatorów Pomocy Społecznej, Lubelskim Obserwatorium Problemów Społecznych. W latach 1992–1998 był członkiem Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia. Za działalność społeczną został przez arcybiskupa Józefa Życińskiego nagrodzony medalem „Lumen Mundi”.

W 1994 z ramienia UPR kandydował do lubelskiej rady miejskiej[1]. Od 1994 do 1995 należał do Partii Konserwatywnej, był przewodniczącym jej koła w Lublinie. Z listy Prawa i Sprawiedliwości w wyborach w 2004 bez powodzenia kandydował do Parlamentu Europejskiego, a w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na posła V kadencji w okręgu lubelskim. Od 31 października 2005 do 5 maja 2006 sprawował urząd ministra pracy i polityki społecznej w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. W wyborach w 2007 po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 11 250 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, dostał 11 816 głosów[2]. W 2015 został ponownie wybrany do Sejmu, otrzymując 15 806 głosów[3]. 19 listopada tego samego roku objął stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej[4]. W wyborach w 2019 bez powodzenia kandydował do Senatu[5]. 15 listopada tego samego roku został prezesem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych[6].

W 2020 odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chcę do Rady. „Kurier Lubelski”. Nr 111, s. 20, 10–12 czerwca 1994. Lubelskie Wydawnictwo Prasowe RSW PRASA. [dostęp 2020-05-26]. 
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  3. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  4. Nowi wiceministrowie w MRPiPS o swoich planach. wyborcza.pl, 18 listopada 2015. [dostęp 2015-11-18].
  5. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  6. Pierwsza decyzja nowej minister rodziny. Powołała prezesa PFRON. businessinsider.com.pl, 15 listopada 2019. [dostęp 2019-11-15].
  7. M.P. z 2020 r. poz. 835

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]