Księstwo oleśnickie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Księstwo Oleśnickie)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księstwo oleśnickie
Olešnické knížectví (czes.)
Herzogtum Oels (niem.)
1313–1884
Flaga księstwa oleśnickiego
Flaga księstwa oleśnickiego
Stolica Oleśnica
Typ państwa monarchia dziedziczna (księstwo)
Pierwszy władca Bolesław oleśnicki
Ostatni władca Wilhelm I Welf
Podział księstwa głogowskiego 1313
Włączenie do Prus 1884
Mapa księstwa oleśnickiego

     Księstwo oleśnickie po utworzeniu w 1313 na mapie Śląska w końcowym okresie rozbicia dzielnicowego w Polsce

Księstwo oleśnickie – historyczne księstwo na Dolnym Śląsku ze stolicą w Oleśnicy, powstałe w schyłkowym okresie rozbicia dzielnicowego w Polsce, w ówczesnej (i obecnej) południowo-zachodniej Polsce. Powstało w 1313 w wyniku podziału księstwa głogowskiego i pozostawało we władzy dynastii Piastów do 1492 roku, następnie przechodząc pod panowanie innych rodów, aż do 1884.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zamek Książąt Oleśnickich w Oleśnicy, sięgający XIII wieku, przebudowywany w stylu renesansowym w XVI-XVII wieku

Obszar księstwa oleśnickiego pierwotnie był położony w granicach księstwa wrocławskiego. W 1294, w wyniku wojny między Henrykiem III Głogowczykiem a Henrykiem V Brzuchatym, znalazło się w granicach księstwa głogowskiego.

Samodzielne księstwo oleśnickie powstało w 1313, skutkiem podziału księstwa głogowskiego między synów Henryka III. Księciem oleśnickim został wówczas Bolesław. Stan ten utrzymał się do 1321, kiedy to po bezpotomnej śmierci Bolesława władzę objął tam jego brat Konrad I. Książę ten w 1329 złożył hołd lenny królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu. Odtąd władztwo Piastów i ich następców należało do korony królestwa czeskiego jako jego lenno. Stan ten uległ zmianie dopiero 1742, w wyniku wojen śląskich, kiedy księstwo weszło w skład królestwa pruskiego. W skład księstwa oprócz stołecznej Oleśnicy wchodziły wówczas także Milicz, Bierutów, Syców i Kąty Wrocławskie.

W rękach potomków Konrada I księstwo oleśnickie pozostało, aż do wymarcia miejscowej linii Piastów, to znaczy do 1492. Następnie księstwo znalazło się kolejno we władzy: Podiebradów (1495-1647), książąt wirtemberskich (1647-1792), książąt brunszwickich (1792-1815), Welfów (1815-1884), wreszcie jako uposażenie dla następcy tronu niemieckiego (1884-1918). W 1683 wprowadzono w księstwie obowiązek szkolny.

W 1492 z księstwa oleśnickiego zostały wydzielone wolne państwa stanowe. Państwem żmigrodzkim władały kolejno rody Kurzbachów, Schaffgotschów i Hatzfeldtów. Państwem milickim rządził ród Kurzbachów, a od 1590 Maltzanów. W późniejszym okresie z państwa milickiego wydzielono wolne państwa stanowe w Sułowie, Cieszkowie i Nowym Zamku – Wierzchowicach[1]. W 1489 wydzielono państwo sycowskie dla rodu von Haugwitz. Później rządzili w nim von Maltzanowie, von Braunowie von Dohna-Schlobitten, von Biron-Kurland.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dolina Baryczy. ziemiamilicka.pl. [dostęp 2011-03-30].