Księstwo Wiśniowieckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Herb ks. Wiśniowieckich

Księstwo Wiśniowieckie – dzielnica książęca powstała w roku 1482, na Wołyniu, w wyniku podziału Księstwa Zbaraskiego na część zbaraską i wiśniowiecką. Ta ostatni przypadła Michałowi Zbaraskiemu, którego potomkowie zaczęli używać nazwiska Wiśniowieckich. W latach 1518-1661 Księstwo pozostawało podzielone pomiędzy przedstawicieli kilku gałęzi rodu. Swe działy posiadali m.in. Jeremi Wiśniowiecki oraz jego syn, król Polski, Michał Korybut Wiśniowiecki. Dopiero w II połowie XVII w. nastąpiło zjednoczenie większości ziem księstwa w rękach jednego właściciela, Konstantego Krzysztofa Wiśniowieckiego. Po śmierci jego syna Michała Serwacego (zm. 1744 r.), ostatniego przedstawiciela rodu, posiadłość odziedziczyła Katarzyna z Zamoyskich Mniszchowa, wnuczka Michała Serwacego. Na przeszło sto lat Księstwo weszło w posiadanie rodu Mniszchów, co przyczyniło się do wzrostu ich znaczenia w życiu publicznym ostatnich dziesięcioleci istnienia Rzeczypospolitej. Za Michała Jerzego Mniszcha (1748-1806), marszałka wielkiego koronnego, zamek wiśniowiecki stał się ważnym ośrodkiem życia kulturalnego i towarzyskiego na Wołyniu.

Panowie na Wiśniowcu (przed upadkiem Rzeczypospolitej)[edytuj | edytuj kod]

  • Michał Zbaraski-Wiśniowiecki (zm. 1518)

(w latach 1518-1661 posiadłość podzielona pomiędzy kilka gałęzi rodu Wiśniowieckich)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czamańska I., 2007, Wiśniowieccy. Monografia rodu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań.
  • Kowalski M., 2007, Księstwa w przestrzeni politycznej I Rzeczpospolitej, [w:] I. Kiniorska, S. Sala (red.), Rola geografii społeczno-ekonomicznej w badaniach regionalnych, Instytut Geografii AŚ, PTG, Kielce, 2007, s. 177-186.
  • Rąkowski G., 2005, Przewodnik po Ukrainie Zachodniej, część I, Wołyń, Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków.