Kuc mongolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kuc mongolski – prawdopodobnie jedna z najstarszych ras[potrzebny przypis] i jednocześnie, obok koni czystej krwi arabskiej i hiszpańskich, najbardziej znacząca. Pochodzi z Mongolii i wywodzi się bezpośrednio od konia Przewalskiego.

Typy[edytuj | edytuj kod]

Istnieją cztery główne grupy powszechnie opisywane jako:

  • typ leśny – jest największy, osiąga wzrost 135 cm, posiada również najmasywniejszą sylwetkę, najbardziej nadaje się do pracy w zaprzęgu i jako zwierzę juczne.
  • typ górski – jest mniejszy, dochodzi do 130 cm, często ma srokate umaszczenie.
  • typ stepowy – ma podobne rozmiary, jak górski i jest pokrojowo bardziej odpowiedni do jazdy wierzchem.
  • typ Gobi, zwany również pustynnym – jest najmniejszy, zwykle z jasnym umaszczeniem. W przeciwieństwie do innych nie wykorzystuje się go do pozyskiwania mleka.

Wszystkie one, chociaż posiadają prymitywny wygląd, są żywotne i wytrzymałe, mogą pracować bardzo ciężko i długo, otoczone minimalną opieką.

Cechy budowy zewnętrznej[edytuj | edytuj kod]

Posiada prymitywną głowę, niezbyt długą muskularną szyję, szeroką i mocną sylwetkę, krótki, dobrze związany grzbiet i potężny zad. Nogi są krótkie i mocne, a kopyta bardzo twarde.

Informacje o rasie[edytuj | edytuj kod]

  • Nazwa: Kuc mongolski
  • Średni wzrost: od 120 do 140 cm
  • Rodzaje maści: bułana, kara, gniada, karogniada, kasztanowata, palomino
  • Miejsce pochodzenia: Mongolia
  • Typ krwi: półkrwi (ciepłokrwisty)
  • Użytkowanie: Kłusak
  • Charakter: ogólnie dobry charakter

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

  • jest niezwykle odporny, żyje cały rok na otwartej przestrzeni bez dodatkowego pożywienia i schronienia
  • posiada niewyobrażalną wytrzymałość, pokonuje dziennie dystans od 100 do 200 km (co jest niemożliwym osiągnięciem dla innych ras)

Użytkowanie[edytuj | edytuj kod]

Są używane jako zwierzęta juczne, pociągowe i wierzchowe, ale stanowią również źródło mleka i mięsa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tamsin PickeralKonie i kuce. Kompendium. Warszawa 2006 (polskie wydanie)