Kultury z tylczakami łukowymi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kompleks Kultur z tylczakami łukowymi, niekiedy zwanym kręgiem tarnowiańskim, datowany jest na interstadiał Allerød (dla terenów Polski ok. 11-12 tys. lat temu). W miarę ocieplania się klimatu, nowe obszary leśne Niżu Europejskiego zasiedliły społeczności myśliwych i rybaków. Kultury te wyróżniały się charakterystycznymi formami narzędzi: tylczakami łukowymi oraz krótkimi drapaczami tarnowiańskimi.

Genezy kultury z tylczakami łukowymi można dopatrywać się na terenach południowej Francji. Tam powstał prąd kulturowy zwany azylianizacją lub prądem tarnowiańskim, który w rozprzestrzeniał się w środowisku późnej kultury magdaleńskiej. Prąd ten zawierał takie elementy jak: krótkie drapacze, tylczaki łukowe oraz rzadką obecność rylców.

Kultury zaliczane do kompleksu:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz K. Kozłowski, Stefan K. Kozłowski: Epoka kamienia na ziemiach polskich, PAN, Warszawa 1977.
  • Janusz K. Kozłowski: Encyklopedia Historyczna Świata t. 1: Prehistoria, Opres, Kraków 1999.
  • Michel Brézillon: Encyklopedia kultur pradziejowych, WAiF oraz PWN, Warszawa 2001.