Kursywa angielska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kursywa angielskastyl pisma odręcznego, wywodzący się z italiki, ustandaryzowany w I poł. XVIII wieku w Anglii. Nazywana dziś potocznie copperplate script (ale także: pismem angielskim, engraver’s script, english roundhand, round hand).

Przykład zastosowania kursywy angielskiej

Krótka historia powstania[edytuj | edytuj kod]

Powstanie kursywy angielskiej jest wynikiem złożonego procesu kaligraficznego, zapoczątkowanego pod koniec renesansu i trwającego aż do początków XVIII w. Wpływ na jej kształtowanie miały cztery główne etapy, powiązane z europejskimi krajami, takimi jak: Włochy, Francja, Niderlandy, Anglia. W XV w. na kształt kursywy angielskiej wielki wpływ wywarła powstała we Włoszech italika, następnie także jej odmiany (bastarda włoska). Na początku XVII w. francuski kaligraf Lucas Materot przedstawiał styl litery uważany dziś za prapoczątek kursywy angielskiej – bastardę kancelaryjną włoską. Znaczącą rolę w kształtowaniu tego stylu odegrały również kraje niderlandzkie, które w XVI i XVII stanowiły prężne ośrodki rozwoju gospodarczego i intelektualnego oraz utrzymywały kontakty handlowe z Anglią. Uprawiano tam antykwę (XVI w.) oraz gotyk (XVII do XIX w.). W Anglii w różnych sferach obowiązywały różne style pisma (gotyckim pismem kursywnym pisano w kancelariach, w strefie wielkiego handlu używano round hand), dlatego w I poł. XVIII w. angielscy kaligrafowie podjęli się próby jego standaryzacji.

Nie miało to być pismo uroczyste typu ronde. Celem było stworzenie praktycznego stylu pisma, w czym pomóc miały: kursywny sposób łączenia liter, lekkie, ale zdyscyplinowane stawianie ich zaostrzonym i dość miękkim piórem, rezygnacja z typowych dla danego regionu odmian liter (tylko proste r, proste d, elementy liter m i n łączone u góry „na okrągło”, a więc inaczej niż we francuskiej coulee)[1].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Charakterystyczne dla wysokich liter kursywy angielskiej przedłużenia linii uformowane w pętle pojawiają się w II poł. XVII w. (w tym czasie pismo angielskie nie jest jeszcze w pełni ukształtowane), kiedy to bastarda włoska staje się mniej dekoracyjna, lecz zyskuje na czytelności.
  • Pierwsze stalowe pióra tzw. stalówki, będące istotnym elementem rozwoju kursywy angielskiej, zaczął produkować John Mitchell w 1822 r., a w 1830 Joseph Gillot stworzył przemysł piór metalowych. W 1846 r. produkcję stalówek rozpoczęli francuscy kaligrafowie: Pierre Blanzy i Eugene Poure. Obecnie stalówki o nazwach: Mitchell’s, Gillot’s, Blanzy i Poure są uważane za jedne z najlepszych pod względem jakości.
  • W 2018 roku Tyniec Wydawnicywo Benedyktynów wydało podręcznik do kaligrafii autorstwa Ewy Lewandowskiej pt. Piękna Litera. Kursywa angielska, który jest jedną z dwóch części drugiego tomu serii Piękna Litera.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ewa Lewandowska: Piękna litera. Kursywa angielska. Kraków: Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, 2018, s. 11, seria: Piękna litera. ISBN 978-83-7354-856-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lewandowska E., Piękna Litera. Kursywa angielska, Wydawnictwo Benedyktynów Tyniec, Kraków 2018, s. 9-14.
  • Gieysztor A., Zarys dziejów pisma łacińskiego, PWN, Warszawa 1973, s. 170-199.