Kurt von der Chevallerie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kurt von der Chevallerie
generał piechoty generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 23 grudnia 1891
Berlin
Data i miejsce śmierci 18 kwietnia 1945
Kolberg
Przebieg służby
Lata służby 1910 – 1945
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
War Ensign of Germany (1922–1933).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska dowódca 1 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Order Domowy Hohenzollernów z Mieczami Wielki Oficer Orderu Korony Włoch Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Zasługi Wojskowej Medal Pamiątkowy 1 października 1938 Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942

Kurt Wilhelm Gustav Erdmann von der Chevallerie (ur. 23 grudnia 1891 w Berlinie, zm. 18 kwietnia 1945 w Kolbergu (zaginął)) – niemiecki wojskowy, generał piechoty Wehrmachtu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem pruskiego generała Hans von der Chevallerie. W dniu 24 lutego 1910 roku wstąpił na ochotnika do armii pruskiej jako kandydat na oficera w 5 gwardyjskim pułku grenadierów. W dniu 11 sierpnia 1911 roku otrzymał stopień oficerski. Był w tym pułku oficerem do momentu wybuchu I wojny światowej.

Po wybuchu I wojny światowej wraz z pułkiem udał się na front. Jesienią 1914 roku skierowany do 262 rezerwowego pułku grenadierów, z którym wrócił na front, w lipcu 1915 roku został ranny. Po wyleczeniu z ran jesienią 1915 wrócił do 262 pułku grenadierów. Latem 1916 roku został oficerem sztabowym pracując kolejno w sztabach Grupy Armijnej Litzmann, XXXX Korpusu Rezerwowym, VI Korpusu Armijnym i 108 Dywizji Piechoty, a jesienią 1916 roku został adiutantem w 34 Brygady Piechoty Landwehry. Po zakończeniu I wojny światowej został przeniesiony do 5 gwardyjskiego pułku grenadierów.

Po demobilizacji armii cesarskiej, został dowódcą kompanii w Ochotniczym Gwardyjskim Batalionie Grenadierów, wchodzącym w skład Freikorpsu Hindenburg. Służył u nim do maja 1920 roku, kiedy został on wcielony do Reichswehry. Został wtedy dowódcą kompanii w 4 pułku piechoty. Jesienią 1925 roku został oddelegowany do Ministerstwa Obrony, gdzie pracował w departamencie personalnym. W dniu 1 października 1928 roku wrócił do czynnej służby i został dowódcą 1 szwadronu w 3 pułku kawalerii, a w styczniu 1932 roku został oficerem w sztabie 6 Dywizji Piechoty, a potem 1 września 1933 został dowódcą 2 batalionu 17 pułku piechoty i stanowisko to zajmował do momentu przekształcenia Reichswehry w Wehrmacht.

1 października 1934 roku został dowódcą pułku piechoty Göttingen, który w 1935 został przemianowany na 38 pułk piechoty. Pułkiem tym dowodził do 6 października 1936 roku, kiedy został mianowany dowódcą 87 pułku piechoty. 12 października 1937 roku został szefem 10 oddziału Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych, a potem od 15 sierpnia 1938 szefem Wydziału Ogólnego Sztabu Generalnego Wojsk Lądowych.

W dniu 1 grudnia 1939 roku został dowódcą 83 Dywizji Piechoty i na czele tej dywizji wziął udział w kampanii francuskiej, następnie od 1 grudnia 1940 roku został dowódcą nowo utworzonej 99 lekkiej Dywizji Piechoty, na czele tej dywizji wziął udział w ataku na ZSRR.

1 grudnia 1941 przeniesiony do dyspozycji dowództwa OKH, ale pod koniec grudnia został dowódcą LIX Korpusu Armijnego, który dowodził do lutego 1944 roku, w tym czasie korpus brał udział w walkach w składzie 3 i 4 Armii Pancernej na froncie wschodnim.

W okresie od lutego do czerwca 1944 roku znajdował się w dyspozycji dowództwa OKH, a w dniu 2 czerwca 1944 roku został dowódcą 1 Armii i był jej dowódcą do 5 września 1944 roku. Dowodził tą armią w czasie jej odwrotu z terenu Francji do Lotaryngii, odwrót ten był dobrze zorganizowany, tak że armia mogła zająć stanowiska obronne na terenie Lotaryngii i powstrzymać ataki wojsk alianckich.

Po zwolnieniu we wrześniu 1944 roku ze stanowiska dowódcy armii pozostawał bez przydziału w dyspozycji dowództwa OKH, a następnie 1 stycznia 1945 roku przeniesiony został w stan spoczynku.

Po zwolnieniu z służby wojskowej zamieszkał w Kolbergu, gdzie w dniu 18 kwietnia 1945 roku zaginął. Okoliczności jego śmierci nie są znane.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Armia Cesarstwa Niemieckiego[edytuj | edytuj kod]

  • kandydat na oficera (Fahnenjunker) (24.02.1910)
  • podporucznik (Leutnant) (11.08.1911)
  • porucznik (Oberleutnant) (11.08.1915)
  • kapitan (Hauptmann) (20.09.1918)

Reichswehra[edytuj | edytuj kod]

  • major (Major) (01.02.1931)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (01.08.1933)

Wehrmacht[edytuj | edytuj kod]

  • pułkownik (Oberst) (01.06.1935)
  • generał major (Generalmajor) (01.03.1939)
  • generał porucznik (Generalleutnant) (01.01.1941)
  • generał piechoty (General der Infanterie) (01.02.1942)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]