Kutry transportowe projektu 716

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kutry transportowe proj. 716
Ilustracja
Jeden z kutrów transportowych proj. 716 podczas Military Arms 93 w Sopocie
Kraj budowy  Polska
Użytkownicy  Marynarka Wojenna

 Jemen

Stocznia Stocznia Marynarki Wojennej
Wejście do służby 1988
Zbudowane okręty 3 jednostki proj. 716,
3 zmodyfikowane jednostki NS-717 dla Marynarki Wojennej Jemenu
Okręty w służbie 3 (projektu 716)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa: 164 t
pełna: 176 t
Długość 38 m
Szerokość 7 m
Zanurzenie 1,5 m
Napęd trzy silniki wysokoprężnych M401A o mocy 770 kW (1050 KM) każdy, napędzające 3 śruby
Prędkość 20 węzłów
Zasięg 500 Mm
Załoga 14 osób
Uzbrojenie 1 zestaw ZU-23-2M Wróbel, 2 wyrzutnie ładunków wydłużonych długich

Kutry transportowe projektu 716 – (w kodzie NATO: Deba) seria 3 polskich kutrów transportowych zbudowanych w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Początkowo jednostki klasyfikowano jako kutry desantowe, jednak w późniejszym czasie przeklasyfikowano je jako kutry transportowe[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Kutry transportowe projektu 716 są jednostkami trzyśrubowymi, jednopokładowym kutrem desantowym. Przeznaczone są do transportu morzem na średnie i małe odległości, załadunku i wyładunku na piaszczystym, nieuzbrojonym brzegu rzutu szturmowego desantu morskiego lub grup specjalnych. Okręty te mogą również transportować ładunki, chorych i rannych oraz wykonywać przejścia w zagrodach minowych i przeszkodach inżynieryjnych. Są przystosowane do działania w południowo-zachodnim Bałtyku i rejonie cieśnin bałtyckich. Były ostatnim i najlepszym polskim typem kutrów desantowych. Mogły przewozić transporter opancerzony lub ciężarówkę na odkrytej platformie na dziobie.

W kadłubie przed siłownią, a za częścią ładunkową pokładu głównego (miejsca parkingowego pojazdu desantu) znajduje się pomieszczenie z 30 miejscami leżącymi i 4 siedzącymi dla żołnierzy desantu. Drugie pomieszczenie, z 16 miejscami siedzącymi, znajduje się w przedniej części pierwszej kondygnacji pokładówki. Pomieszczenia mieszkalne załogi znajdują się w rufowej części kadłuba okrętu i składają się z jednej kabiny ośmioosobowej i dwóch dwuosobowych. Załoga składa się z 14 osób.

Na uzbrojenie okrętów składa się podwójna armata 23 mm ZU-23-2M Wróbel. Na pokładówce przewidziano dwa stanowiska dla żołnierzy desantu z naramiennymi wyrzutniami rakiet Strzała-2M i cztery stanowiska dla żołnierzy z karabinami maszynowymi PK. Przed armatą po obu burtach zamontowano dwie wyrzutnie ładunków wydłużonych ŁWD-100/5000 Sosna. Zamiast pojazdu desantu na pokładzie głównym można zainstalować 6 dodatkowych wyrzutni ŁWD-100/5000. Okręty wyposażone są jest w radar nawigacyjny SRN-207A oraz podstawowe urządzenia radionawigacyjne i radiokomunikacyjne[2][3].

W 2001 roku zbudowano 3 zmodyfikowane jednostki oznaczone jako projekt NS-717 dla Jemenu[4][5].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do podstawowych zadań kutrów transportowych projektu 716 należy transport morzem i wysadzenie na nieprzygotowany brzeg pododdziałów rzutu szturmowego piechoty oraz grup specjalnych, dowóz zaopatrzenia do walczących w rejonach przybrzeżnych wojsk oraz ewakuacja rannych i chorych z brzegu w rejonie walki. Ponadto okręty, przy użyciu specjalistycznego uzbrojenia i grup saperskich, może likwidować inżynieryjne przeszkody przeciwdesantowe zarówno w wodzie jak i na brzegu. Dodatkowo przewieźć mogą na swoim pokładzie 50 żołnierzy wraz z osobistym uzbrojeniem i wyposażeniem[3].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy KD-11 (nr takt. 851) wszedł do służby w 1988, a pozostałe dwa KD-12 i KD-13 (nr takt. 852 i 853) w 1991. Również na skutek zmian politycznych nie zbudowano większej serii, jednak w 2001 zbudowano trzy kutry zmodyfikowanego projektu na zamówienie Jemenu (oznaczone jako małe okręty desantowe projektu NS-717[5])[6][4].

Kutry Transportowe proj. 716 w Marynarce Wojennej[edytuj | edytuj kod]

Początkowo okręty nosiły oznaczenie KD (kuter desantowy), jednak po przeklasyfikowaniu ich jako kutry transportowe oznaczone są jako KTr (kuter transportowy)[3]. Obecnie wchodzą w skład 2 Dywizjonu Okrętów Transportowo-Minowych 8 Flotylli Obrony Wybrzeża[7].

  • Kuter Transportowy 851 – podniesienie bandery: 7 sierpnia 1988 r.
  • Kuter Transportowy 852 – podniesienie bandery: 2 stycznia 1991 r.
  • Kuter Transportowy 853 – podniesienie bandery: 3 maja 1991 r.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Kutry transportowe projektu 716 – seria 3 kutrów transportowych (początkowo desantowych) zbudowanych dla Marynarki Wojennej w latach 1988-1991[5].
  • Mały okręt desantowy projektu NS-717 – seria 3 małych okrętów desantowych zbudowanych w oparciu o zmodyfikowany projekt 716 dla Jemenu. Jednostki zbudowano w 2001 roku. Posiadają wyporność pełną wynoszącą 221 ton, długość 41,1 m, szerokość 6,6 m i zanurzenie 1,6 m. Napęd stanowią dwa silniki o mocy 746 kW, a prędkość to 15 węzłów. Na uzbrojenie składa się zestaw ZU-23-2M oraz dwa WKM kal. 12,7 mm[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Flota wojenna na szersze wody, www.rp.pl [dostęp 2020-12-13] (pol.).
  2. Polska Marynarka Wojenna: KD-11, Kutry desantowe proj. 716, www.graptolite.net [dostęp 2020-12-13].
  3. a b c Kutry transportowe, Wojsko-Polskie.pl [dostęp 2020-12-13] (pol.).
  4. a b Historia Stoczni Marynarki Wojennej, www.navship.pl [dostęp 2020-12-13].
  5. a b c d Polska piechota morska (5). Polskie okręty desantowe, www.7ldd.ocalicodzapomnienia.eu [dostęp 2020-12-13].
  6. Wirtualna Polska Media S.A, 13. Jemen - 26,67 mln zł - Tym krajom Polska pożyczyła najwięcej, finanse.wp.pl, 4 lipca 2012 [dostęp 2020-12-13] (pol.).
  7. 25 lat kutra transportowego 851, polska-zbrojna.pl [dostęp 2020-12-13].